Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 20 lutego 1987 r., sygn. akt IV SA 689/86

Teza

1. 1. Wskazanie w decyzji Ministra Sprawiedliwości adwokatowi siedziby w miejscowości, w której działa tylko jeden zespół adwokacki, bez udzielenia jednocześnie temu adwokatowi zgody na wykonywanie zawodu indywidualnie, zobowiązuje zespół adwokacki do działania w trybie art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze /Dz.U. nr 16 poz. 124/, a zatem może być rozpatrywane na gruncie art. 28 Kpa i dawać temu zespołowi adwokackiemu legitymację do zaskarżenia decyzji Ministra do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zasadzie art. 197 pkt 1 Kpa.
2. 2. Wyznaczenie siedziby przez Ministra Sprawiedliwości stanowi przekroczenie granic wyznaczonych przedmiotem rozstrzygnięcia organów samorządu adwokackiego, o jakim mówi art. 47 ust. 2 Prawa o adwokaturze, przy czym dopuszczenie takiego przekroczenia nie ma podstaw w pozostałych przepisach ustawy, w tym również w jej art. 68.
3. 3. Przedmiotem postępowania przed Ministrem Sprawiedliwości jest tylko sprawa wpisu na listę adwokatów /art. 47 ust. 2 Prawa o adwokaturze/ i tylko w tym zakresie Minister orzeka co do istoty sprawy.

Konsekwencją zaś zarządzenia wpisu konkretnej osoby na listę adwokatów konkretnej okręgowej rady adwokackiej jest zobowiązanie tej rady decyzją do wyznaczenia adwokatowi siedziby na zasadzie art. 68 ust. 3 Prawa o adwokaturze, jeżeli nie zachodzi okoliczność wskazana w art. 68 ust. 4 tej ustawy.

Minister nie może na zasadzie art. 47 ust. 2 ustawy wkraczać w inny sposób w uprawnienia wyłącznie samorządowe, za jakie uznać trzeba wyznaczanie adwokatowi siedziby.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję.