Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. K. (dalej wnioskodawca, skarżący) jest bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w R. (dalej Komendant lub organ) w przedmiocie dostępu do informacji publicznej.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
- 1. Wnioskodawca pismem z dnia 29 grudnia 2025 r. (przesłanym mailowo), na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wniósł o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej kontroli drogowej przeprowadzonej wobec niego przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w R. w dniu 6 lipca 2025r. (jeżeli znana - numer interwencji/oznaczenie patrolu). Wniósł o "pisemne potwierdzenie, czy w trakcie wskazanej kontroli: [...]:
- 1. funkcjonariusze Policji kwestionowali jego uprawnienia do kierowania dok: [...] pojazdami,
- 2. zatrzymano dokument prawa jazdy albo wydano dyspozycję jego zatrzymania,
- 3. sporządzono jakąkolwiek notatkę lub dokument wskazujący na cofnięcie uprawnień,
- 4. podjęto czynności zmierzające do wszczęcia postępowania karnego z art. 180a k.k.,
- 5. w systemach informatycznych Policji widniała informacja o cofnięciu uprawnień w chwili kontroli.
Zwrócił się o udostępnienie informacji w formie pisemnej (odpowiedź elektroniczna przez ePUAP).
2. W odpowiedzi organ pismem z dnia 9 stycznia 2026 r. wysłanym w elektronicznie na adres mailowy wnioskodawcy, poinformował, że zakres żądanych danych nie stanowi informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie regulowanym w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Definicja informacji publicznej została określona w art. 1 ust. 1 wskazanej ustawy, zgodnie z nią jest to każda informacja w sprawach publicznych. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednoznacznie jest wskazane, iż pisma składane w sprawach indywidualnych przez podmioty, których sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Informacja o konkretnej sprawie o charakterze indywidualnym i osobistym nie stanowi zatem informacji publicznej, a wykorzystywanie prawa dostępu do informacji publicznej w celu załatwienia indywidualnych spraw danej osoby jest uznawane w orzecznictwie sądowym za nadużycie prawa do informacji.
- 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o:
- 1. stwierdzenie bezczynności Komendanta Miejskiego Policji w R.,
- 2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 29 gradnia 2025 r. w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej,
- 3. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
- 4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W ocenie skarżącego stanowisko organu, jakoby informacje dotyczące czynności Policji wobec konkretnej osoby nie stanowiły informacji publicznej, jest nieprawidłowe.
Informacją publiczną są w szczególności:
- - informacje o sposobie wykonywania zadań publicznych,
- - informacje o czynnościach funkcjonariuszy publicznych,
- - informacje o istnieniu lub braku dokumentów urzędowych oraz wpisów w systemach informatycznych organu.
Fakt, że informacja odnosi się do konkretnej osoby, nie pozbawia jej charakteru informacji publicznej, jeżeli dotyczy działalności organu władzy publicznej.
- 4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga okazała się bezzasadna.
Zgodnie z art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - dalej "p.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3).
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Należy wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań.
Wobec tego, że rozpoznawana sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).
Konkretyzacja tak kształtującego się konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w ustawie o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. 2022 r., poz. 902, dalej "u.d.i.p."), regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.
W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
W myśl art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (ust.1).
Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2).
Stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:
- 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;
- 2) wglądu do dokumentów urzędowych;
- 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (ust. 1).
Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (ust. 2).
Z kolei, w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
- 1) organy władzy publicznej;
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje co do zasady bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni.
Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej.
Zatem organ do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy organ nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku o udzielenie informacji publicznej, powinien udzielić pisemnej odpowiedzi wyjaśniającej, że nie jest w posiadaniu informacji.
Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 29 grudnia 2025 r.
W sprawie nie budzi wątpliwości i nie jest sporne, że podmiot, do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu, w tym również Skarżącemu.
Z akt sprawy wynika, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek Skarżącego w ustawowym terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.).
Mianowicie w odpowiedzi z dnia 9 stycznia 2026 r. (wysłanej mailowo) organ wskazał, że zakres żądanych danych nie stanowi informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie regulowanym w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej i wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko.
Sąd podziela je całkowicie, gdyż u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie, a Skarżący żądał informacji publicznej we własnej sprawie, dotyczącej przebiegu kontroli drogowej przeprowadzonej wobec niego przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w R. w dniu 6 lipca 2025 r.
Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwala się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa (...).
Nie można bowiem przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny" (wyrok z dnia: 13 stycznia 2026 r., sygn. akt III OSK 1303/25 LEX nr 4013584, z dnia 14 lipca 2020 r., I OSK 2817/19, CBOSA).
Skoro zaś żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. nie było podstaw do wydania decyzji odmowej na podstawie art. 16 u.d.i.p.
Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.