Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 11 lutego 2026r. Zarząd G S.A. odmówił skarżącemu – Stowarzyszeniu [...] udostępnienia informacji publicznej.
Z akt sprawy wynika, że skarżący wnioskiem z 27 stycznia 2026 r., złożonym drogą elektroniczną zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie wynagrodzenia wypłaconego piłkarzom oraz sztabowi szkoleniowemu pierwszej drużyny G S.A. za grudzień 2025 r. poprzez podanie imienia, nazwiska i wysokości wypłaconego wynagrodzenia w złotych polskich w kwocie brutto.
Decyzją z 11 lutego 2026 r. organ odmówił udostępniania żądanej informacji publicznej. Podstawą prawną przedmiotowej decyzji był art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w myśl którego prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W szczególności podstawą odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej było objęcie tychże informacji tajemnicą przedsiębiorstwa.
W uzasadnieniu decyzji organ przyznał, że jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji; również dane personalne osób – kontrahentów podmiotów publicznych, których wynagrodzenia są finansowane ze środków publicznych stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy. Jednak w analizowanej sprawie występuje ograniczenie wynikające z tajemnicy przedsiębiorstwa, zdefiniowanej w art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.
Jako przesłankę formalną zachowania w tajemnicy objętych wnioskiem informacji organ wskazał, że nie zostały one dotychczas upublicznione, nie są powszechnie znane ani łatwo odstępne osobom zajmującym się tym rodzajem informacji.
Spółka oraz jej kontrahenci, tj. piłkarze oraz członkowie sztabu szkoleniowego prowadzący jednoosobowe działalności gospodarcze przyjęli w umowach zastrzeżenia, w myśl których kontrakty mają charakter poufny. W zawartych umowach strony zobowiązały się do zachowania w tajemnicy m. in. warunków kontraktu, a naruszenie zasad poufności wiąże się z zapłatą kary umownej. Zasady poufności zostały wprowadzone m. in. w art. 7 ust. 3 lit. g uchwały nr [...] z 16 czerwca 2023r. Zarządu Polskiego Związku Piłki Nożnej - Minimalne wymagania dla standardowych kontraktów zawodników w sektorze zawodowej piłki nożnej, w myśl którego kontrakt musi zawierać określenie zasad zachowania poufności kontraktu. Postanowienia te są wiążące dla Spółki, ponieważ jest ona członkiem PZPN i nieprzestrzeganie obowiązku określenia zasad poufności w kontrakcie wiąże się z wadliwością umowy. Spółka jest także zobowiązana przestrzegać Zasad FIFA, określonych w dokumencie Regulations on the Status and Transfer of Players (dostępnym na przywołanej w decyzji stronie internetowej), które mają szczególne znaczenie w kontekście piłkarzy zagranicznych i transferów zagranicznych.
Zgodnie z aneksem A ust. 6 pkt 2 lit. d zasad, spółka zobowiązana jest zachować poufność wszystkich danych opublikowanych w TMS (platforma, w której zarejestrowane są szczegóły umów, w tym wysokość wynagrodzenia), a także dołożyć najwyższej staranności w celu zapewnienia pełnej poufności oraz wykorzystywać dane poufne wyłącznie w celu przeprowadzenia transferów zawodników, w które są bezpośrednio zaangażowani.
Zatem Spółka poprzez przynależność do PZPN i FIFA jest zobowiązana przestrzegać zasad poufności, a ich naruszenie będzie się wiązać z poniesieniem konsekwencji przez Spółkę w ramach tych organizacji i może być uznane za naruszenie lojalności wobec klubu i skutkować karami.
Spółka podjęła także szereg działań w celu zachowania poufności poprzez wdrożenie procedury poufności, zobowiązanie pracowników spółki do zachowania poufności, zawarcie w umowach z kontrahentami klauzul o zachowaniu poufności, ograniczenie dostępu do informacji osobom trzecim, wyznaczenie spośród pracowników Spółki osób uprawnionych do dostępu do informacji.
Odnosząc się natomiast do przesłanek materialnych, Spółka stwierdziła, że żądane informacje dotyczące wysokości wynagrodzeń członków sztabu szkoleniowego i zawodników stanowią informacje techniczne, organizacyjne i ekonomiczne o istotnym znaczeniu gospodarczym dla Spółki i w dużym stopniu wpływają one na jej rynkową wartość. Ujawnienie wysokości wynagrodzeń, w szczególności w rozbiciu na poszczególnych zawodników i członków sztabu szkoleniowego podmiotom trzecim, spowodowałoby istotne osłabienie pozycji negocjacyjnej w przyszłych rozmowach kontraktowych. Udostępnienie informacji umożliwiłoby porównywanie ofert, wywieranie presji ekonomicznej i sztuczne windowanie oczekiwań finansowych. Takie zjawiska narażą Spółkę na wymierną szkodę majątkową, zaś konkurencyjnym przedsiębiorcom umożliwią zwiększenie zysków lub poczynienie oszczędności przy zawieraniu umów z zawodnikami i członkami sztabu szkoleniowego.
Skarżąca nie skorzystała z możliwości zwrócenia się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz wystąpiła ze skargą do sądu administracyjnego.
W skardze zarzuciła naruszenie:
- 1. Art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione ograniczenie konstytucyjnego prawa obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz podmiotów wykonujących zadania publiczne i dysponujących majątkiem publicznym,
- 2. Art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez bezpodstawne zastosowanie ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, w sytuacji gdy organ nie wykazał spełnienia materialnej przesłanki tajemnicy, a specyfika działalności Spółki jako monopolisty lokalnego realizującego zadania użyteczności publicznej wyklucza istnienie obiektywnej wartości gospodarczej w utajnieniu kosztów osobowych finansowanych m.in. z dotacji,
- 3. Art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (u.z.n.k.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wysokość wynagrodzeń w podmiocie komunalnym może stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, podczas gdy informacje o wydatkowaniu środków publicznych na cele sportowe są jawne i nie mogą posiadać "wartości gospodarczej" chronionej m.in. przed współmieszkańcami,
- 4. Art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób ogólnikowy, oparty na powołaniu się na regulacje organizacji sportowych (PZPN, FIFA), które nie stanowią źródeł prawa powszechnie obowiązującego i nie mogą modyfikować ustawowych obowiązków informacyjnych podmiotu publicznego.
W związku z powyższym wniosła o:
- 1. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,
- 2. Zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego bez zbędnej zwłoki w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi wraz z wyrokiem,
- 3. Zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że Miasto G. posiada w skarżonym podmiocie 75,25% udziałów i tylko w roku 2026 przyznało Spółce [...] mln zł dotacji. Zdaniem skarżącej, organ nie wykazał przesłanki materialnej utajnienia informacji. Jest bowiem monopolistą na rynku lokalnym, więc nie posiada interesu gospodarczego, który wymagałby ochrony kosztem jawności wydatkowania środków publicznych. Udostępnienie informacji o kwotach wynagrodzeń nie może narazić Spółki na wymierną szkodę, gdyż jej byt zależy od dotacji miasta, a nie od strategii płacowej czy modelu biznesowego, który w innych przedsiębiorstwach zależy od posiadanych patentów czy technologii. Wręcz przeciwnie, w interesie publicznym leży weryfikacja czy wysokie nakłady ze środków publicznych są racjonalnie dystrybuowane.
Natomiast uchwały Zarządu PZPN czy FIFA, na które powołuje się organ, nakazujące poufność kontraktów, mają charakter cywilnoprawnych umów między członkami stowarzyszenia i nie stanowią prawa powszechnie obowiązującego. Podmiot publiczny nie może w drodze takiej czynności wyłączyć stosowania przepisów ustawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Ponownie podkreślił, że naruszenie zasad poufności zawartych w kontraktach wiąże się z zapłatą kary umownej.
Odnosząc się do zarzutu, że jest monopolistą na rynku lokalnym i ujawnienie informacji o wysokości wynagrodzeń nie może wpłynąć na finansową kondycję Spółki podkreślił, że Spółka występuje w rozgrywkach najwyższej klasy w hierarchii męskich ligowych rozgrywek piłkarskich w Polsce (P). Spółka konkuruje z siedemnastoma drużynami (innymi Spółkami) z całej Polski, w tym z dwiema lokalnymi drużynami mającymi siedzibę na terenie gmin wchodzących w skład [...] Metropolii (G1, G2). Nie ulega zatem wątpliwości, że już na poziomie lokalnym Spółka w sposób naturalny konkuruje z innymi podmiotami.
Należy również podkreślić, że konkurencji nie stanowią wyłącznie kluby grające w Ekstraklasie, ale również drużyny rywalizujące w ramach [...] ligi. Organ stwierdził, że skarżący nie dostrzega, że rywalizacja ww. podmiotów nie ogranicza się wyłącznie do zmagań na boisku, lecz również dotyczy szeroko pojętej strategii pozyskiwania piłkarzy. Z charakterystyki klubów sportowych wynika, że jednym z najistotniejszych aktywów jest skład osobowy, tj. piłkarze i sztab szkoleniowy. Zmiana przynależności klubowej jest następstwem rynkowego procesu polegającego na negocjowaniu i zawieraniu umów z piłkarzami, a ustalanie warunków kontraktowych odbywa się w warunkach konkurencji pomiędzy klubami, gdyż dany piłkarz może być obiektem zainteresowania różnych klubów. W takim przypadku ujawnienie obowiązujących stawek osłabia pozycję negocjacyjną Spółki.
Zatem Spółka udostępniając żądane informacje byłaby w znacznie słabszej pozycji negocjacyjnej w następnych oknach transferowych względem pozostałych klubów sportowych, a dodatkowo udostępnienie informacji wiązałoby się naruszeniem zasad PZPN i FIFA. Tym samym naruszone zostałyby zasady współzawodnictwa w Ekstraklasie, a Spółka byłaby narażona na poniesienie odpowiedzialności finansowej względem ww. instytucji oraz poszczególnych piłkarzy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, ze zm.) - dalej także: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).
Takich wad zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd się nie dopatrzył.
Zasady realizacji prawa do uzyskania informacji publicznej zawiera ustawa z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022r., poz. 902), dalej "udip". Realizacja tego prawa jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia przesłanki podmiotowej i przedmiotowej.
Oznacza to, że adresat wniosku winien należeć do kręgu podmiotów zobowiązanych do stosowania ustawy (przesłanka podmiotowa), a także, że przedmiotem wniosku jest informacja publiczna w rozumieniu udip (przesłanka przedmiotowa).
Badając spełnienie przesłanki podmiotowej Sąd stwierdził, że w myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego.
Odnośnie tego skarżące Stowarzyszenie podniosło, że organ jest spółką, w której 75,25% akcji posiada Miasto G., czyli podmiot publiczny, które także udziela organowi dotacji ze środków publicznych, co sprawia, że dysponuje majątkiem publicznym. Żadnego z tych twierdzeń czego organ nie negował.
W takim razie Sąd przyjął, że została spełniona przesłanka podmiotowa.
Co do kryterium przedmiotowego zauważyć należy, że w art. 1 ust. 1 udip podjęta została próba zdefiniowania pojęcia informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 udip, który w formie katalogu otwartego wymienia rodzaje informacji, których udostępnienie następuje w trybie udip.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, wyrok NSA z 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11, wyrok NSA z 22 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 3001/23; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.
Skarżące Stowarzyszenie domagało się informacji o wysokości wynagrodzeń piłkarzy i członków sztabu szkoleniowego w grudniu 2025r., a więc informacji o sposobie wydatkowania środków publicznych pochodzących z dotacji jednostki samorządu terytorialnego czyli Miasta G. Dlatego też Sąd przyjął, że spełnione jest także kryterium przedmiotowe, tj., że informacje, których żądał wnioskodawca stanowią informację publiczną, co oznacza, że zostały spełnione zarówno warunki podmiotowe, jak i przedmiotowe konieczne do uznania, że przedmiotem zapytania jest informacja publiczna a adresat jest podmiotowo zobowiązany do stosowania udip.
Jednak organ odmówił udostępnienia informacji powołując się na tajemnicę przedsiębiorcy. Jako podstawę prawną takiego stanowiska przywołał art. 5 ust. 2 zd. 1 udip, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.
