Uzasadnienie
Wyrokiem z 4 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sygn. akt IV SA/Gl 1119/13 oddalił skargę K.P. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia z opłaty za studia.
W sentencji błędnie wskazano Sędzię WSA Teresę Kurcyusz-Furmanik jako sędziego sprawozdawcę, gdy z akt sprawy wynika, iż sędzią sprawozdawcą była Sędzia WSA Renata Siudyka.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn. ze zm.- dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok. Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że błędne wskazanie sędziego sprawozdawcy w sentencji wyroku stanowi oczywistą omyłkę.
Nadto niniejsze sprostowanie wyroku jest dopuszczalne, gdyż nie ma ono żadnego wpływu na treść orzeczenia Sądu i nie prowadzi do jego zmiany.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na zasadzie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a.