Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Pismem z dnia 4 maja 2026 r. (data wpływu do organu w tym samym dniu) K. K., zwany dalej skarżącym, wniósł skargę na bezczynność Marszałka Województwa Małopolskiego zarzucając mu niewydanie decyzji w sprawie odwołania od wyniku praktycznego egzaminu na prawo jazdy kategorii B + E. Podniósł, że w dniu 29 stycznia 2025 r,. skierował do Marszałka odwołanie wykazując, że, w jego ocenie, egzamin został przeprowadzony niezgodnie z obowiązującymi przepisami, a to, że egzamin musi się odbywać z udziałem egzaminatora, egzamin przeprowadzono na terenie pochylonym, lina zabezpieczająca przy przyczepie uniemożliwia zabezpieczenie przyczepy przed zwolnieniem hamulca zabezpieczającego, bo kończy się na wysokości zaczepu przyczepy, przyczepa egzaminacyjna nie jest wyposażona w kliny zabezpieczające przed stoczeniem się przyczepy z terenu pochyłego. Pomimo powyższego, do chwili obecnej, tj.. do dnia 4 maja 2025 r., nie została wydana decyzja w sprawie. Podkreślił przy tym w szczególności, że jego odwołanie nie dotyczyło samej oceny "zachowania osoby egzaminowanej", lecz sposobu zorganizowania egzaminu.
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że skarżący po uzupełnieniu braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie przesłał pismem z dnia 18 marca 2026 r. wniosek o wydanie decyzji kończącej postepowanie administracyjne. Marszałek podkreślił, że w piśmie z dnia 25 marca 2026 r. została udzielona skarżącemu odpowiedź na powyższe pismo, z podtrzymaniem dotychczasowego stanowiska, że zakończenie tej sprawy nastąpiło poprzez udzielenie skarżącemu odpowiedzi na skargę. W tego rodzaju sytuacjach stosuje się bowiem art. 68 ustawy o kierujących pojazdami, który stanowi, że skargę dotyczącą egzaminu państwowego wraz z jej uzasadnieniem składa się w terminie 14 dni od dnia, w którym przeprowadzono egzamin, do marszałka województwa, za pośrednictwem dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Zgodnie zaś z art. 67 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzeniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego m. in rozpatruje skargi dotyczące, egzaminu; unieważnia egzamin.
Do postępowania skargowego stosuje się przepisy Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego i zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych nie podlega ono kontroli sadowej.
Natomiast art. 72 ustawy dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2025 r., poz. 1226, zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami) przewiduje, że:
- 1) marszałek w drodze decyzji administracyjnej unieważnia egzamin państwowy, w określonych tam przypadkach z urzędu lub na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego,
- 2) marszałek w drodze decyzji administracyjnej unieważnia egzamin państwowy, jeżeli był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.
Marszałek podkreślił, że złożenie skargi z art. 68 ustawy o kierujących pojazdami nie inicjuje postępowania o unieważnienie egzaminu na prawo jazdy, które kończy się wydaniem decyzji administracyjnej.
Powszechnie przyjmuje się więc, że wniesienie skargi kończy się jej załatwieniem w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a na taką czynność nie przysługuje skarżącemu skarga na bezczynność do sądu administracyjnego, gdyż ocena prawidłowości postępowania skargowego organu leży poza kognicją sądów administracyjnych.
W niniejszej sprawie skarga, zdaniem Marszałka, jest wadliwa. Sąd powinien ją odrzucić, gdyż skarżący niesłusznie domaga się wydania decyzji w sprawie postepowania skargowego z działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, które nie kończy się wydaniem decyzji o unieważnieniu egzaminu. Natomiast w kwestii unieważnienia egzaminu o uruchomieniu postępowania decyduje sam Marszałek z urzędu lub na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, a nie na wniosek osoby, która złożyła skargę na przebieg egzaminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
W niniejszej sprawie Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, zwanej dalej w skrócie - P.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a kontrola ta polega na orzekaniu w sprawach skarg na, między innymi, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4.
