Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 marca 1998 r. Wojewoda B., powołując się na art. 97 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego zawiesił postępowanie wszczęte z wniosku Zakładu Energetycznego B. SA w B. o wydanie zezwolenia o jakim mowa w art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. nr 115 poz. 741 ze zm./, a odnoszące się do założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej na nieruchomości Marii i Wiesława K. Według organu I instancji zawieszenie postępowania w oparciu o wskazaną podstawę prawną uzasadniało zaskarżenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w G. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 15 kwietnia 1997 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji, w związku z którą Zakład Energetyczny Bydgoszcz SA wystąpił c opisane wyżej zezwolenie.
Okoliczność ta zdaniem Wojewody B. "determinowała" wstrzymanie się z wydaniem decyzji kończącej postępowanie w sprawie, skoro ewentualne uwzględnienie skargi oddziaływać będzie bezpośrednio na wynik sprawy. Świadczy ona, zdaniem organu I instancji, "o braku prawomocności" decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
W wyniku rozpoznania zażalenia Zakładu Energetycznego B. SA Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast orzekając w dniu 22 czerwca 1998 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji co do zawieszenia postępowania. Organ II instancji zauważył, że Wojewoda B. nie wyciągnął właściwych wniosków z ostateczności decyzji o ustaleniu warunków- zabudowy i zagospodarowania terenu. Samo wszczęcie postępowania sądowego mającego na celu ocenę legalności decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może uzasadniać zawieszenia postępowania z wniosku o wydanie zezwolenia, o jakim mowa w art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przeszkodą w jego zakończeniu byłoby natomiast wydanie przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Maria i Wiesław- K. zarzucili rozstrzygnięciu Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast "rażące naruszenie prawa materialnego" wyjaśniając, iż rozumieją przez to zagrożenie jakie stworzy dla nich zrealizowanie inwestycji przez Zakład Energetyczny B. SA.
Odpowiadając na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast domagał się jej oddalenia, powtarzając wcześniej przedstawioną argumentację.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.
Przede wszystkim należy zauważyć, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie wpadkowe wydane w trakcie trwania postępowania administracyjnego.
Przy ocenie legalności tego rozstrzygnięcia chodzi zatem wyłącznie o zagadnienia proceduralne, a nie materialnoprawne, jak to wywodziła strona skarżąca.
Zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania dotyczącego rozpatrzenia wniosku zgłoszonego przez Zakład Energetyczny B. SA i w żaden sposób nie przesądza o jego wyniku.
Nieporozumieniem jest zatem, na tym etapie, podnoszenie przez skarżących kwestii merytorycznych związanych z zagrożeniami, jakie Maria i Wiesław K. upatrują oni w ewentualnym pozytywnym załatwieniu wniosku inwestora.
Zgodnie z art. 97 par. 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
W myśl powołanego przepisu konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego zachodzi zatem tylko wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji byłoby niemożliwe /por. wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 1983 r. I SA 481/83 - ONSA 1983 Nr 2 poz. 65/.
Nawet z literalnego brzmienia art. 97 par. 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że zawieszenie postępowania nie wchodzi w rachubę, gdy zagadnienie prejudycjalne zostało już rozstrzygnięte.
Sytuacja taka zachodzi kiedy w kwestii prejudycjalnej wiąże już decyzja ostateczna, oznaczająca przecież w ujęciu art. 16 par. 1 kodeksu postępowania administracyjnego ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej i stabilizację ukształtowanych w wyniku jej zakończenia skutków prawnych.
Zasada trwałości decyzji administracyjnych wynikająca z art. 16 par. 1 kodeksu postępowania administracyjnego ma fundamentalne znaczenie dla całego systemu postępowania administracyjnego.
Zgodzić się zatem należy, iż samo wszczęcie postępowania sądowego mającego na celu ocenę zgodności z prawem decyzji, ostatecznej, która rozstrzygnęła już zagadnienie wstępne nie może być podstawą do zastosowania art. 97 par. 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego.
Dopóki ta decyzja ostateczna nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, bądź nie zostanie wydane postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania, zawieszenie postępowania nie tylko obrażałoby art. 97 par. 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 16 par. 1 Kpa, ale też naruszałoby nakaz wynikający z art. 12 par. 1 Kpa dotyczący szybkości postępowania organu administracji publicznej.
Oczywiście kodeks postępowania administracyjnego przewiduje też możliwość wznowienia postępowania, gdyby okazało się że rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione /art. 145 par. 1 pkt 3 Kpa/.
Skoro zatem w konkretnej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 15 kwietnia 1997 r. należało traktować jako ostateczną; a z akt administracyjnych nie wynika, aby została ona uchylona lub zmieniona oraz nie wstrzymano jej wykonania to zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast należy uznać za zgodne z prawem i mimo skrótowego sformułowania, odpowiadające wymaganiom art. 138 par. 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 144 Kpa.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 27 par. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.