Uzasadnienie
Pismem z 7 kwietnia r. 2025 skarżący R. K. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w W. w przedmiocie jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z 25 marca 2025r. wystąpił do organu o wydanie asygnat rozchodowych artykułów żywnościowych oraz jadłospisów obejmujących okres od 25 lutego 2025r. do 31 marca 2025r. wyżywienia dietetycznego indywidualnego obejmującego wyżywienie osadzonego na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
7 kwietnia 2025r. organ poinformował skarżącego, że na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 25 września 2015 r. w sprawie wysokości opłaty za wydanie kopii dokumentów oraz uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy (Dz.U. z 2015r., poz. 1566) za wydanie kopii dokumentów z akt sprawy pobiera się opłatę w wysokości 1 zł za stronę. Skarżący został poinformowany w ww. piśmie o konieczności wniesienia opłaty na rachunek bankowy Zakładu Karnego.
W związku z tą informacją, skarżący w tym samym dniu wniósł wskazaną na wstępie skargę do sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi stwierdzając, że opłata za sporządzenie dokumentacji nie została wniesiona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.
Zasady realizacji wyrażonego w art. 61 Konstytucji prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne zawiera ustawa z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022r., poz. 902, dalej "udip"), która w art. 2 ust. 1 stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Z powyższego wynika, że prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu.
Natomiast o obowiązku udostępnienia informacji publicznej można mówić, gdy spełnione jest kryterium podmiotowe - adresat wniosku należy do grupy podmiotów zobowiązanych do ujawnienia informacji publicznej, oraz przedmiotowe – gdy wniosek rzeczywiście obejmuje dane o charakterze informacji publicznej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 4 udip zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m. in. podmioty reprezentujące państwowe jednostki organizacyjne. Bez wątpienia więc organ – Dyrektor Zakładu Karnego - jest podmiotem publicznym, zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Nie budzi również wątpliwości, że asygnaty rozchodu artykułów żywnościowych i jadłospisy dotyczą wykonywania zadań publicznych przez administrację jednostki penitencjarnej i stanowią informację publiczną.
Jednak zgodnie z art. 15 udip:
Ust.
1. Jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom.
2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek.
Przenosząc powyższe regulacje na stan niniejszej sprawy zauważyć należy, że skarżący został poinformowany o wysokości należnej opłaty w 13. dniu od wpływu wniosku, a zatem z zachowaniem terminu wynikającego z art. 15 ust. 2 udip. Nastąpiło to 7 kwietnia 2025r. zatem od tego dnia rozpoczął bieg 14 - to dniowy termin na udzielenie odpowiedzi na wniosek, o ile strona nie dokona modyfikacji wniosku lub go nie wycofa.
Oznacza to, że wnosząc skargę w tym samym dniu, w którym skarżący został powiadomiony o konieczności wniesienia opłaty tj. 7 kwietnia 2025r. skarżący uczynił to przedwcześnie, gdyż organ w tej dacie nie pozostawał jeszcze w bezczynności co do załatwienia sprawy oczekując na stanowisko strony - ewentualne wycofanie wniosku albo jego modyfikację.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł o oddaleniu skargi.