Uzasadnienie
D. W. skierowała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. pismo z dnia [...]., w którym wniosła o rozprawy jawne oraz o załączenie do sprawy na jej koszt zaświadczeń od Starosty T. z podaniem rzeczywistych wymiarów zakupionej przez nią nieruchomości [...].i [...].w N. D. wraz z wyliczeniem pola jej powierzchni przez komputer. Ponadto wniosła o dołączenie mapy geodezyjnej z 1960 r. działek [...]. i [...]. w N. D.. Powołała się na posiadany interes prawny. Jako podstawę prawną swego wniosku D. W. wskazała w załączniku nr 2 do pisma ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. pismem z dnia [...].. udzieliło D. W. odpowiedzi na powyższy wniosek. Powołało się na ustawę z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), według której kolegia są organami powołanymi do rozpatrywania spraw administracyjnych, a w szczególności odwołań od decyzji, zażaleń od postanowień, żądań wznowienia postępowania lub do stwierdzania nieważności decyzji wydawanych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej przez organy jednostek samorządu terytorialnego. Wyjaśniono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ma możliwości udostępnienia żądanych materiałów i danych, gdyż właściwym organem w tym zakresie jest Starosta T. Co do żądania przeprowadzenia rozpraw w sprawach D. W. wyjaśniono, że przeprowadzenie takich rozpraw przed Kolegium nie ma uzasadnienia prawnego.
W skardze na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. W. ponowiła swe żądania. Powołała się na art. 6, 7, 8, 9, 10, 61, 217 § 1 – 3, 218, 219, 220 k.p.a. Uzasadniła je interesem prawnym, który posiada w sprawie nie wydania żądanego zaświadczenia.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej odrzucenie. Powołał się na argumenty zawarte w uzasadnieniu pisma z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. decyzji lub postanowień, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.).
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy więc do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie nie ma miejsca bezczynność organu. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie.
Skarżąca zażądała udostępnienia informacji objętych ewidencją gruntów, położonych w powiecie T.. Według art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), ewidencję gruntów i budynków prowadzą właściwi miejscowo starostowie. Stąd w rozpatrywanej sprawie organem właściwym jest Starosta T..
Prawo geodezyjne i kartograficzne jest regulacją szczególną w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz.1198 ze zm.), stosownie do którego przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.
Zgodnie z art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, żądane przez skarżącą informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawiera operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów (ust. 1). Informacje o gruntach, budynkach i lokalach, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 i 4 Prawa geodezyjnego im kartograficznego, są jawne i powszechnie dostępne (ust. 2). Artykuł 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowi, że starosta wydaje wypis z operatu ewidencyjnego na żądanie: właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu; podmiotów publicznych lub podmiotów niebędących podmiotami publicznymi, realizującymi zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu; innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu.
Z art. 8 ust. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że organy władzy publicznej są zobowiązane do udostępniania informacji publicznej, którą dysponują, a nie do pozyskiwania informacji, którymi dysponują inne organy władzy publicznej.
Biorąc pod uwagę powołane przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie wyjaśniło skarżącej, że nie dysponuje żądaną informacją, że nie jest właściwe do jej udzielenia i że organem właściwym jest Starosta T..
W tym stanie rzeczy, skoro postępowanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wykazuje znamion bezczynności, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.