Analizując prawidłowość takiego poglądu przypomnieć należy, że pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy nie zostało zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wyprowadza się ją z definicji tajemnicy przedsiębiorstwa, zawartej w art. 11 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2026r., poz. 85). Pod pojęciem tym rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.
Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje techniczne, organizacyjne etc., znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności. Informacja staje się tajemnicą, kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci ona swego poufnego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny oraz formalny (wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 195/13; wyrok NSA z 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 759/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Aspekt materialny oznacza, że dane informacje mają walor techniczny, technologiczny, organizacyjny etc., które mają wartość gospodarczą. Mogą to być informacje stanowiące know-how przedsiębiorstwa, w tym wiedza techniczna z danej dziedziny, umiejętność wykonania lub wyprodukowania danej rzeczy, patenty obejmujące wynalazki, metody działalności (za wyrokiem WSA w Warszawie z 12 stycznia 2021 r., VI SA/Wa 1347/20). Dodatkowym warunkiem jest, aby ich ujawnienie obiektywnie mogło negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy.
Nadto, obowiązek wykazania, że zastrzeżone informacje są tego rodzaju, że istotnie spełniają przesłankę do zachowania jej poufności ciąży na przedsiębiorcy jako podmiocie, który z faktu tajności wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne w postaci odmowy podania do wiadomości informacji jako stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy.
Co do przesłanki tajemnicy przedsiębiorcy Sąd przyjął, że taka tajemnica nie jest wartością będącą celem samym w sobie, lecz ma chronić przedsiębiorcę przed negatywnymi skutkami, jakie mogłoby dla prowadzonej przez niego działalności wywołać udzielenie określonych informacji. Wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy te dane, które świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji czy oszczędności. Wartość gospodarczą mają więc wszelkie informacje, jakie dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, w związku z prowadzoną działalnością. Istotne przy tym jest, to, że ww. informacje winny być na tyle szczegółowe, aby istniał bezpośredni związek pomiędzy nimi a prowadzoną działalnością gospodarczą. (Tak wyrok WSA w Warszawie z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 118/17).
Informacja ma dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą (ekonomiczną, handlową) wówczas, gdy jej wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę zaoszczędziłoby mu wydatków, zwiększyło zyski, umożliwiłoby pozyskanie nowych klientów czy prowadziło do uzyskania wiedzy istotnej i przydatnej z punktu widzenia prowadzonej działalności.
Co do tej przesłanki odmowy ujawnienia informacji Sąd uznał, że została przez organ wykazana. Informacja stanowiąca przedmiot zapytania stanowi bowiem wiedzę o kontrahentach, zobowiązaniach względem nich, polityce finansowej organu. Notoryjnie znany jest fakt, że zawodowe kluby sportowe, nie tylko piłki nożnej, pozyskują zawodników zawierając z nimi kontrakty określające zasady i wysokość wynagrodzeń. Oczywistym jest, że ujawnienie wysokości wynagrodzeń doprowadziłoby do ujawnienia danych o możliwej i akceptowalnej przez organ wysokości zarobków, co z jednej strony pogorszyłoby pozycję negocjacyjną organu w przypadku pozyskiwania nowych zawodników czy kadry szkoleniowej, z drugiej prowadziło do pozyskania wiedzy o możliwościach finansowych czy kwotach kontraktów także przez podmioty konkurencyjne, tj. inne kluby sportowe.
W skardze skarżący zarzucił, że na rynku lokalnym organ jest monopolistą rozumiejąc przez to Miasto G. (pkt 5 uzasadnienia skargi).
W ocenie Sądu nie jest to prawidłowe postawienie sprawy, bowiem działalność organu nie koncentruje się na rynku lokalnym. Jest to bowiem klub uczestniczący w rozgrywkach w Ekstraklasie, która z kolei jest najwyższą w hierarchii klasą ligowych rozgrywek piłkarskich mężczyzn w Polsce. Zatem w takim przypadku potencjalna konkurencja nie działa na poziomie danej gminy - bo chyba do rzadkości należy przypadek, gdy w danej gminie dwa kluby w tej samej dyscyplinie sportu należą do tego samego poziomu ligowego - lecz na terenie co najmniej całego kraju, gdyż – znów notoryjnie - wiadomo, że możliwe są także międzynarodowe transfery zawodników i kadry szkoleniowej.
