Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 sierpnia 2026 r. K. J. (dalej: skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 czerwca 2020 r. o wydanie zaświadczenia.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie oddalenie skargi jako bezzasadnej wyjaśniając, że skarżący w dniu 30 czerwca 2020 r. złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia "iż sierż. sztab, w stanie spoczynku pełnił służbę czynną w Policji w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu".
Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie w dniu 2 lipca 2020 r. przekazał sprawę Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie celem załatwienia zgodnie z właściwością.
Postanowieniem nr 23/2020/ZSK z dnia 8 lipca 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Skarżący złożył także skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 22 września 2020 roku sygn. akt III SAB/Kr 115/20 skargę tę oddalił. Ponadto ten sam Sąd prawomocnym postanowieniami z dnia 28 marca 2024 r. sygn. III SAB/Kr 10/24, odrzucił skargę na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 czerwca 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do treści art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego z dnia 30 czerwca 2020 r. został rozpoznany przez Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie, który postanowieniem nr 23/2020/ZSK z dnia 8 lipca 2020 r. odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Nie można też pominąć, że tut. Sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 22 września 2020 r. sygn. akt III SAB/Kr 115/20 oddalił skargę, ponadto ten sam Sąd prawomocnym postanowieniem z dnia 28 marca 2024 r. sygn. III SAB/Kr 10/24, odrzucił skargę na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 czerwca 2020 r.
Opisany stan faktyczny wskazuje zatem, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet sądowoadministracyjnego.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu w/w uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Jakkolwiek powyższa uchwała traktuje bezpośrednio o zakończeniu postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji ostatecznej, przyjąć należy, że sformułowana w niej zasada dotyczy także zakończenia czynności przez organ administracji publicznej w inny przewidziany prawem sposób – a takim sposobem jest w szczególności wydanie postanowienia.
W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.