W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd, uwzględniając taką skargę:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a.).
Jednocześnie sąd stwierdza – co wynika z art. 149 § 1a, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłość, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Stosownie zaś do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący spełnił wymóg poprzedzenia skargi na bezczynność Marszałka Województwa Małopolskiego polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie odwołania od wyniku praktycznego egzaminu na prawo jazdy kategorii B + E. Z treści bowiem postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2026 r. nr SKO. UP.4110/141/2025 wynika, że ponaglenie, zawarte także w piśmie z dnia 6 kwietnia 2026 r. zostało rozpatrzone; Kolegium nie stwierdziło bezczynności marszałka. Sąd uznał wobec tego, że skarżący spełnił wymóg poprzedzenia skargi na bezczynność ponagleniem i skarga do sądu administracyjnego na bezczynność Marszałka była więc z uwagi na powyższy aspekt dopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W świetle art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29.
Ponadto, stosownie do art. 3 § 2a P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a zgodnie z treścią art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Cytowane przepisy wyznaczają zakres kognicji sądów administracyjnych, co oznacza, że sądy te mogą rozpatrywać sprawy ściśle określone w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w innych ustawach szczególnych.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy - w ustalonym przepisami terminie - organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane.
Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2025 r., poz. 1226, zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami) marszałek województwa sprawuje nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych, o których mowa w art. 51, w ramach którego m.in. rozpatruje skargi dotyczące egzaminu (pkt 1) czy też unieważnia egzamin państwowy (pkt 4).
Z posiadania przez marszałka województwa nadzorczych uprawnień nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych wynikają uprawnienia do podejmowania konkretnych czynności i aktów.
Stosownie do art. 72 ustawy o kierujących pojazdami marszałek województwa, w drodze decyzji administracyjnej, unieważnia egzamin państwowy, jeżeli: egzaminowi została poddana osoba, o której mowa w art. 50 ust. 2 lub 3 (pkt 1); był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik (pkt 2), odbył się w związku z popełnieniem przestępstwa (pkt 3). Przy czym marszałek województwa unieważnia egzamin państwowy z urzędu lub na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego (art. 72 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami).
Nadmienić należy również, że w myśl art. 68 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami skargę dotyczącą egzaminu państwowego wraz z jej uzasadnieniem składa się w terminie 14 dni od dnia, w którym był przeprowadzany egzamin, do marszałka województwa, za pośrednictwem dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Na podstawie 68 ust. 1a ustawy o kierujących pojazdami egzaminator jest stroną postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy. Art. 68 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami stwierdza, że dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego przesyła skargę wraz z wyjaśnieniami i niezbędną dokumentacją, w tym odpowiednio z zapisem przebiegu praktycznej części egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 54 ust. 1 albo art. 54 ust. 3 ww. ustawy, lub wraz z pisemną informacją egzaminatora nadzorującego, o którym mowa w art. 54 ust. 6 tej ustawy, w terminie 14 dni od dnia jej złożenia.
W ocenie Sądu w realiach tej sprawy brak jest podstaw do wnioskowania, że skarga z art. 68 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami skutkuje wszczęciem postępowania w sprawie unieważnienia egzaminu, które winno się zakończyć wydaniem decyzji administracyjnej w przedmiocie tego egzaminu. Sąd ma przy tym na względzie stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1797/23 i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 24 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Lu 110/22, przy czym dostrzega, że zapadły one w odmiennym od przedmiotowego stanie faktycznym. Otóż w pierwszym z nich kontroli sądowej poddana została odmowa przeprowadzenia egzaminu, a powodem nieprzeprowadzenia egzaminu była odmowa założenia przez egzaminowanego maseczki ochronnej zasłaniającej usta i nos. W drugim zaś przedmiotem skargi uczyniono postanowienie organu odwoławczego (Kolegium) utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszoinstancyjnego (Marszałka Województwa) odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie unieważnienia egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B. W sprawie tej egzaminator ocenił, że skarżący nie może być dopuszczony do egzaminu, gdyż nie posiada odpowiedniej sprawności fizycznej lub psychicznej, stosownie do art. 50 ust. 2 pkt 7 lit. b ustawy o kierujących pojazdami.
