Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Fundacji [...] w W. - dalej strona, skarżący jest bezczynność Dyrektora Szpitala Miejskiego w S. - dalej Dyrektor, organ- w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Stan sprawy jest następujący;
Pismem z dnia 13 lutego 2026 r., które wpłynęło do Szpitala Miejskiego w S. Sp. z o.o. w dniu 24 marca 2026 r. Fundacja [...] wystąpiła z wnioskiem do organu o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej wykonywania w Szpitalu świadczeń w postaci przerwania ciąży w przypadkach określonych wart. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2025 r.
Strona wniosła o udzielenie informacji odnośnie:
- 1) liczby świadczeń wykonywanych na podstawie art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, z wyszczególnieniem poszczególnych miesięcy, z podziałem na każdy miesiąc, w których te świadczenia były dokonywane, począwszy od I stycznia 2020r., a skończywszy na 31 grudnia 2025r., z podziałem według określonych ''ustawowo przypadków, z powodu których podjęto się realizacji świadczenia według ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży art. 4a ust. 1 pkt 1 bądź 3 (oraz 2 i 4 - obecnie uchylone). Wniosła o wskazanie tygodnia ciąży w momencie wykonania każdego ze świadczeń i o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.
- 2) Ile świadczeń określonych w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 stycznia 1993 roku o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży udzielono w szpitalu w okresie od 1 stycznia 2020r. do 31 grudnia 2025r. ze wskazań psychiatrycznych, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej, z podziałem na poszczególne miesiące od 1 stycznia 2020r. do 31 grudnia 2025r. oraz ze wskazaniem tygodnia ciąży. Wniosła również o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.
- 3) Jaka była podstawa do wykonania w/w, zabiegów ze wskazań psychiatrycznych i w związku z jakim zaburzeniem, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej. Wniosła również o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.
- 4) Jaką zastosowano metodę wykonania zabiegu przerwania ciąży? Ile razy metodą wykonania zabiegu przerwania ciąży Była aborcja próżniowa?
- 5) Ile razy podano dopłodowo zastrzyk dosercowy z chlorku potasu, aby nie doszło do urodzenia żywego dziecka, w wyniku przerwania ciąży?
- 6) Jakie wady płodu występowały w zdiagnozowanych przypadkach, w których wykonano zabieg przerwania ciąży z przyczyn psychiatrycznych, z uwagi na zagrożenie zdrowia psychicznego kobiety ciężarnej ze wskazaniem tygodnia ciąży. Wniosła również o wskazanie przesłanki z klasyfikacji ICD wskazującą właściwy KOD oraz ilość przypadków.
- 7) Jakie procedury stosowane są w placówce w przypadkach żywych urodzeń będących skutkiem wykonanego w placówce przerwania ciąży? Ile razy doszło do urodzenia żywego i zastosowania tych procedur w okresie od 1 stycznia 2020r. do 31 grudnia 2025r.?
Wskazano, że wnioskodawca nie żąda żadnych danych pozwalających na identyfikację pacjentek a informacji statystycznych. Wskazano, iż wnioskodawca posiada wiedzę, że żądane informacje są istotne dla Oddziałów Położniczych i Neonatologicznych a także Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego i Pediatrycznego/ Neonatologicznego, i że jest to raportowane podczas corocznych posiedzeń ordynatorów tychże Oddziałów, a tym samym organ jest w posiadaniu żądanych informacji i są one regularnie gromadzone, tym samym podlegają udostępnieniu.
Organ rozpoznał wniosek pismem z dnia 2 kwietnia 2026 r., znak [...], a w udzielonej o odpowiedzi wskazano, że w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2025 r. w Szpitalu wykonano 16 przerwań ciąży w oparciu o art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy. (ad1).
Organ poinformował także, że Szpital nie odnotował żywego urodzenia będącego skutkiem wykonanego w placówce przerwania ciąży i w związku z tym nie wdrożył procedur w tym zakresie.
