Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 maja 2026 r. K. M. (dalej jako: skarżąca, strona skarżąca) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt stały.
Do skargi został załączony dowód wniesienia ponaglenia w sprawie w dniu 5 marca 2026 r. (k-7). Sąd powziął wątpliwość odnośnie skuteczności wniesienia ponaglenia wobec czego pismem z dnia 25 sierpnia 2026 r. (k-24) wezwano pełnomocnika organu do wyjaśnienia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, czy w związku wezwaniem przez organ pismem z dnia 13 maja 2026 r. adw. M. H. do przedstawienia prawidłowego umocowania do reprezentacji strony – K. M., organ otrzymał odpowiedź pełnomocnika. Jednocześnie Sąd wezwał do przedstawienia, w terminie 7 dni, pełnych akt sprawy związanych z ww. wezwaniem.
W odpowiedzi organ wskazał, że otrzymał pełnomocnictwo dla r. pr. D. G. do reprezentowania strony w ww. sprawie związanej z wnioskiem strony skarżącej.
Wobec powyższego Sąd pismem z dnia 11 września 2026 r. (k-29) wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków skargi z dnia 4 maja 2026 r. poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie przed wniesieniem ww. skargi, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi bowiem – jak wynika z akt sprawy – brak formalny ponaglenia z dnia 5 marca 2026 r. wystosowanego do organu nie został prawidłowo uzupełniony wobec czego ponaglenie to należy uznać za bezskuteczne. Z akt sprawy wynika natomiast, że skuteczne ponaglenie w sprawie zostało złożone dopiero pismem z dnia 18 maja 2026 r.
Powyższe wezwanie pełnomocnik otrzymał w dniu 15 września 2026 r. Termin na uzupełnienie braków upłynął bezskutecznie z końcem dnia 22 września 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia.
Z kolei warunkiem formalnym skutecznego wniesienia skargi jest m.in. jej wniesienie po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem. Stwierdzenie braku wymienionej przesłanki prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia (zob. T. Woś, M. Romańska [w:] H. Knysiak-Sudyka, T. Woś, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 58).
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (na mocy art. 52 § 2 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Z powyższych regulacji prawnych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność organu, czy też na przewlekłość prowadzenia sprawy jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a.
Z akt sprawy wynika, że skarżący przedłożył do skargi dowód wniesienia przed skargą ponaglenia na niezałatwienie w terminie sprawy z jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (dowód nadania ponaglenia z dnia 5 marca 2026 r., k-7).
Z akt administracyjnych wynika jednak, że ponaglenie to zawierało braki bowiem zostało podpisane przez osobę nieposiadającą stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej. Ponaglenie zostało podpisane przez adw. M. H. Organ wezwał zatem ww. pełnomocnika pismem z dnia 13 maja 2026 r. do uzupełnienia braków ww. ponaglenia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania ponaglenia.
W odpowiedzi na ww. wezwanie zostało organowi przedstawione pełnomocnictwo do reprezentowania strony przez r. pr. D. G., lecz nie przez adw. M. H., który wniósł ponaglenie z dnia 5 marca 2026 r.
W realiach sprawy uznać należy zatem, że strona skarżąca przed złożeniem skargi na przewlekłość postępowania nie wniosła skutecznie ponaglenia. Zatem w sprawie nie wyczerpano środka zaskarżenia, albowiem ponaglenie nie zostało skutecznie wniesione.
Z akt sprawy wynika, że ponaglenie w sprawie złożono skutecznie dopiero pismem z dnia 18 maja 2026 r.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu orzeczono w punkcie II sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zwraca z urzędu stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.