Wobec powyższego nie można skutecznie, zdaniem Sądu, zarzucić Marszałkowi, że miał obowiązek uruchomić postępowanie w sprawie unieważnienia egzaminu. Po drugie, w konsekwencji, nie można zarzucić mu stanu bezczynności, również i z tego względu, że rozpatrzył skargę skarżącego w trybie skargowym, które to z postępowań nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Niemniej jednak w rozpatrywanej sprawie nie został poddany kontroli akt administracyjny wydawany w ramach tego postępowania, lecz u podstaw dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie była kwestia istnienia, bądź nieistnienia realizacji określonych kompetencji, a w konsekwencji istnienia bądź nieistnienia stanu bezczynności organu. Sądu wobec tego uznał, że skarga zarzucająca bezczynność Marszałkowi Województwa Małopolskiego poprzez brak wydania decyzji w sprawie odwołania od wyniku praktycznego egzaminu na prawo jazdy - była dopuszczalna
Jak już Sąd wyjaśnił marszałek województwa unieważnia egzamin państwowy: 1) z urzędu, 2) na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego (ust. 2). Unieważniony egzamin przeprowadza się ponownie na koszt wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego (ust. 3).
Zatem ustawodawca w normie związanej ustanowił tak o prawnej formie działania organu jak i legitymacji podmiotowej wnioskującego o wszczęcie postępowania.
Z uwagi na podniesione zarzuty, ponownie podkreślić należy, że w ustawie o kierujących pojazdami przewidziano dwa postępowania, a mianowicie: jedno - postępowanie skargowe określone w art. 68 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, uruchomione w sprawie oraz drugie - postępowanie w sprawie unieważnienia egzaminu uregulowane w art. 72 ustawy o kierujących pojazdami. Na kwestie te zasadnie zwracano już uwagę w judykaturze, z poglądami tymi w pełni utożsamia się skład orzekający w tej sprawie. Wskazywał na to uwagę zarówno WSA w Gliwicach w wyroku z 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 27/14, jak również WSA w Łodzi w wyroku z 9 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 836/14 oraz w wyroku z 16 października 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 475/18 czy WSA w Bydgoszczy w wyroku z 12 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Bd 1058/24, a Sąd w obecnym składzie podziela ten pogląd i rozważania zawarte w ww. orzeczeniach.
Za przyjęciem takiego poglądu przemawia treść art. 67 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, z którego wynika, że w ramach nadzoru marszałek województwa rozpatruje skargi dotyczące egzaminu (punkt 1) oraz unieważnia egzamin (punkt 4). Wymieniony przepis wyraźnie rozgranicza oba postępowania co wskazuje, że intencją ustawodawcy było wprowadzenie dwóch różnych postępowań czyli postępowania skargowego (art. 68 ustawy o kierujących pojazdami) i postępowania w sprawie unieważnienia egzaminu (art. 72 ustawy o kierujących pojazdami). Inna - co ważne, a co pominęły orzekające w sprawie organy - jest również procedura i sposób zakończenia obu postępowań.
Skarżący nie miał więc podstaw do formułowania twierdzeń, że wniesienie skargi z art. 68 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami skutkuje wszczęciem postępowania w sprawie unieważnienia egzaminu, które winno się zakończyć wydaniem decyzji administracyjnej w przedmiocie unieważnienia tego egzaminu. Przyjęcie odmiennego stanowiska pozostawałoby w sprzeczności nie tylko z ww. art. 67 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, lecz także z art. 72 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, który stanowi, że unieważnienie egzaminu może nastąpić jedynie z urzędu (punkt 1) lub na wniosek dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego (punkt 2). W przepisie tym nie ma mowy, że unieważnienie następuje także na wniosek osoby, która złożyła skargę, o której mowa w art. 68 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami - co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu zasadnie eksponuje się w przytoczonych wyżej judykatach, że nie ulega wątpliwości, iż gdyby intencją ustawodawcy było aby unieważnienie egzaminu na prawo jazdy było możliwe także na wniosek osoby, która złożyła skargę określoną w art. 68 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, to treść art. 72 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami byłaby zgoła odmienna.
