Uzasadnienie
Pismem z 13 kwietnia 2026 r. [...] Sp. z o.o., reprezentowany przez prezesa zarządu Y. H. (dalej jako: "strona skarżąca" "cudzoziemiec") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia cudzoziemcowi na pracę typu B. Organowi zarzucono naruszenie:
- 1. art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie;
- 2. art. 36 § 1 k.p.a. poprzez brak skutecznego zawiadomienia strony o przyczynach zwłoki oraz niewskazanie nowego, realnego terminu załatwienia sprawy;
- 3. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej;
- 4. art. 12 § 1 k.p.a. poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób wnikliwy i szybki.
Podnosząc powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o:
- 1. zobowiązanie organu do niezwłocznego wydania zezwolenia na pracę,
- 2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz prowadził postępowanie w sposób przewlekły.
- 3. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że cudzoziemiec, w dniu 19.11.2023 r. złożył wniosek o wydanie zezwolenia na pracę typ B na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do Wojewody. Następnie w grudniu 2023 r. otrzymał wezwanie o wpłatę za złożony wniosek.
W piśmie z dnia 22.10.2024 r. strona skarżąca dostała informację że zostało wszczęte postępowanie administracyjnie w przedmiotowej sprawie i został wskazany termin podjęcia decyzji do dnia 27.12.2024 r.
Pismem z dnia 08.01.2025 r. skarżący otrzymał informację o podjęciu decyzji w sprawie do dnia 07.03.2025.
Wezwaniem z dnia 31.01.2025 r. zobowiązano cudzoziemca do uzupełnienia dokumentów w sprawie ze szczegółowym wskazaniem faktur oraz wpływów na konto ponieważ ilość wymaganych dokumentów przekroczyła 50 sztuk.
W dniu 29.04.2025 r. strona skarżąca złożyła ponaglenie na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wraz z uzupełnieniem wniosku o CIT8 za 2024 rok z UPO.
W kwietniu 2026 r. Wojewoda przesłał zawiadomienie przed wydaniem decyzji odmownej w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 07.04.2026 r. z wyznaczeniem możliwości przedłożenia dokumentów, aby wykazać spełnienie przesłanek wymienionych powyżej w zawiadomieniu.
Zdaniem skarżącego, organ w sposób oczywisty i rażący naruszył przepisy prawa, dopuszczając się zarówno bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. W szczególności wielokrotne, bezpodstawne przedłużanie postępowania, brak rzetelnego informowania strony o jego stanie, a także formułowanie nadmiernych i nieprecyzyjnych żądań dokumentacyjnych należy ocenić jako działania pozorne, które w istocie prowadzą do nieuzasadnionego przedłużania postępowania. W konsekwencji zasadnym jest nie tylko zobowiązanie organu do niezwłocznego zakończenia postępowania, ale również stwierdzenie, że doszło do rażącego naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewoda podniósł, że zezwolenie na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typu B jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec w związku z pełnieniem funkcji w zarządzie osoby prawnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców lub będącej spółką kapitałową w organizacji albo w związku z prowadzeniem spraw spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej jako komplementariusz, albo w związku z udzieleniem mu prokury przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres przekraczający łącznie 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy. Wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli podmiot, którego członkiem zarządu, komplementariuszem lub prokurentem ma być cudzoziemiec:
- 1) w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku osiągnął dochód nie niższy niż 12-krotność aktualnego w dniu złożenia wniosku przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2024 r. poz. 1440 i 1635), oraz zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres co najmniej roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej dwóch pracowników, którzy nie podlegają obowiązkowi posiadania zezwolenia na pracę, lub
- 2) wykaże posiadanie środków, lub prowadzenie działań pozwalających na spełnienie w przyszłości warunków określonych w pkt 1, w szczególności przez prowadzenie działalności przyczyniającej się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy.
Organ wskazał, że w związku z tym, że firma [...] Sp. z o.o. nie była w stanie spełnić przesłanek, o których mowa w art. 88c ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a zgromadzony materiał nie pozwalał na ocenę działalności firmy i możliwości osiągnięcia w przyszłości dochodu o którym mowa w art. 88c ust. 4 pkt 1 ustawy w dniu 22.10.2024 r. wezwano Wnioskodawcę o przedłożenie dokumentów pozwalających na ocenę możliwości spełnienia w przyszłości określonych w ustawie przesłanek. Wnioskodawca przesłał uzupełnienie za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 06.11.2024r. W związku z niewystarczającym uzupełnieniem wymaganych dokumentów w dniu 08.01.2025 r. poproszono o przesłanie dodatkowych dokumentów. Uzupełnienie wysłano za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 01.02.2025 r., a do uzupełnienia załączono wyjaśnienie, którego nikt nie podpisał.
W dniu 29.04.2025 r. pełnomocnik Wnioskodawcy przesłał za pośrednictwem ePUAP ponaglenie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, złożone za pośrednictwem Wojewody. W treści ponaglenia wskazano błędnie Wojewodę [...] jako organ rozpatrujący sprawę o wydanie zezwolenia na pracę typ B. Wojewoda w dniu 06.05.2025 r. przesłał ponaglenie właściwemu organowi II instancji tj. do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. W dniu 16.05.2025 r. wpłynęła odpowiedź Ministerstwa Rodziny i polityki Społecznej, że organ nie ma podstaw do rozpatrzenia ww. ponaglenia.
W dniu 07.04.2026 r. Wojewoda wysłał do Wnioskodawcy zawiadomienie przed wydaniem decyzji odmownej. Zawiadomienie zostało skutecznie doręczone w dniu 07.04.2026 r. W dniu 11.04.2026 r. za pośrednictwem portalu praca.gov.pl wpłynęły 2 korekty do wniosku wraz z załącznikami.
Odnosząc się do skargi, tj. żądania w zakresie zobowiązania organu do niezwłocznego wydania zezwolenia na pracę wskazano, że decyzją z 08.05.2026 r. Wojewoda odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pracę typ B na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Organ zauważył, że aby uzyskać zezwolenie na pracę typu B, udzielanego w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej polegającej w przypadku Wnioskodawcy w głównej mierze na imporcie produktów, a w następstwie rozwoju działalności uruchomieniu produkcji na terytorium RP, Wnioskodawca powinien przedłożyć dokumenty, które uwiarygodnią tą działalność. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, że spółka prowadzi aktywną działalność produkcyjną w Polsce. Ponadto załączone wyjaśnienia nie wskazują gdzie sprzedawane przez Spółkę produkty są wytwarzane. W piśmie wskazano, że Spółka nie posiada działki budowlanej ani nie wynajmuje powierzchni produkcyjnej.
Ponadto Wnioskodawca nie wyjaśnia czy aktualnie zatrudnia jakiegokolwiek pracownika oraz czy jakikolwiek nabór jest w toku. Wskazuje jedynie, że w kwestii zatrudnienia pracowników zawarł umowę z firmą zajmującą się tym profesjonalnie (umowa z 06.11.2024 r.). Z pozyskanego w dniu 02.04.2026 r. raportu z portalu praca.gov.pl wynika, że [...] Sp. z o.o. posiada 1 ubezpieczonego. W kwestii dokumentów potwierdzających poczynione inwestycje strona wskazuje, że przedłożyła dokumenty potwierdzające proces certyfikacji (do akt sprawy załączono dokumenty potwierdzające), jednak nie wyjaśniono skąd i na jakich zasadach [...] Sp. z o.o. pozyskuje certyfikowane produkty. Nie dołączono żadnych umów z odbiorcami bądź sprzedawcami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądamiadministracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Ze względu na wyżej wskazany przedmiot skargi, sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności odnosząc się do dopuszczalności skargi, wskazać przyjdzie, że stosownie do art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 621 z późn. zm.), przepisów art. 37 k.p.a. nie stosuje się w sprawach wydania zezwolenia na pracę, w tym zezwolenia na pracę cudzoziemca na rzecz polskiego podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi. Oznacza to, że, wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych sprawach nie wymaga poprzedzenia ponagleniem.
Przedmiotem skargi jest bezczynność i przewlekłość Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia cudzoziemcowi na pracę typu B. Bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. to sytuacja, w której nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Przewlekłość zaś w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. to sytuacja, w której postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.