W odniesieniu do pozostałych pytań organ wyjaśnił, że żądanie nie może zostać uwzględnione, ponieważ obejmuje informacje niestanowiące informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy. Wskazał, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA o zakwalifikowaniu danej informacji jako informacji publicznej decyduje jej treśĆ charakter, a w szczególności to, czy dotyczy ona "sprawy publicznej" związanej z funkcjonowaniem podmiotu wykonującego zadania publiczne.
Podkreślił, iż kwestia dostępu do wnioskowanych przez stronę danych zawartych wyłącznie w dokumentacji medycznej pacjentów została rozstrzygnięta prawomocnie wyrokiem NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. Ill OSK 417/25, gdzie wskazano, że informacją publiczną są dane odnoszące się do działalności podmiotu leczniczego w zakresie wykonywania zadań finansowanych ze środków publicznych, w szczególności liczba wykonanych świadczeń, natomiast informacje dotyczące przesłanek wykonania zabiegu, rozpoznania medycznego, wieku płodu czy innych danych medycznych nie stanowią informacji publicznej, gdyż mają charakter informacji medycznych odnoszących się do sfery zdrowia konkretnych osób.
W skardze do WSA w Gliwicach strona zarzuciła Dyrektorowi Szpitala Miejskiego w S. Sp. z o.o. bezczynność. w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 13 lutego 2026 roku, zarzucając mu naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 poprzez nieudzielenie informacji w pełnym żądanym zakresie oraz naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) przez niewydanie decyzji odmownej.
Podnosząc powyższe zarzuty strona wniosła o:
- 1) zobowiązanie Szpitala Miejskiego w S. Sp. z o.o. do rozpatrzenia wniosku i udzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku;
- 2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa;
- 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł;
- 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego wszelkich kosztów postępowania;
Ponadto wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż uznanie z pewnym wyjątkiem przez Dyrektora, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej jest jawną próbą ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej. Organ celowo nie wydał decyzji odmownej, która podlegałaby merytorycznej kontroli Sądu Administracyjnego w trybie skargowym, stanowi to potwierdzenie w utrwalonej praktyce organów polegającej na unikaniu formy decyzji.
Co istotne, organ jednocześnie uznał część żądanych danych za informację publiczną (podając liczbę świadczeń oraz przesłankę ich wykonania), a w pozostałym zakresie - przy identycznym charakterze danych - odmówił ich udostępnienia twierdząc, że nie stanowią informacji publicznej. Takie działanie jest wewnętrznie sprzeczne i dowodzi, że organ dokonuje arbitralnej selekcji zakresu jawności, nie mającej oparcia w przepisach prawa.
Wskazała, iż do dnia dzisiejszego organ nie wydał merytorycznej decyzji odmownej w zakresie złożonego wniosku. Tym samym strona mogła jedynie wnieść skargę na bezczynność organu z powołaną argumentacją odnoszącą się do o stwierdzenia że żądane informacje stanowią informacje publiczne, zaś ich nieudzielenie stanowi o bezczynności organu.
Wskazała, iż należy rozróżnić poszczególne kategorie żądanych informacji:
- a) dane czysto statystyczne (liczba świadczeń, rozkład miesięczny, metody wykonania zabiegów),
- b) dane dotyczące organizacji udzielania świadczeń (stosowane procedury),
- c) dane opisujące przesłanki medyczne w ujęciu zbiorczym (kody ICD, wady płodu).
W odniesieniu do kategorii a) i b) nie może budzić żadnych wątpliwości, że stanowią one informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W odniesieniu do kategorii c) ewentualne wątpliwości mogą dotyczyć wyłącznie zakresu udostępnienia (np. poprzez anonimizację lub agregację), a nie samego charakteru tych informacji jako informacji publicznej.