Skoro jednak w przepisie art. 72 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami wyraźnie określono z inicjatywy jakiego podmiotu może dojść do unieważnienia egzaminu to oznacza, że takie unieważnienie nie może nastąpić na wniosek osoby, która złożyła skargę do marszałka województwa. Katalog tych podmiotów wyposażonych i legitymowanych prawnie do uruchamiania określonego w nim trybu jest zamknięty. Kompetencji tych nie ustanowiono dla egzaminowanego, wyposażając go w inne narzędzia kontrolne. Legitymacji do uruchomienia danego trybu kontrolnego nie można domniemywać.
Należy również zauważyć, że konsekwencją przyjęcia odmiennego poglądu (przyjęcia, że skarga na przeprowadzenie egzaminu uruchamia postępowanie administracyjne w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego) byłoby to, że każda osoba, która nie zdała egzaminu na prawo jazdy mogłaby składać skargę do marszałka województwa - co skutkowałaby wydaniem decyzji administracyjnej przez marszałka w przedmiocie unieważnienia egzaminu. Następnie decyzja taka mogłaby zostać zaskarżona do sądu administracyjnego, a w przypadku niekorzystnego rozstrzygnięcia także do sądu drugiej instancji. W istocie legitymację skargową przydałby podmiotowi organ administracji a nie ustawodawca. Byłoby to sprzeczne z intencją ustawodawcy, który ustanowił, że unieważnienie egzaminu może nastąpić jedynie na wniosek dyrektora WORD lub z urzędu - a nie na wniosek osoby, która złożyła skargę na przebieg egzaminu. Skarga, o której mowa w art. 68 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami dostarcza marszałkowi województwa jedynie informacji o przebiegu egzaminu, na podstawie których może on wszcząć z urzędu postępowanie w sprawie jego unieważnienia.
Nie ma jednak obowiązku wszczynania takiego postępowania. Organ właściwy podejmuje decyzje o wszczęciu postępowania z zachowaniem trybu po przeprowadzonych czynnościach uruchomionych wskutek złożonej skargi w trybie 68 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami.
Takie stanowisko zaprezentował także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 grudnia 2023 r., sygn. akt II GSK 2392/23, który wyraźnie wskazał, że "egzaminowanemu (jak też egzaminatorowi) nie przysługuje czynna legitymacja procesowa umożliwiająca wszczęcie postępowania w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy, chociażby powoływał się na swój interes prawny". Jak wyjaśnił bowiem w ww. wyroku NSA marszałek województwa posiada kompetencję do wszczęcia postępowania w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy z urzędu lub na wniosek; jeżeli jest to postępowanie wszczynane na wniosek, jak wynika z treści art. 72 ust. 2 cytowanej ustawy, legitymowanym czynnie podmiotem jest wyłącznie dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Ze stanowiskiem tym należy w pełni się zgodzić i w konsekwencji przyjąć, że gdy postępowanie w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy może być wszczęte wyłącznie z urzędu lub wyłącznie na wniosek dyrektora WORD to niedopuszczalne jest wszczynanie postępowania na wniosek egzaminowanego lub egzaminatora.
Nie oznacza to jednak, że taki wniosek nie może wywrzeć żadnych skutków, może bowiem stanowić swego rodzaju sygnalizację dla organu do wszczęcia postępowania z urzędu, tj. zawierać informację o przeprowadzeniu egzaminu państwowego na prawo jazdy z naruszeniem przepisów.
Wobec zatem powyższego skarga nie mogła zostać uwzględniona.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143) orzekł o oddaleniu skargi.