Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 lipca 2026 r. Skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 6 stycznia 2025 r. (uzupełnionego wnioskiem z dnia 12 stycznia 2025r.) o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 20 lutego 2012 r.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie oddalenie, jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że skarga dotyczy postępowania wszczętego z wniosku skarżącego złożonego dnia 6 stycznia 2025 r. (uzupełnionego pismem z dnia 12 stycznia 2025 r.) w sprawie uchylenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 20 lutego 2012 r. nr 3. Postępowanie to zostało zakończone prawomocnie wydaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie decyzji nr 43/2026/AH z dnia 3 kwietnia 2026 r. odmawiającej uchylenia ww. decyzji nr 3.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).
W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 23 lipca 2026 r. Skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 6 stycznia 2025 r. (uzupełnionego pismem z dnia 12 stycznia 2025 r.) o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 20 lutego 2012 r.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że postanowieniem nr 11/2025/AH z dnia 6 lutego 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej uchylenie decyzji nr 3 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 20 lutego 2012 roku. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skarżącego, Komendant Główny Policji postanowieniem nr 115 z dnia 18 marca 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie nr 11/2025/AH. Oba powyższe postanowienia zostały następnie uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 692/25.
Rozpoznając sprawę ponownie i mając na uwadze wytyczne zawarte w ww. wyroku, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wszczął postępowania w sprawie i wydał w dniu 3 kwietnia 2026 r. decyzję nr 43/2026/AH o odmowie uchylenia decyzji nr 3 KWP w Krakowie z dnia 20 lutego 2012 r. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 13 kwietnia 2026 r. Ponieważ skarżący nie wniósł od niej odwołania, decyzja stała się prawomocna.
Opisany stan faktyczny wskazuje zatem, że skarga na bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia 6 stycznia 2025 r. (uzupełnionego wnioskiem z dnia 12 stycznia 2025 r.) została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet sądowego. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że pogląd sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności.
W konsekwencji powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.