Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 maja 2026 r. V. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie. Wyjaśnił, że jeszcze przed wniesieniem niniejszej skargi na bezczynność, decyzją z dnia 25 maja 2026 r., udzielił skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W niniejszej sprawie skarga na bezczynność podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; zwanej dalej: P.p.s.a.) z tego względu, że została wniesiona po załatwieniu sprawy przez organ.
W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Z art. 269 § 1-3 P.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych. Istota owej mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (patrz m.in.: Andrzej Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX/el 2021, pkt 3 do art. 269).
Przedmiotowa skarga na bezczynność została nadana w dniu 14 lipca 2026 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika natomiast, że decyzją z dnia 25 maja 2026 r. nr [...] Wojewoda udzielił skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego 10 czerwca 2026 r. Zatem wobec wniesienia skargi po zakończeniu postępowania administracyjnego, Sąd uznał ją niedopuszczalną.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę jako niedopuszczalną z innych przyczyn, o czym orzeczono w pkt 1 postanowienia. W pkt 2 postanowienie Sąd na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu.