Uzasadnienie
J. N.(dalej również jako "Skarżący") wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. (w skrócie jako "Burmistrz") w sprawie udzielenia informacji publicznej. Wyjaśnił przy tym, że pismem z 11 lutego 2026 r. zwrócił się do Burmistrza o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1 Jaka jest oficjalna, ustawowa nazwa jednostki samorządu terytorialnego, której siedzibą władz jest miasto S., zgodnie z krajowym rejestrem urzędowym TERYT ?
2. Na jakiej podstawie prawnej (proszę o wskazanie konkretnego przepisu ustawy) na tablicach informacyjnych, pieczęciach urzędowych oraz drukach firmowych stosowanych jest zbitka słowna "Miasta i Gmina S.", skoro ustawa o samorządzie gminnym (art. 2) definiuje jednostkę samorządu jako "gminę", a miasto S. jest jej integralną częścią, a nie bytem odrębnym?
3. Czy w obrocie prawnym (umowy cywilnoprawne, akty notarialne) Urząd stosuje nazwę jednostki samorządu "Miasto i Gmina S.", czy też posługuje się nazwą "Gmina S."? Jeśli stosowane są obie formy, proszę o wyjaśnienie, która z nich posiada osobowość prawną?
4. Na jakiej podstawie prawnej organ wykonawczy używa tytułu "Burmistrz Miasta i Gminy", skoro art. 11a ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym stanowi jednoznacznie, że organem wykonawczym w gminie, w której siedziba władz znajduje się w mieście położonym na terytorium tej gminy, jest "burmistrz" (bez dodatkowego członu "Miasta i Gminy")?
Pismem z 25 lutego 2026 r. Burmistrz odpowiedział Skarżącemu, że pytanie o stan prawny, wykładnię przepisów prawa oraz ich stosowanie nie jest pytaniem o informację publiczną, ponieważ informacja taka dotyczyć może faktów, stanu istniejącego. Nie mniej wskazał Skarżącemu przepisy prawa regulujące kwestie poruszone w jego pytaniu z 11 lutego 2026 r.
Odpowiedź ta nie zadowoliła Skarżącego, który uznał, że Burmistrz pozostaje w bezczynności, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity w Dz.U. z 2022 r., poz. 902, w skrócie u.d.i.p.).). Odpowiedź Burmistrza zawiera informacje o charakterze prawno-historycznym, o co Skarżący nie wnioskował.
Burmistrz wniósł o oddalenie skargi podkreślając, że nie pozostaje w bezczynności, ponieważ odpowiedział na wniosek Skarżącego w terminie nieprzekraczającym 14 dni. Podtrzymał przy tym swój pogląd, zgodnie z którym Skarżący zawnioskował o informacje, które nie mają charakteru informacji publicznej, o jakiej mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznych. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych uznał, że pytanie o stan prawny, o podstawy prawne działania organów publicznych nie jest pytaniem o informację publiczną, o czym Skarżący został poinformowany pismem, gdyż nie zachodziła konieczność wydania decyzji.
Burmistrz stwierdził jednocześnie, że Skarżący nadużywa prawa do uzyskania informacji publicznej, ponieważ nie kieruje się dobrem publicznym i z tego względu jego wniosek nie powinien być zrealizowany w trybie u.d.i.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko.
Skarga jest nieuzasadniona. Skierowany do Burmistrza zarzut pozostawania w bezczynności jest bezpodstawny. Z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy sprawa nie została załatwiona w terminie określonym przepisami prawa.
Tryb postępowania w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej jest następujący.
Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, w formie czynności materialno-technicznej, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).
Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Te dwa przypadki dotyczą takiego stanu, kiedy wniosek dotyczy informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W sytuacji jednak, gdy organ uzna, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej, zawiadamia o tym wnioskodawcę pismem zawierającym taką informację.
Jak zatem widać ocena działania Burmistrza, czy pozostaje w bezczynności, czy nie, zależna jest od odpowiedzi na pytanie, czy wniosek Skarżącego z 11 lutego 2026 r. dotyczył informacji, które można uznać za informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p.
Stanowisko Burmistrza zajęte w tej sprawie jest zgodne z prawem. Pytania Skarżącego dotyczą wprost stanu prawnego, podstaw prawnych dotyczących takich kwestii jak: oficjalna nazwa jednostki samorządu terytorialnego, używania "zbitki słownej" "Miasta i Gminy S.," używania tej nazwy w obrocie prawnym oraz w odniesieniu do Burmistrza jako organu wykonawczego Gminy. Zresztą z tych pytań wynika nie tyle wola uzyskania informacji, co wola Skarżącego polemiki na wskazane tematy, co do których ma własną wiedzę.
Słusznie uznał Burmistrz, że pytania te nie dotyczą informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p.
Jako utrwalony należy uznać pogląd sądów administracyjnych, w myśl którego domaganie się informacji o obowiązującym prawie nie nosi znamion informacji publicznej. Wykładnia przepisów prawa, jak też ocena ich zastosowania, czyli swego rodzaju opinia prawna, nie stanowi informacji publicznej (z wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 13 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Go 52/17, wszystkie powołane tu wyroki sądów administracyjnych są dostępne w Bazie orzeczeń na www.nsa.gov.pl). Podobnie uznał WSA w Krakowie w wyroku z 4 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 126/17.
Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę poglądy te podziela z dodaniem, że prowadzenie dyskusji, polemiki z organem, do której potrzebna jest wnioskodawcy wypowiedź organu, nie mieści się w ramach wyznaczonych dla uzyskania informacji publicznej. Nie temu służy ta ustawa, a pozyskaniu wiedzy o faktach. Zresztą, w ostatnim zdaniu skargi Skarżący napisał, że dostał informacje o charakterze prawno-historycznym, ale o takie informacje wystąpił do Burmistrza, co uprawniało ten organ do załatwienia sprawy pismem takim, jak pismo z 25 lutego 2026 r. W piśmie tym, co również należy zauważyć, Burmistrz zawarł informacje, o które Skarżący wystąpił.
Wszystko to prowadzi do wniosku, że skierowany do Burmistrza zarzut bezczynności jest nieuzasadniony, co skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. w Dz.U. z 2026 r., poz. 143).