Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 lutego 2026 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie wydania zaświadczenia na wniosek z dnia 18 marca 2014 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł m.in. o jej odrzucenie wskazując, że w sprawie tej została wydana decyzja nr 16/99 z dnia 24 kwietnia 1999 r, którą stwierdzono utratę mocy prawnej decyzji nr 313/98, oraz ustalono wysokość równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego według zasad właściwych dla policjanta posiadającego rodzinę, co pozostawało w bezpośrednim związku ze zmianą sytuacji rodzinnej skarżącego tj. zawarciem związku małżeńskiego w dniu 24 kwietnia 1999 r.
Decyzja ta została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 2 listopada 1999 roku, co potwierdził własnoręcznym podpisem oświadczając, że nie wnosi odwołania, dlatego też decyzja ta stała się ostateczna zgodnie z art. 16 § 1 K.p.c. W dniu 18 marca 2014 r skarżący złożył wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że decyzja Komendanta Rejonowego Policji Kraków Południe z lipca 1998 r została wyeliminowana z obiegu prawnego. Dnia 26 marca 2014 r zostało wydane stosowne zaświadczenie, poświadczające, że decyzja ta została wyeliminowana z obiegu z dniem 14 kwietnia 1999 r. Następnie w dniach 6 kwietnia 2014 oraz 9 kwietnia 2014 r Skarżący złożył odpowiednio skargę dotyczącą treści zaświadczenia oraz wniosek o stwierdzenie jego nieważności, które zostały rozpatrzone przez właściwe organy Policji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga została odrzucona ponieważ niedopuszczalne jest zaskarżanie do sądu administracyjnego bezczynności organu po dacie zakończenia postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. póz. 935 zpóźn. zm.) - dalej "p.p.s.a." sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 §2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., MOPS5/19. W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.".
Jak wynika z twierdzeń organu, a także przedłożonych akt sprawy - wniosek skarżącego został załatwiony przez organ, który wydał już stosowne zaświadczenie.
Z tych to powodów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.