Uzasadnienie
Pismem z 25 maja 2026 r. G. G. (dalej: skarżący; strona; wnioskodawca) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (WSA w Gliwicach) skargę na bezczynność Komendanta Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach (dalej: organ) domagając się: (1) zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji z 18 listopada 2025 r., w terminie wskazanym przez tut. Sąd, przy uwzględnieniu, że wniosek ten winien być rozpoznany bez zbędnej zwłoki; (2) stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności; (3) stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce przy rażącym naruszeniu prawa; (4) wymierzenia organowi grzywny zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a.; (5) zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący wyrażał niezadowolenie z opieszałego rozpoznania jego wniosku z 18 listopada 2025 r. złożonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wskazał, że domagał się udzielenia informacji publicznej w następującym zakresie, a mianowicie: (a) na jakim etapie znajduje się sprawa przeciwko T. M., a to z uwagi na fakt, że do dnia dzisiejszego samochód osobowy marki Seat Ibiza, nr rej: [...], VJN: [...], koloru czarnego pozostaje w dyspozycji organów ścigania, a to z uwagi na fakt, iż samochód jest dowodem w sprawie; (b) czy do dnia dzisiejszego pozostaje aktualne zajęcie, alternatywnie zabezpieczenie majątkowe na przedmiotowym samochodzie; (c) czy postanowienie o zatrzymaniu rzeczy (mimo jej oddania w posiadanie strony) pozostaje utrzymane w mocy; (d) czy na przedmiotowym samochodzie ustanowiono zakaz zbywania lub obciągania.
Skarżący dalej argumentował, że pomimo upływu ustawowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: u.d.i.p.) organ nie udostępnił mu jakiejkolwiek informacji, nie wydał również decyzji odmownej ani nie poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p.
Zdaniem skarżącego, wielomiesięczny brak jakiejkolwiek reakcji organu, w tym brak podjęcia wyżej wskazanych czynności, uzasadnia stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce przy rażącym naruszeniu prawa. W ocenie strony, powyższe działanie organu narusza przepisy prawa, w tym w szczególności art. 61 Konstytucji RP, art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że odpowiedź na wniosek została udzielona stronie 24 listopada 2025 r. pismem o znaku: [...], tj. pismem materialno-technicznym sygnowanym przez Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach. Następnie wskazano, że odpowiedź została wysłana przesyłką rejestrowaną o numerze [...] i została doręczona stronie 9 grudnia 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Skarga na bezczynność organu podlega odrzuceniu, gdyż jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu.
Przedmiotem zaskarżenia - w niniejszej sprawie - jest bezczynność organu w sprawie zainicjowanej 18 listopada 2025 r. wnioskiem skarżącego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W sprawie przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi stanowi, zdaniem Sądu, okoliczność jej wniesienia w dacie, gdy organ nie prowadził już postępowania, albowiem organ ten udzielił już stronie informacji pismem z 4 listopada 2025 r. o znaku: [...] (doręczonym 9 grudnia 2025 r.), w którym wyjaśnił wnioskodawcy, że postępowanie przygotowawcze o sygn. [...] zostało zakończone 29 września 2020 r. skierowaniem przez Prokuraturę Okręgową w G. (sygn. akt [...]) aktu oskarżenia wobec podejrzanego T. M. do Sądu Rejonowego. Dlatego też, jak dalej uzasadniał organ, wszelkie kwestie związane z zabezpieczonymi w sprawie dowodami rzeczowymi rozstrzyga Sąd Rejonowy do którego skierowano sprawę. Informacją w tym zakresie dysponuje Prokuratura Okręgowa w G..
Kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność i skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po zakończeniu przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19 stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia ww. uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Zaprezentowany w przywołanej wyżej uchwale pogląd pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, gdy skarga została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy, co potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21. W uchwale tej wskazano, że normatywna tożsamość reguł zaskarżania bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego uprawnia do uznania uchwały w sprawie II OPS 5/19 jako adekwatnej także przy dokonywaniu oceny istnienia przedmiotu zaskarżenia w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. W uchwale z 7 marca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Natomiast odnosząc się do zarzutów skargi sformułowanych przez stronę w uzasadnieniu skargi na bezczynność trzeba zwrócić uwagę, że organ rozpoznając wniosek strony złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej winien informację publiczną udostępnić w formie czynności materialno-technicznej (o ile ją posiada) lub odmówić jej udostępnienia (w całości lub części) w formie decyzji administracyjnej, w szczególności po rozważeniu istnienia przesłanek odmowy jej udostępnienia wskazanych w art. 5 u.d.i.p., a swe stanowisko uzasadnić w sposób poddający się ocenie.
Natomiast w sytuacji, gdy organ nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku, powinien udzielić pisemnej odpowiedzi, że takich danych nie ma. W niniejszej sprawie taka sytuacja właśnie nastąpiła, gdyż w piśmie z 24 listopada 2025 r. znak: [...] (doręczonym wnioskodawcy listem poleconym 9 grudnia 2025 r.) organ poinformował skarżącego, że nie jest dysponentem żądanych przez niego informacji. Poza tym wskazał podmioty (tj. sąd powszechny; Prokuratura Okręgowa w G.), które dysponują aktami sprawy związanymi z wnioskiem strony z 18 listopada 2025 r.
Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zatem każde merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedza badanie przez sąd jej dopuszczalności. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne, została złożona w terminie i należycie opłacona lub z innych przyczyn nie jest niedopuszczalna. Stwierdzenie braku jednej z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Reasumując dotychczasowe rozważania, należy stwierdzić, że skarga na bezczynność postępowania została wniesiona 25 maja 2026 r. (data nadania listu poleconego). Natomiast 24 listopada 2025 r. organ rozpoznał wniosek strony z 18 listopada 2025 r. i udzielił mu informacji w drodze czynności materialno-technicznej, że nie jest obecnie dysponentem akt sprawy pozostających w zainteresowaniu wnioskodawcy, a dalej że nie posiada wskazanych we wniosku informacji. Poza tym wskazał podmioty, które są lub mogą mieć stosowne akta pozwalające na ewentualne uwzględnienie żądania wnioskodawcy. Ww. pismo zostało przy tym skutecznie doręczone stronie 9 grudnia 2025 r. tj. przed wniesieniem skargi do WSA w Gliwicach.
Oznacza to, że w dacie wniesienia skargi postępowanie posiadało status zakończonego. W konsekwencji skarga na bezczynność postępowania wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego była niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji orzeczenia). O zwrocie wpisu natomiast orzeczono na postawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji orzeczenia).
- - ---------------------- 2