Nawet gdyby zachodziły przesłanki ograniczenia (np. tajemnica lekarska), to nie eliminuje to charakteru informacji jako publicznej, a jedynie wpływa na sposób jej udostępnienia (np. anonimizacja). Podmioty lecznicze są zobowiązane do bieżącego raportowania danych dotyczących udzielanych świadczeń zdrowotnych do Narodowego Funduszu Zdrowia oraz innych instytucji publicznych, w tym w szczególności w zakresie rodzaju świadczeń, ich liczby oraz przestanek medycznych. Oznacza to, że żądane informacje istnieją w uporządkowanej formie i są gromadzone w systemach informatycznych, co wyklucza możliwość twierdzenia, iż ich udostępnienie wymaga tworzenia nowej jakościowo informacji. Skoro organ gromadzi te dane na potrzeby sprawozdawczości do NFZ (w ramach konkretnych kodów świadczeń i procedur ICD), to ich udostępnienie w formie zbiorczej statystyki jest jedynie czynnością techniczną (wyciągiem z rejestru), a nie procesem intelektualnym tworzącym nową jakość informacji.
Co więcej, organ nie twierdzi, że nie posiada żądanych danych, lecz że ich udostępnienie wymagałoby analizy dokumentacji. Tym samym sam przyznaje, że informacje istnieją w jego zasobach, co wyklucza możliwość traktowania wniosku jako dotyczącego informacji nieistniejącej lub wymagającej wytworzenia nowej jakościowo treści.
Zdaniem strony organ nie wskazał żadnej konkretnej podstawy ograniczenia, nie przeprowadził stosownej analizy i poprzestał na lakonicznym twierdzeniu, co stanowi naruszenie przepisów postępowania.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).
Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udostępni informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.
W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Dyrektor Szpitala jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Szpital jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej utworzonym przez Miasto S. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Niewątpliwie też Szpital jest podmiotem wykonującym zadanie publiczne.
Szpital jest bowiem podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2025 r., poz. 620). Przepis art. 68 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej statuuje prawo każdego do ochrony zdrowia, a władze publiczne mają konstytucyjny obowiązek zapewnić obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (art. 68 ust. 2 Konstytucji RP). Wobec tego zapewnienie bezpieczeństwa zdrowotnego i warunków zdrowotnych obywateli jest jednym z podstawowych zadań państwa.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora Szpitala Miejskiego w S. w przedmiocie wniosku z dnia 13 lutego 2026r. o udostępnienia informacji publicznej.
Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje pojęcie informacji publicznej, przedstawiając przykładowy katalog danych mających walor informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co podyktowane jest transparentnością życia publicznego i zwiększaniem świadomości prawnej społeczeństwa. Podkreślić też należy, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów.
Zatem informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, jak również wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów.
Organ w odpowiedzi na złożony wniosek udzielił odpowiedzi w kształcie wyżej opisanym gdzie wskazał w odpowiedzi na pkt 1 wniosku ilość dokonanych przerwań ciąży (16) dokonanych w oparciu o art. 4a ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży –(Dz. U z 2022r. poz. 1575 – dalej ustawa - w pozostałej części odmawiając jej udzielenia z uwagi na fakt. iż żądane informacje nie maja charakteru informacji publicznych jednak strona utrzymuje, iż organ pozostaje w bezczynności w zakresie postawionych pytań gdyż winny one zostać udzielone jako mające charakter informacji publicznych.
Sad nie podziela poglądu strony skarżącej, iż organ pozostaje w bezczynności w zakresie nie udzielenia informacji co do pytań od pkt 2 do 7 wniosku strony. W sytuacji bowiem, gdy zakres żądania strony nie dotyczy informacji publicznych odmowa ich udzielenia następuje w zakreślonym przepisami u.d.i.p. 14 dniowym terminie zwykłym pismem. Taka też sytuacja w sprawie zaistniała, gdzie po wpływie do organu wniosku – 24 marca 2026r organ w dniu 2 kwietnia 2026r., czyli z zachowaniem 14 dniowego terminu udzielił stronie informacji pismem, iż pewien zakres pytań 1-7 nie dotyczy informacji publicznej i w pozostałym zakresie (pkt 1 wniosku) informacji publicznej udzielił.
Sąd podziela również twierdzenie organu, wskazujące na przeszkody w wytworzeniu żadanej informacji, a które nie pozwalają uznać, że wnioskowana w tym zakresie informacja ma charakter informacji publicznej, Istotny bowiem jest tutaj charakter źródła tego rodzaju danych. Do wytworzenia takiej informacji konieczna byłaby bowiem analiza dokumentacji medycznej poszczególnych przypadków przerwania ciąży. Organ słusznie zaś zauważa, że dokumentacja medyczna i zawarte w niej dane nie stanowi informacji publicznej. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. 2024 r. poz. 581), pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych. W myśl art. 23 ust. 2 ww. ustawy - dane zawarte w dokumentacji medycznej podlegają ochronie określonej w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych.
