Uzasadnienie
K. W. (dalej również skarżący) w dniu 9 lutego 2026 r. złożył do Komendanta Policji wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie wydania dokumentacji dotyczącej realizacji jego doprowadzenia z dnia 27 lipca 2000 r. do Sądu rejonowego w [...].
Komendant Policji w dniu 27 lutego 2026 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi, że przedmiotowa dokumentacja, o którą wnosił została już zniszczona po okresie przechowywania w składnicy akt zgodnie z Jednolitym Rzeczowym Wykazem Akt Policji za protokołem brakowania nr [...] z dnia 11.06.2013 r. oraz protokołem brakowania nr [...] z dnia 17 stycznia 2007 r. W treści tego pisma wskazano szczegółowe numery protokołów brakowania.
W dniu 7 kwietnia 2026 r. do Komendy Policji wpłynęło ponaglenie K. W.. A w dniu 20 kwietnia 2026 r. złożył skargę na bezczynność Komendanta Policji w zakresie wydania decyzji administracyjnej. Skarżący domagał się zobowiązania organu do wydania decyzji w sprawie oraz stwierdzenia, że bezczynność organu - nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).
Skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona, aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 249/10; wyrok WSA w Poznaniu z 27 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/11 – CBOSA).
W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Bliższe sprecyzowanie tego pojęcia obejmuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który w formie przykładowego katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone.
Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź dotyczących go w jakikolwiek sposób. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyroki NSA z dnia 30 października 2002 r. sygn. akt II SA 1956/02, z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 678/11). O zakwalifikowaniu zatem określonej informacji jako publicznej decyduje treść i charakter żądanej informacji.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Z wyżej powołanych przepisów wynika wprost, że organ, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku albo odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Nadto załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może nastąpić w formie zwykłego pisma w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną lub nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są organy władzy publicznej, a takim organem niewątpliwie pozostaje Komendant Policji, który należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, która znajduje się w jego posiadaniu. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są bowiem szeroko pojęte władze publiczne, a także podmioty dysponujące majątkiem publicznym oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Organy policji mieszczą się w zakresie podmiotowym stosowania ww. ustawy.
Skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić charakter żądanej informacji pod kątem uznania jej za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej lub, że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2), powiadomić wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania.
W niniejszej sprawie Organ pismem z 20 lutego 2026 r. zwrócił się do Kancelarii tajnej Komendy Policji o sprawdzenie czy wnioskowane dokumenty znajdują się w zasobach archiwalnych. W odpowiedzi z 23 lutego 2026 r. wskazano, iż przedmiotowa dokumentacja, o którą wnosił Skarżący została już zniszczona, a jej brakowanie zostało przeprowadzone i udokumentowane zgodnie z przepisami Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 11 września 2008 roku w sprawie metod i form wykonania zadań w zakresie działalności archiwalnej Policji (Dz. Urz. KGP z 2023 r. poz. 65 z późn. zm.).
Pismem z 27 lutego 2026 r. skarżący został powiadomiony, że wszelkie dokumenty wytworzone w związku z doprowadzeniem Go do Sądu Rejonowego w [...] zostały zniszczone po okresie przechowywania w składnicy akt zgodnie z Jednolitym Rzeczowym Wykazem Akt Policji za protokołem brakowania nr [...] z dnia 11.06.2013 r. oraz protokołem brakowania nr [...] z dnia 17 stycznia 2007 r. W treści tego pisma wskazano szczegółowe numery protokołów brakowania.
W dniu 16 marca 2026 roku do organu wpłynęło pismo K. W. z dnia 08 marca 2026 r., w którym to piśmie wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanej odpowiedzi wskazując, iż udzielona odpowiedź nie stanowi rozstrzygnięcia w trybie właściwych przepisów prawa, lecz ma charakter informacyjny. Skarżący zażądał wydania decyzji w tej sprawie oraz udostępnienia kopii dokumentacji dotyczącej brakowania dokumentów.
Pismem z dnia 30 marca 2026 r. udzielono odpowiedzi Skarżącemu wraz z przesłanymi, załączonymi, częściowo zanonimizowanymi protokołami brakowania przedmiotowych dokumentów, którą Skarżący odebrał za potwierdzeniem w dniu 2 kwietnia 2026 roku.
Jednocześnie K. W. w dniu 31 marca 2026 roku wysłał ponaglenie z dnia 30 marca 2026 r., które do Komendy Powiatowej Policji wpłynęło w dniu 7 kwietnia 2026 roku. Z uwagi na fakt, iż odpowiedź Skarżącemu została udzielona w terminie, na podstawie art. 37 § 3a Kodeksu postępowania administracyjnego, ponaglenie pozostawiono bez rozpoznania.
Należy wskazać, że udzielona Skarżącemu odpowiedź nie była rozstrzygana w trybie przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego i zawierała wyczerpujące informacje, co do żądanych dokumentów. Skoro organ nie jest w posiadaniu żądanych dokumentów to oczywistym jest, że nie może ich wydać. Udzielenie informacji przez Policję jest realizowane w formie czynności jednorazowej, a ustalenie i stwierdzenie braku materiałów archiwalnych w zasobie archiwum Policji, o które wnosi Skarżący nie stanowi odmowy ich wydania, ponieważ żądane przez Skarżącego dokumenty zostały na podstawie przepisów prawnych już zniszczone i Policja już nimi nie dysponuje, o czym informowano Skarżącego.
Na gruncie przepisów u.d.i.p., bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ, będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) bądź w przypadku, gdy organ nie jest w posiadaniu danej informacji, nie zawiadamia o tym wnioskodawcy.
W przedmiotowej sprawie organ nie pozostaje w bezczynności, bowiem wnioskowane informacje nie istnieją o czym poinformował wnioskodawcę, zatem nie miał obowiązku wydania decyzji.
Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. W sytuacji gdy wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, ponieważ żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb udostępniania informacji, organ zobowiązany jest zawiadomić o tym wnioskodawcę (w formie pisma).
Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, ale organ odmawia jej udostępnienia, albo zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), tj., gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2).
Mając na uwadze powyższe okoliczności skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako niezasadna.