Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 marca 2026 r. J. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W swojej skardze wniosła o:
- 1. zobowiązanie Burmistrza Gminy do udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 1 lutego 2026 r.,
- 2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,
- 3. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
- 4. zasądzenie od organu na moją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu Skarżąca podała, że w dniu 1 lutego 2026 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej budowy siedmiu progów zwalniających na drodze gminnej pomiędzy K. a K..
Dalej wskazała, że pismem z dnia 16 lutego 2026 r. (znak: [...]) Burmistrz Gminy, działając na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poinformował o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 10 marca 2026 r., wskazując na problemy natury techniczno-organizacyjnej. Pomimo upływu wskazanego terminu, do dnia wniesienia niniejszej skargi organ: nie udostępnił żądanej informacji publicznej, nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji, nie poinformował o dalszym przedłużeniu terminu. W związku z powyższym organ pozostaje w bezczynności. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ, w przypadku niemożności udostępnienia informacji w terminie 14 dni, zobowiązany jest wskazać nowy termin, nie dłuższy niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W niniejszej sprawie organ sam wyznaczył termin do dnia 10 marca 2026 r., który nie został dotrzymany. Bezczynność organu ma charakter oczywisty i nie znajduje żadnego uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy wniósł o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość, stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, nieuwzględnienie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, jako bezzasadnego w świetle podjętych przez organ działań.
Organ w uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia 16 lutego 2026 r., Burmistrz Gminy poinformował panią J. P. o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy ze względu na problemy natury techniczno-organizacyjnej. Ostatecznie żądane informacje zostały przekazane J. P. w dniu 16 kwietnia 2026 r., i uzupełnione w dniu 23 kwietnia 2026 r. oraz 30 kwietnia 2026 r. W dniu 31 marca 2026 r. do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynęła skarga J. P., w której zarzuciła Burmistrzowi Gminy bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia 1 lutego 2026 r. Organ wprawdzie przyznaje, że informacja została udostępniona po terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże w ocenie organu skarga obecnie stała się już bezprzedmiotowa, a działanie organu nie nosiło znamion rażącego naruszenia prawa.
Organ wskazał, że wniosek Skarżącej dotyczył kwestii zmian organizacji ruchu na ul. [...] w K. oraz ul. [...] w K.. Sprawa ta wymagała zgromadzenia dokumentacji z kilku lat wstecz, w tym projektów stałej organizacji ruchu zatwierdzanych przez Starostę [...] oraz dokumentacji finansowej. Organ wskazał, że istotnym czynnikiem wpływającym na czas procesowania wniosku (a określonym przez Burmistrza Gminy jako problemy natury techniczno-organizacyjnej) była sytuacja kadrowa w Wydziale Zarządzania Drogami Urzędu Miejskiego w [...], w okresie przygotowywania żądanej przez panią J. P. informacji. Do końca lutego 2026 r. funkcję Kierownika Wydziału Zarządzania Drogami sprawowała osoba odpowiedzialna za merytoryczny nadzór nad tego typu sprawami. Od dnia 1 marca 2026 r. stanowisko to (pomimo prowadzenia przez Burmistrza Gminy aktywnej rekrutacji) pozostaje nieobsadzone, a pełnienie obowiązków w zakresie zapewnienia ciągłości pracy Wydziału przejął Zastępca Kierownika Wydziału Zarządzania Drogami, co wiązało się z koniecznością przeorganizowania pracy komórki i czasowym wydłużeniem obiegu dokumentów.
Opóźnienie w udzieleniu informacji wynikało zatem z obiektywnych trudności techniczno-organizacyjnych i kadrowych, a nie z braku woli organu, czy lekceważenia obowiązków. Organ niezwłocznie po zidentyfikowaniu trudności poinformował Skarżącą o wydłużeniu terminu załatwienia sprawy (pismo z dnia 16 lutego 2026 r.). Proces przygotowania odpowiedzi był prowadzony w sposób ciągły, a ostatecznie w dniu 16 kwietnia 2026 r. żądana informacja została Skarżącej udostępniona i uzupełniona w dniu 23 kwietnia 2026 r. oraz 30 kwietnia 2026 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy organ wykazuje lekceważący stosunek do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Burmistrz podjął realne kroki, aby wniosek rozpoznać rzetelnie, a przejściowe trudności kadrowe zostały przez organ opanowane, co doprowadziło do pełnej realizacji wniosku.
