Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 29 marca 1990 r., sygn. akt IV SA 142/90

Tezy

1. W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ brak jest rozwiązań prawnych, pozwalających na rozstrzygnięcie w trybie administracyjnym o sposobie wykonania zobowiązań, wynikających z umów cywilnych, dotyczących kosztów budowy, modernizacji i utrzymania dróg publicznych.

Podjęte w takim zakresie decyzje administracyjne dotknięte są wadą nieważności, jako wydane bez podstawy prawnej /art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa/.

Dla dochodzenia powyższych roszczeń właściwa jest droga powództwa cywilnego.

2. Korzystanie z dróg publicznych, zgodnie z ich przeznaczeniem, dla ruchu pojazdów nawet bardzo intensywnego i powodującego przedwczesne zniszczenie nawierzchni, z zastrzeżeniem ruchu pojazdów, o których mowa w art. 41 cytowanej wyżej ustawy na drogach do tego celu nie przeznaczonych, nie może być uznane za samowolne naruszenie pasa drogowego w rozumieniu art. 36 tej ustawy.