Uzasadnienie
K. J. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 28 stycznia 2019 r. o wydanie nowego świadectwa służby. Do skargi skarżący dołączył ponaglenie.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie.
Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Wnioskiem z dnia 28 stycznia 2019 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie o wydanie nowego świadectwa służby.
Postanowieniem z 1 lutego 2019 r. Komendant Powiatowy Policji odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania kolejnego świadectwa służby.
Pismem z dnia 18 lutego 2019 r. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie zwrócił się do skarżącego o zwrot wydanego świadectwa służby z 30 kwietnia 2005 r. przed wydaniem nowego.
Pismem z dnia 18 marca 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie zwrócił skarżącemu uwagę, że postanowienie z 1 lutego 2019 r. jest dotknięte błędem, ponieważ organ wydał nowe świadectwo służby, ale zobowiązał również skarżącego do zwrotu uprzednio wydanego świadectwa służby, który do dnia 18 marca 2019 r. nie zwrócił świadectwa służby z dnia 30 kwietnia 2005 r.
Postanowieniem z dnia 24 maja 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie stwierdził nieważność postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z uwagi na okoliczność, że działania dotyczące wydania świadectwa służby mają charakter czynności materialno-technicznej, a zatem brak jest podstaw aby w toku postępowania o ich wydanie wydawać decyzję, czy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a." sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19, CBOSA) orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Jakkolwiek wskazana uchwała traktuje bezpośrednio o postępowaniu jurysdykcyjnym i o decyzji administracyjnej, przyjąć jednak należy, że zaprezentowany w niej pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów, czy też do podjęcia określonych czynności. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.
W niniejszej sprawie, przed złożeniem skargi na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie, organ rozpoznał wniosek skarżącego i poinformował skarżącego, że wydanie kolejnego świadectwa służby wymaga zwrotu uprzednio wydanego świadectwa z 30 kwietnia 2005 r., a zatem skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.