Mając na uwadze powyższe, a także fakt, że w dacie wniesienia odpowiedzi na skargę wniosek Skarżącej został w całości zrealizowany, dalsze prowadzenie postępowania przed Sądem jest bezprzedmiotowe. Wniosek o umorzenie postępowania oraz stwierdzenie braku rażącego naruszenia prawa jest w tych okolicznościach w pełni uzasadniony.
W piśmie procesowym z dnia 5 czerwca 2026 r. J. P. podtrzymała, że wnosi o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 lutego 2026 r., stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazała, że dopiero po wniesieniu skargi organ częściowo udostępnił żądane dokumenty - odpowiednio pismem z dnia 23 kwietnia 2026 r. oraz ostatecznie 30 kwietnia 2026 r. po otrzymaniu maila w sprawie braków. Powyższe jednoznacznie potwierdza, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej – "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu administracyjnego, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 1b powyższego przepisu, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jak wskazuje art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA").
Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., I FSK 249/10; a także wyrok WSA z 27 października 2011 r., II SAB/Po 60/11; CBOSA).
Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną.
W analizowanej sprawie Skarżąca domagała się udzielenia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. Wniosek niewątpliwie wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, że w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością.
Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa tryb jej udzielania, w tym obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek w przedmiotowym zakresie, wskazując w szczególności w jaki sposób zainicjowane takim wnioskiem postępowanie powinno zostać zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej w zakreślonym ustawą terminie (art. 10 w zw. z art. 14 i 13 u.d.i.p.) albo - w drodze decyzji - odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Naruszenie powyższych zasad skutkuje zarzutem bezczynności podmiotu zobowiązanego. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce także wówczas gdy podmiot nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
Przyjmuję się bowiem, że stwierdzenie przez podmiot zobowiązany, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a także nie znajduje się w dyspozycji podmiotu zobowiązanego, skutkuje zobowiązaniem podmiotu do poinformowania wnioskodawcy w zakreślonym terminie o powyższej okoliczności.
Należy także wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.
2. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Niewątpliwie Burmistrz Gminy, do którego został skierowany wniosek Skarżącej z 1 lutego 2026 r. jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Dalej Sąd stwierdza, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej jako: "Konstytucja"), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji).
Jak już wskazywano, pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz uszczegółowił w art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
W niniejszej sprawie nie był sporny charakter wnioskowanej informacji jako publicznej. Pismem datowanym na 1 lutego 2026 r. Skarżąca wniosła o udzielenie informacji publicznej w zakresie:
- 1. kopii pisma z dnia 04 lutego 2020 r. wraz z wszystkimi załącznikami Urzędu Miejskiego w [...] adresowanego do Komisariatu Policji w [...] (odpowiedzi na to pismo Komisariat Policji udzielił 13 lutego 2020 r. - wpływ do urzędu Miejskiego w [...] 17 lutego 2020 r.);
- 2. kopii pisma z dnia 28 października 2020 r. znak: [...] wraz z załącznikami adresowane do Starosty [...] na podstawie którego Starosta [...] zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu pod numerem ewidencyjnym [...];
- 3. kopii pisma z dnia 25 lipca 2022 r. znak [...] wraz załącznikami adresowane do Starosty [...] na podstawie którego Starosta [...] zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu pod numerem ewidencyjnym [...];
- 4. kopii faktur dokumentujących montaż wszystkich siedmiu progów zwalniających.
Pismem z dnia 16 lutego 2026 r. Burmistrz Gminy, działając na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji, poinformował, że informacja publiczna, o którą wniosła pismem z dnia 1 lutego 2026 r., nie może być udostępniona w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., z powodu problemów natury techniczno-organizacyjnej. Organ wskazał, że udostępni jednak informację publiczną, w terminie najpóźniej do dnia 10 marca 2026 r.
W dniu 31 marca 2026 r. Skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na bezczynność organu.
Po wniesieniu skargi organ częściowo udostępnił żądane dokumenty - odpowiednio pismem z dnia 23 kwietnia 2026 r. oraz ostatecznie 30 kwietnia 2026 r. po otrzymaniu od Skarżącej maila w sprawie braków pisma z 23 kwietnia 2026 r. Skarżąca w swoim piśmie procesowym z 05 czerwca 2026 r. nie kwestionowała zakresu udzielonej ostatecznie informacji, a podtrzymała wnioski w zakresie stwierdzenia bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z 01 lutego 2026 r., stwierdzenia, że bezczynności miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzeniem na jej rzecz kosztów postępowania.