Wobec tego z punktu widzenia organu ujawnienie zarobków piłkarzy i kadry wiązałoby się ze szkodą dla niego, gdyż pogarszałoby jego pozycję negocjacyjną co do wynagrodzeń na przyszłość i ograniczało rzeczywistą konkurencję w tym zakresie.
Nie może zmienić tego stanowiska stwierdzenie skarżącego, że udostępnienie kwot wynagrodzeń nie może narazić Spółki na wymierną szkodę, gdyż jej byt zależy od dotacji Miasta. Takie twierdzenie opiera się na założeniu, że Miasto sfinansuje każdy wydatek organu przeznaczony na wynagrodzenia i to niezależnie od ich poziomu, a organ w żaden sposób nie jest zobowiązany do dbałości o racjonalne gospodarowanie przyznanymi środkami, do czego brak jest podstaw i pozostaje to w sferze spekulacji.
Wskazuje to, że zarzut naruszenia art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji poprzez błędne uznanie, że informacje o wydatkowaniu środków publicznych na cele sportowe nie mogą posiadać wartości gospodarczej – jest nieuzasadniony.
Kontynuując wątek dotyczący przesłanki materialnej tajemnicy przedsiębiorcy należy się odnieść do podnoszonego przez skarżącego zarzutu, że regulacje PZPN i FIFA mają charakter cywilnoprawnych uzgodnień między członkami stowarzyszenia i nie mogą wyłączyć stosowania udip.
W kwestii niedopuszczalności wyłączenia przepisów ustawy stanowisko skarżącego niewątpliwie jest prawidłowe, gdyż istotnie, żadne regulacje wewnętrzne nie mogą wyłączyć stosowania bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa. Jednak – zdaniem Sądu – w przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Przynależność do stowarzyszeń może wiązać się z obowiązkiem stosowania określonych, przyjętych w nich, reguł. Stąd zasadne jest przyjęcie, że owe wiążące reguły stanowią swego rodzaju know-how odnośnie prowadzonej działalności, wspólnej dla wszystkich członków takiego stowarzyszenia.
Zatem odmowa ujawnienia informacji z powołaniem się na uchwały organów zewnętrznych, do których respektowania skarżąca jest zobowiązana nie stanowi działania wyłączającego stosowanie ustawy, a jedynie dodatkowe uzasadnienie dla twierdzenia o istnieniu w omawianym przypadku tajemnicy przedsiębiorcy wynikającej z przyjętego know -how, warunkującej możliwość odmowy ujawnienia informacji w oparciu o art. 5 ust. 2 udip.
Przechodząc do analizy spełnienia przesłanki formalnej, tj. podjęcia działań w celu zachowania żądanych danych w poufności, Sąd przyjął, że i tę organ wykazał. Powołał się bowiem na fakt, że dane informacje nie są powszechnie dostępne, krąg pracowników posiadających do nich dostęp jest ograniczony i są oni zobowiązani do zachowania ich w poufności. Jednak najistotniejsze jest, że w umowach z zawodnikami i kadrą zawarte są zastrzeżenia nakazujące zachowanie tajemnicy co do treści kontraktu pod rygorem kar umownych. Z powyższego wynika, że zadośćuczynienie żądaniu skarżącego mogłoby narazić organ na konsekwencje finansowe także i z tego powodu.
W kwestii naruszenia art. 107 § 3 Kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób ogólnikowy, Sąd tego zarzutu nie podziela. Organ wyczerpująco przedstawił swoje stanowisko i obszernie je uzasadnił z powołaniem się na art. 5 ust. 2 udip w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Skarżący oczywiście może nie podzielić prezentowanego w decyzji stanowiska, ale nie zmienia to faktu, że decyzja zawiera wszystkie określone w art. 107 § 3 Kpa elementy, a jej uzasadnienie jest przejrzyste i wyczerpujące.
W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł o oddaleniu skargi.