Uzasadnienie
W dniu 25 marca 2026 r Pan K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 3 lutego 2026 roku w przedmiocie uchylenia w całości postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie nr 11/2021 z dnia 11 lutego 2021 roku.
W sprawie tej pismem z dnia 3 lutego 2026 r K. J. złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o "uchylenie w całości wobec oczywistego interesu strony, jak i interesu społecznego aktu uznania administracyjnego komendanta wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 11 luty 2021 roku tytułowanego jako postanowienie numer 11/2021, wydanego w związku z wnioskiem o wydanie zaświadczenia z dnia 6 luty 2021 roku".
W odpowiedzi na złożony wniosek Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wydał postanowienie nr 6/2026 z dnia 25 lutego 2026 roku, w którym odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie postanowienia nr 11/2021 z dnia 11.02.2021 roku.
W związku z wydanym postanowieniem nr 6/2026 Pan K. J. wniósł "Ponaglenie na podstawie art.37 kpa" wobec niezałatwienia jego wniosku z dnia 3 lutego 2026 r., które zostało przekazane w dniu 30 marca 2026 roku do Komendy Głównej Policji i pozostaje w toku.
W sprawie tej wskazanym wyżej postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie nr 11/2021 rozpoznano wniosek K. J. z dnia 6 lutego 2021 roku o wydanie zaświadczenia o treści żądanej tj. że: "decyzję numer 42/2009 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2009 roku w przedmiocie uchylenia decyzji KPP w Krakowie i postanowienia wygasić w całości decyzje Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie nr 16/99 z dnia 2 listopada 1999 roku, wydano w toku czynności w sprawie podjętych i podejmowanych przez funkcjonariuszy publicznych w Policji wskutek bezspornej zmowy instancyjnej tych funkcjonariuszy.".
Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie postanowieniem nr 11/2021 z dnia 11 lutego 2021 roku odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o treści żądanej. Zostało ono prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 22 lutego 2021 roku. Pan K. J. nie zaskarżył powyższego postanowienia w trybie przewidzianym Kodeksie postępowania administracyjnego, natomiast wniósł na nie skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który postanowieniem z dnia 15 czerwca 2021 roku sygn. akt III SA/Kr 497/21 skargę odrzucił.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie oddalenie w całości jako bezzasadnej.
Podkreślono, że skarga na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie dotyczy postępowania, wszczętego z wniosku skarżącego złożonego dnia 3 lutego 2026 roku w sprawie uchylenia postanowienia nr 11/2021 z dnia 11 lutego 2021 roku, zakończonego prawomocnie i ostatecznie poprzez wydanie postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie nr 6/2026 z dnia 25 lutego 2026 roku odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie postanowienia nr 11/2021 z dnia 11 lutego 2021 roku. Postanowienie to zostało prawidłowo doręczone Skarżącemu w dniu 2 marca 2026 roku ale, mimo zawartego w nim prawidłowego pouczenia, Pan K. J. nie wniósł na nie zażalenia do Komendanta Głównego Policji. Tym samym stało się ono prawomocne i ostateczne w dniu 10 marca 2026 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Skarga została odrzucona ponieważ niedopuszczalne jest zaskarżanie do sądu administracyjnego bezczynności organu po dacie zakończenia postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. póz. 935 zpóźn. zm.) - dalej "p.p.s.a." sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 §2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanej w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., MOPS5/19. W uchwale tej przesądzono, że: "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.".
Jak wynika z twierdzeń organu, a także przedłożonych akt sprawy - wniosek skarżącego został załatwiony przez organ, który postanowieniem nr 6/2026 z dnia 25 lutego 2026 roku odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. Postanowienie to nie zostało zaskarżone i z tego względu stało się prawomocne i ostateczne.
Z tych to powodów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.