W tym stanie rzeczy, w związku z udzieleniem informacji publicznej zgodnie z opisanymi powyżej zasadami wynikającymi z przepisów u.i.d.p., Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uznał, że odpowiedź na wniosek Skarżącej z 1 lutego 2026 r. została ostatecznie udzielona w pełni w takim zakresie, jak tego żądała Wnioskodawczyni. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do zobowiązania organu do załatwienia wniosku z 1 lutego 2026 r.
Działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził jednak, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, jak orzekł w punkcie 2 wyroku.
Zdaniem Sądu, który podziela zarzuty skargi organ nie załatwił wniosku w całym jego zakresie w ustawowym terminie 14-dni, ani 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o jakim mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Należy podzielić pogląd przywołany w skardze i wyrażony również w orzecznictwie tutejszego Sądu, że udostępnienie informacji niepełnej, jak i niezgodnej z treścią żądania, należy oceniać jako bezczynność adresata wniosku, a o załatwieniu wniosku nie może przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. wyroki NSA z 2 czerwca 2015 r., I OSK 1513/14 oraz wyroki WSA w Białymstoku z 25 marca 2021 r., II SA/Bk 18/21; WSA we Wrocławiu z 29 maja 2020 r., IV SAB/Wr 207/19 oraz WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 listopada 2022 r., II SAB/Go 61/22, CBOSA). Skoro więc odpowiedź na wniosek z 1 lutego 2026 r. organ przesłał ostatecznie dopiero w dniu 30 kwietnia 2026 r., to dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku z 1 lutego 2026 r. Termin do udzielenia pełnej informacji na przedmiotowy wniosek zakończył się w dniu 15 lutego 2026 r. Organ udzielając odpowiedzi ostatecznie w dniu 30 kwietnia 2026 r. przez okres 73 dni pozostawał zatem w bezczynności, co Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 21 in principio u.d.i.p., jak orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku.
Organ w terminie 14-dniowym nie załatwił wniosku. Wprawdzie poinformował w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczył go "najpóźniej do 10 marca 2026 r.", to ostatecznie został on przekroczony, bo wniosek organ w pełni załatwił dopiero 30 kwietnia 2026 r., zatem do upływie wskazanego w piśmie z 16 lutego 2026 r. terminie i nawet po upływie 2 miesięcznego terminu wynikającego z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Termin ten nie został więc prawidłowo przedłużony. Natomiast usprawiedliwienie bezczynności ma znaczenie tylko dla oceny, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Burmistrz dopuścił się przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku bezczynności, jednakże z uwagi na fakt, iż bezczynność ta ustała po wniesieniu skargi, ale przed wydaniem wyroku przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, to postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku J. P. z dnia 1 lutego 2026 r. r. należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 21 in principio u.d.i.p., jak Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku.
Określenie "Rażącego naruszenia prawa" o jakim mowa w treści art. 149 § 1a p.p.s.a. jest pojęciem nieostrym, wymagającym interpretacji z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. W orzecznictwie rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. odnosi się do wadliwości o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającym miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności przez organ administracyjny, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, bądź też ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie "zwykłe" (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; CBOSA).
Trzeba zaznaczyć, że orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności (i przewlekłości) powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że rażące naruszenie prawa występuje w przypadkach, gdy przekroczenie przez organ ustawowych terminów wyznaczonych na załatwienie sprawy jest znaczne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA z 6 sierpnia 2019 r. II OSK 1802/19; 18 lipca 2019 r. II OSK 533/19; CBOSA).
Co więcej, w orzecznictwie akcentuje się ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (por. wyroki NSA z 17 września 2015 r., II OSK 652/15 i z 8 marca 2017 r., I OSK 1925/16; CBOSA).
Okoliczności niniejszej sprawy nie dawały podstawy do stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność organu trwała co prawda 73 dni, jednakże podkreślić przy tym należy, że organ w po otrzymaniu skargi udzielił pełnej odpowiedzi na wniosek. Dodatkowo organ fragmentarycznie udzielał Skarżącej odpowiedzi pismami z dnia 16 kwietnia 2026 r., 23 kwietnia 2026 r. oraz 30 kwietnia 2026 r. Zasługuje na uwzględnienie w tym kontekście argumentacja organu, że powodem opóźnienia była sytuacja kadrowa w Urzędzie Miejskim w [...]. Z uwagi na to Sąd orzekł, jak w punkcie 3 wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz Skarżącej kwotę uiszczonego w sprawie wpisu od skargi w wysokości 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 535).
Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. przez trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).