Uzasadnienie
Pismem z 14 czerwca 2026 r. Ł. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu w przedmiocie rozpoznania wniosku z 17 marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący uzupełnił treść skargi przy piśmie z 30 czerwca 2026 r. złożonym za pośrednictwem organu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że jest to trzecia z kolei skarga strony dotycząca tego samego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przy czym postępowanie wszczęte drugą z nich nie zostało dotychczas zakończone i nadal pozostaje w toku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. O istnieniu stanu sprawy w toku bądź powagi rzeczy osądzonej przesądza tożsamość elementów podmiotowych oraz tożsamość elementów przedmiotowych sprawy. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna.
Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie zasady, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, nie można więc w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji. Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość przedmiotową i tożsamość podmiotową sprawa jest w toku przed sądem lub wydany został prawomocny wyrok (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H.Beck 2015, s. 362). Tożsamość sprawy osądzonej z inną sprawą zawisłą przed sądem administracyjnym będzie więc mieć miejsce wówczas, gdy w sprawach tych zaistnieje tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa, tzn. gdy sprawa dotyczy tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnoprawnego na tle tego samego, co uprzednio, stanu faktycznego.
Wniesienie skargi tworzy stan zawisłości sprawy, który trwa aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Instytucja stanu sprawy w toku oznacza tzw. zawiśnięcie sprawy (lis pendens), polegające na zakazie wszczęcia nowego postępowania pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej sprawie. Prowadzenie dwóch postępowań doprowadziłoby do wydania dwóch wyroków, z których jeden naruszałby zasadę powagi rzeczy osądzonej. Wydanie kolejnego wyroku w tej samej sprawie byłoby zatem niedopuszczalne.
Przechodząc do zasadniczych rozważań należy wskazać, że w kontrolowanym postępowaniu skarżący Ł. S. złożył już uprzednio skargę z 14 czerwca 2026 r. na bezczynność organu - Rektora Uniwersytetu w przedmiocie rozpoznania wniosku z 17 marca 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej. Tutejszy Sąd zarejestrował przedmiotową skargę pod sygnaturą akt III SAB/Po 227/26. We wskazanym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie zostało dotąd wydane prawomocne rozstrzygnięcie.
Należy również wskazać, że organ był obowiązany do przekazania przedmiotowej skargi stosownie do art. 54 § 2 P.p.s.a. niezależnie od okoliczności, iż w istocie jest to tożsama skarga ze skargą uprzednio przesłaną do Sądu.
Analiza treści skarg złożonych w kontrolowanym postępowaniu oraz w sprawie o sygn. III SAB/Po 227/26 prowadzi do wniosku, że skargi dotyczą tej samej sprawy administracyjnej i zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa. Z uwagi zatem na fakt, że sprawa objęta niniejszą skargą stanowił już przedmiot wszczętego uprzednio postępowania, dotąd niezakończonego, niedopuszczalne jest prowadzenie i rozpoznanie kolejnej sprawy dotyczącej tożsamego przedmiotu sprawy. Z tego względu skarga z 14 czerwca 2026 r. przedłożona organowi wraz z uzupełnieniem przy piśmie z 30 czerwca 2026 r. podlegała odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.