Uzasadnienie
Skarżący – I.C. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku powołał się na brak zatrudnienia, zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej oraz nieuzyskiwanie dochodu i utrzymywanie się z pomocy społecznej i pomocy rodziny. Podał, iż żona z uwagi na trudną sytuację materialną mieszka u swego brata. Syn jest studentem Politechniki [...], gdzie otrzymuje stypendium socjalne. Skarżący jest inwalidą II grupy, wymagającym stałej kontroli medycznej i leczenia. Jako jedyny składnik majątku wskazał ½ domu jednorodzinnego o powierzchni 90 m².
Skarżący oświadczył też, że nie posiada rachunków bankowych, ani oszczędności. Wyjaśnił, że z uwagi na brak dochodów nie składał zeznań podatkowych. Do wydatków zaliczył opłaty za energię elektryczną, wywóz śmieci, wodę (150 zł), zakup żywności i leków (380 zł). Przedłożył m. in. decyzje przyznające zasiłek stały i celowy, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, wyrok Sądu Rejonowego w B., dokumentację medyczną.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Celem instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do Sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanki określonej w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z § 1 pkt 1 tego artykułu Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym (tak w niniejszej sprawie) - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając wniosek Skarżącego - z punktu widzenia powyższego kryterium - referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. W szczególności referendarz sądowy miał na względzie to, że Skarżącemu przyznano już prawo pomocy w sprawach III SA/Wa 883/15 oraz III SA/Wa 573/17. Uznano wówczas, iż jego sytuacja materialna jest trudna, co przesądza o tym, że nie jest on w stanie poczynić oszczędności celem pokrycia kosztów postępowania sądowego.
Ocenę powyższą referendarz sądowy w pełni podziela. Znajduje ona odzwierciedlenie w materiałach nadesłanych przez Skarżącego (decyzje przyznające zasiłki z pomocy społecznej, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, dokumentacja medyczna). Wynika z nich, że jedynym jego źródłem utrzymania są świadczenia wypłacane przez Ośrodek Pomocy Społecznej w formie zasiłku stałego w kwocie 604 zł oraz zasiłków celowych na pokrycie kosztów leków i leczenia. Skarżący leczy się bowiem z powodu licznych schorzeń (zaliczono go do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym). Uzyskiwany dochód w całości przeznaczany jest na zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych.
Uwzględniając powyższe uznać należało, iż Skarżący wykazał, że nie ma dostatecznych środków na prowadzenie sprawy przed sądem. Zasadne jest zatem zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie na jego rzecz adwokata. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.