Uzasadnienie
S. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, w związku z merytorycznym załatwieniem sprawy.
Zarządzeniem z 6 lipca 2026 r. sprawę skierowano do rozpoznania w trybie uproszczonym, którego termin wyznaczono na 28 sierpnia 2026 r.
W piśmie z 3 lipca 2026 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.
eg