Uzasadnienie
Wojewódzki Sądu Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 1135/14 oddalił skargę M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.
Na skutek oczywistej omyłki w sentencji powołanego wyroku wpisano nieprawidłowy numer zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedmiotem skargi była decyzja organu odwoławczego z dnia [...] numer [...] a nie jak wskazano w orzeczeniu decyzja o numerze [...].
Wobec powyższego tut. Sąd postanowieniem z dnia 30 marca 2015 r. sprostował oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r.
Powyższe orzeczenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 kwietnia 2015 r.
Pismem z dnia 28 kwietnia 2015 r. M. D. zwrócił się o wykładnię wskazanego na wstępie wyroku po jego sprostowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Wniosek skarżącego z dnia 28 kwietnia 2015 r. o wykładnię wyroku z dnia 21 stycznia 2015 r. nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych należy wskazać, iż konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Ponadto wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 13 marca 2012 r., Sygn. akt II GSK 1121/11, LEX nr 1145479).
Poza tym niedopuszczalne jest w ramach instytucji określonej w art. 158 P.p.s.a. domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Wykładnia wyroku nie może bowiem prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy ani też nie może formułować przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienie NSA z dnia 19 marca 2014 r., Sygn. akt II OW 67/13, LEX nr 1447283).
W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, wyrok z dnia 21 stycznia 2015 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości. Oddala on skargę wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...]. Dokonanie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w sentencji wyroku nie powoduje wątpliwości co do wydanego rozstrzygnięcia.
W związku z powyższym, skoro nie wystąpiły przesłanki do dokonania wykładni wyroku, na podstawie art. 158 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.