Uzasadnienie
Główny Architekt Wojewódzki w Z.G., powołując się na par. 5 ust. 1, par. 9 ust. 1 i par. 13 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. nr 8 poz. 46 ze zm./, decyzją z dnia 26 kwietnia 1985 r. odmówił Ursynowi O. stwierdzenia posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że praktyka Ursyna O. w nadzorze inwestorskim nie może być uznana za wystarczającą.
Minister Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej, po rozpatrzeniu odwołania Ursyna O., decyzją z dnia 20 lutego 1986 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ursyn O. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie par. 5 ust. 1 pkt 1 i 2 cytowanego rozporządzenia i wnosił o jej uchylenie. Zdaniem skarżącego, wykonywanie przez ponad trzy lata obowiązków inspektora nadzoru jest równoznaczne z wymaganą trzyletnią praktyką.
W odpowiedzi na skargę, Minister Budownictwa, Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej podtrzymał swoje stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Niesporne jest w sprawie, że Ursyn O. ukończył w 1976 r. Policealne Studium Zawodowe w Z. G. i uzyskał tytuł technika budowlanego. W okresie od dnia 1 lutego 1982 r. do dnia 9 maja 1985 r. pełnił funkcję inspektora nadzoru inwestorskiego pod kierunkiem uprawnionego pracownika.
Z treści par. 5 ust. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia wynika, że do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, obejmujących między innymi kierowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót budowlanych, wymagane jest przygotowanie zawodowe, na które składają się ukończenie średniej szkoły technicznej oraz co najmniej trzyletnia praktyka na budowie. Zgodnie zaś z par. 9 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, praktyka w takich wypadkach powinna obejmować budowę obiektów budowlanych lub wytwarzanie konstrukcyjnych elementów budowlanych w zakresie specjalności, w której ma być pełniona samodzielna funkcja w budownictwie.
Z powyższych przepisów będących rozwinięciem art. 18 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, wynika, że w rozumieniu omawianego rozporządzenia z 1975 r. zawodowa praktyka w zakresie kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy i robót budowlanych polega na wykonywaniu pracy związanej bezpośrednio z wykonywaniem robót budowlanych /par. 9 ust. 2 tego rozporządzenia/. Tylko takie prace bowiem pozwalają na praktyczne zapoznanie się z procesami technologicznymi konkretnych specjalności techniczno-budowlanych. Takiej praktycznej wiedzy nie może dać pełnienie funkcji inspektora nadzoru, który reprezentuje interesy inwestora i nie ma obowiązku stałego przebywania na budowie. W wyjątkowych tylko wypadkach, co nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, wykonywanie przez dwa lata nadzoru urbanistyczno-budowlanego lub techniczno-budowlanego uznaje się za jeden rok praktyki zawodowej /par. 9 ust. 6 powyższego rozporządzenia/.
W świetle powyższych uwag zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem należało na mocy art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalić.