Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 8 stycznia 2016 r. stwierdził przewlekłość postępowania (pkt 1 sentencji); stwierdził, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji) oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3 sentencji).
Postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącym prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.
Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżących z urzędu adwokata P. Ł. Pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji wyroku. Zawarł w niej m.in. wniosek o przyznanie kosztów udzielonej skarżącym z urzędu pomocy prawnej w wysokości 75% opłaty maksymalnej, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 września 2016 r., sygn. akt
II OSK 1108/16 oddalił skargę kasacyjną.
Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718), wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801; dalej jako rozporządzenie).
W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz 2) niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wyznaczonemu adwokatowi, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje 75% opłaty maksymalnej określonej w punkcie 1, nie mniej niż 240 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia.
Referendarz sądowy, mając na uwadze treść przepisu zawartego w § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie za dokonaną czynność w wysokości 295,20 zł (w tym kwotę 55,20 zł tytułem podatku od towarów i usług), tj. minimalnej, o której mowa w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, pomimo że nie prowadził on sprawy w pierwszej instancji. Za przyznaniem wynagrodzenia w kwocie wyższej nie przemawia bowiem ani charakter sprawy (stopień jej zawiłości) ani też nakład pracy pełnomocnika. Aktywność pełnomocnika w niniejszej sprawie nie przekraczała granic zwykłej staranności; pełnomocnik uzasadnienie zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej w zasadzie ograniczył do przywołania fragmentów wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w podobnych sprawach.
Z tych względów referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.