Katalog podmiotów, którym udostępnia się dokumentację bez zgody pacjenta, zawarty został w art. 26 ust. 3 ustawy. Jest to katalog zamknięty. Dokumentacja medyczna nie stanowi więc informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. Nie odnosi się ona bowiem do zadań publicznych realizowanych przez organ, czy też do gospodarowania mieniem publicznym, a wyłącznie do stanu zdrowia pacjenta.
W zakresie pytań dotyczących konkretnych metod przerwania ciąży (aborcją próżniową oraz ilości podania zastosowania chlorku potasu), a więc zagadnień z dziedziny sztuki medycznej (ars medici. Sąd zwraca uwagę, że zastosowanie określonej metody usunięcia ciąży wynika z przyjętej w konkretnym przypadku procedury medycznej i decyzji lekarskich podjętych w oparciu o przesłanki stricte medyczne, przy jednoczesnej zgodzie pacjenta. Nie ma ona wpływu na wysokość finansowania działalności szpitala w S. ani zakres udzielanych świadczeń. Stąd też metody terminacji ciąży nie są ewidencjonowane ani raportowane. Informacje w zakresie zastosowanej metody aborcji znajdują się jedynie w dokumentacji medycznej poszczególnych pacjentów, a więc w dokumentach podlegających ochronie, do których dostęp jest ściśle reglamentowany (art. 23 ust. 2 w zw. z art. 26 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta).
Nie sposób zatem przyjąć, by pozyskiwanie przez skarżącą jakichkolwiek informacji w powyższym zakresie realizowało cel, jakiemu z założenia służy prawo do informacji publicznej, a więc zapewnieniu przejrzystości systemu wykonywania władzy publicznej i gospodarowania środkami publicznymi. Żądane przez skarżącą informacje nie odnoszą się do organizacji, zasad funkcjonowania ani sposobu realizacji zadań publicznych przez szpital w ujęciu instytucjonalnym, lecz dotyczą sfery świadczeń zdrowotnych realizowanych wobec pacjentów. W konsekwencji nie mieszczą się one w pojęciu "sprawy publicznej" i nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Słusznie organ przyjął także w sprawie, iż nie stanowią informacji publicznej informacje, jakie wady płodu były przesłanką dokonania zabiegu aborcyjnego, metoda, której użyto, klasyfikacja choroby psychicznej. Jak już nadmieniono pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań publicznych oraz gospodarowania mieniem publicznym. Informacją publiczną są m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach oraz o zasadach funkcjonowania tych podmiotów. (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c praz pkt 3).
W świetle powołanych przepisów uprawnione jest twierdzenie, że informacje odnoszące się do przedmiotu działalności podmiotu leczniczego i trybu wykonywania przez niego zadań w ramach prowadzonej działalności finansowanych ze środków publicznych, z uwzględnieniem poszczególnych rodzajów świadczeń i zabiegów przeprowadzanych w podmiocie leczniczym, mają walor informacji publiczne. Są to określone działania, z którymi wiąże się konieczność pokrycia powyższych zabiegów ze środków publicznych, zatem informacja o ilości tych zabiegów mieści się w zakresie przedmiotowym stosowania u.d.i.p. Nie stanowi jednak już informacji publicznej informacja, jaka była przesłanka dokonania konkretnego zabiegu aborcyjnego, metoda, której użyto, klasyfikacja choroby psychicznej czy wady płodu.
Także słusznie organ postąpił w sprawie, informując iż nie posiada informacji dot. procedur stosowanych w placówce albowiem nie odnotowano w nim żywego urodzenia na skutek wykonanego w placówce przerwania. W sytuacji gdy organ żądaną informacją nie dysponuje jego obowiązkiem jest o tym wnioskodawcę powiadomić i tak też organ w sprawie postąpił..
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.