Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 sierpnia 2026 r., reprezentowany przez pełnomocnika, D. K. (obywatel Algierii) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewode Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 września 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi.
Odrębnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z tej samej daty, wydanym na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 535), zobowiązano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł.
W wydanych zarządzeniach zakreślono termin 7 dni na ich wykonanie oraz rygor odrzucenia skargi.
Wezwania do wykonania wymienionych zarządzeń wysłano pełnomocnikowi skarżącego za pośrednictwem poczty w dniu 14 września 2026 r. (pierwsze zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w placówce pocztowej pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej w dniu 20 września 2026 r., powtórne awizowanie miało miejsce w dniu 7 października 2026 r. – k. 39 akt sądowych). Pełnomocnik skarżącego pisma nie odebrał.
Zgodnie z art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a."), doręczenie uznano za dokonane w dniu 12 października 2026 r.
Pomimo skutecznie dokonanego doręczenia wezwania pozostały bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.
Z przepisu art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a. wynika jednak, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W myśl art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
Jednocześnie podkreślenia wymaga, że podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu, na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 i w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa; nieusunięcie braku formalnego skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 i w zw. z art. 46 § 3 powołanej ustawy (zob. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 2 lutego 2026 r., sygn. akt III OPS 2/25).
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie przedstawił wymaganego pełnomocnictwa, w związku z tym został wezwany do uzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi zarządzeniem z dnia 11 września 2026 r. i pouczony o skutkach niezastosowania się do tego wezwania.
Pomimo skutecznego doręczenia wezwań pełnomocnikowi strony skarżącej na adres podany w skardze, brak formalny nie został uzupełniony.
Opisany stan sprawy – stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - obliguje Sąd do odrzucenia skargi.
Z kolei zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Z przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
W realiach rozpatrywanej sprawy pełnomocnik strony skarżącej został również wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, a wezwanie w tym przedmiocie także nie zostało wykonane.
Mając na uwadze opisane okoliczności faktyczne, jak i wskazane regulacje normatywne należało wniesioną skargę odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.