Analiza akt sprawy doprowadziła Sąd do wniosku, że Wojewoda dopuścił się zarówno bezczynności w rozpatrzeniu wniosku Spółki o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca, jak i przewlekłego prowadzenia sprawy.
Wyjaśnić należy, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., który wskazuje, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.).
Jednocześnie, zgodnie z art. 36 § 1 i 2 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.
Z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie wniosku skarżącej z 19.11.2023 r. o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca zostało wszczęte 22 października 2024 r. Pismem z tego samego dnia został wskazany ostateczny termin podjęcia decyzji do dnia 27 grudnia 2024 r.
Pismem z dnia 08 stycznia 2025 r. skarżący otrzymał informację o przedłużeniu terminu do rozpoznania sprawy i podjęciu decyzji w sprawie do dnia 7 marca 2025. Następnie pismem z dnia 31.01.2025 r. zobowiązano cudzoziemca do uzupełnienia dokumentów w sprawie ze szczegółowym wskazaniem faktur oraz wpływów na konto.
W dniu 29 kwietnia 2025 r. strona skarżąca złożyła ponaglenie na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wraz z uzupełnieniem wniosku o CIT8 za 2024 rok z UPO. Wojewoda w dniu 6 maja 2025 r. przesłał ponaglenie właściwemu organowi II instancji tj. do Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej. W dniu 16 maja 2025 r. wpłynęła odpowiedź Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej, że organ nie ma podstaw do rozpatrzenia ww. ponaglenia.
W dniu 7 kwietnia 2026 r. Wojewoda wysłał do wnioskodawcy zawiadomienie przed wydaniem decyzji odmownej. Następnie 8 maja 2026 r. Wojewoda wydał decyzję odmawiającą udzielenia zezwolenia na pracę.
Wskazując na powyższe, stwierdzić należy, że na gruncie niniejszej sprawy Wojewoda zarówno pozostawał w bezczynności w rozumieniu art. 37 k.p.a., jak i prowadził postępowanie w sposób przewlekły. Nie ulega wątpliwości, iż na gruncie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność polega na niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 k.p.a. Przewlekłość postępowania polega natomiast na prowadzeniu postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z powyższego wynika, iż bezczynności organu występuje w sytuacji niewydania decyzji pomimo upływu terminu do jej wydania. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można natomiast mówić gdy organ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny, podejmując czynności zbędne albo nie podejmując żadnych czynności w sprawie, także wtedy gdy nie przekroczył jeszcze terminu do wydania decyzji.
W obu wypadkach mamy do czynienia z naruszeniem zasady szybkości postępowania określonej w art. 12 k.p.a.(por. Wyrok NSA z 15.04.2025 r., I OSK 2527/24, LEX nr 3858188). W przedmiotowej sprawie organ pozostawał bezczynny – nie podejmował żadnych czynności – pomiędzy 5 stycznia 2024r a 22 października 2024r. i pomiędzy marcem 2025 r. a 7 kwietnia 2026 r. Natomiast nie ulega wątpliwości, że prowadził sprawę również w sposób przewlekły wzywając wielokrotnie skarżącą do uzupełnienia wniosku (w dniu 25 grudnia 2023, 29 grudnia 2023, 5 stycznia 2024, 22 października 2024, 6 listopada 2024, 8 stycznia 2025). Organ winien wezwać skarżącą raz do uzupełnienia braków formalnych wniosku, a następnie po ich uzupełnieniu wezwać stronę ewentualnie w trybie art. 79a k.p.a. W przypadku nie zastosowania się do wezwania winien zastosować odpowiednie sankcje procesowe (pozostawienie pisma bez rozpoznania, decyzja odmowna). Natomiast wielokrotne wezwania strony świadczą o prowadzeniu postepowania w sposób nieefektywny, przewlekły.
Nie mogły odnieść skutku podniesione przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczności związane ze znaczną ilością prowadzonych postępowań, zwiększającym się wpływem korespondencji, w tym pism procesowych składanych w toku postępowań administracyjnych prowadzonych przez Wojewodę, czy trudnościami organizacyjnych związanymi z niedostosowaniem systemów teleinformatycznych do zmian w przepisach dotyczących zezwoleń na pracę cudzoziemców. Ocena stanu "bezczynności" ma bowiem charakter zobiektywizowany, odnoszący się do kryterium czasu. Jeżeli organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych (w okolicznościach rozpoznanej sprawy w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania - art. 35 § 3 ab initio k.p.a.), ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § k.p.a., to dopuścił się bezczynności. O ile przed upływem terminu załatwienia sprawy organ prowadzący postępowanie nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 § 1 lub 2 k.p.a., to przyczyny zwłoki nie może "uwolnić" go od zarzutu bezczynności.
Powyższe okoliczności obligowały Sąd do stwierdzenia, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., iż rozpatrując sprawę Wojewoda dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia sprawy o udzielenie zezwolenia na pracę (pkt 2 sentencji wyroku).
Wobec wydania przez Wojewodę w dniu 8 maja 2026 r. decyzji brak było podstaw do zobowiązywania organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do wydania w określonym terminie wnioskowanych aktów. Wobec tego Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
W tym miejscu wyjaśnić jednak należy, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009/4/63) art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.
Nie było, zatem podstaw do odrzucenia skargi, o co wnosił Wojewoda w odpowiedzi na skargę. To, że organ wydał decyzje po wniesieniu skargi na bezczynność, nie może bowiem uzasadniać samo w sobie jej odrzucenia, oddalenia ani umorzenia postępowania w całości. W obecnym stanie prawnym rozpoznanie skargi na bezczynność organu, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., polega bowiem nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Wydanie przez organ administracyjny decyzji w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi na bezczynność nie zwalania sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. m.in. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3) oraz czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Stwierdzonej w przedmiotowej sprawie bezczynności nie można jednak uznać za rażąco naruszającą prawo. Nie każde naruszenie prawa wskutek bezczynności będzie naruszeniem rażącym (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1925/16 - dostępny j.w.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2023 r., sygn. akt IV SAB/Wa 492/22, CBOSA).
Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. Z tego też względu Sąd orzekł, jak w punkcie 3 sentencji na podstawie art. 149 § 1a pp.s.a.
W przedmiotowej sprawie nie sposób przypisać organowi oczywistego lekceważenia wniosków strony, czy oczywistego braku woli załatwienia sprawy, ani ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Organ starał się zakończyć sprawę i z własnej inicjatywy wzywał skarżącą do uzupełnień materiału dowodowego. Nadto Sądowi z urzędu znana jest sytuacja organu związana z trudnościami kadrowymi oraz znaczącą liczbą wpływających spraw. Okoliczności te nie mogą co prawda usprawiedliwiać zaistniałej w sprawie bezczynności, niemniej są obiektywną trudnością, która powinna wpływać na ocenę, czy doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa. Znacząca liczba spraw podlegających rozpoznaniu i niedostateczna obsada kadrowa stanowią bowiem poważną przeszkodę w takim zorganizowaniu pracy, by rozpoznawanie spraw należących do kompetencji organu odbywało się z zachowaniem ustawowych terminów.
Końcowo Sąd wskazuje, iż nie badał poprawności wydanej w sprawie decyzji z 8 maja 2026 r. Kwestie merytoryczne dotyczące prawa materialnego nie mogą być rozstrzygane w sprawie, której przedmiotem jest bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji (wyrok NSA z 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 101/18). Instytucja skargi na bezczynność ma na celu jedynie spowodowanie ustania stanu bezczynności poprzez doprowadzenie do załatwienia sprawy. Nie może natomiast prowadzić do jej merytorycznego rozstrzygnięcia przez Sąd. Akt lub czynność organu, będące następstwem uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania, podlegają kontroli sądowej w odrębnym postępowaniu, wszczynanym w wyniku ich zaskarżenia i wówczas Sąd administracyjny ocenia, czy sposób załatwienia sprawy wybrany przez organ był zgodny z przepisami prawa (por. wyroki NSA z 22 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2032/16 oraz z 2 lutego 2024 r. sygn. akt II GSK 1779/23).
O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił jak w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz strony skarżącej kwotę złożył się wpis od skargi w kwocie 100 zł.