Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 3 września 2026 r., sygn. akt III SAB/Gd 501/26

Uzasadnienie

D, J. i A. J. (zwani dalej także "skarżącymi", "wnioskodawcami") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bytowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 26 maja 2025 r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bytowie wpłynął wniosek D, J. i A. J. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 23 maja 2026 r.

Powołując się na przepis art. 2 w zw. z art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - zwanej dalej: "u.d.i.p.") wnioskodawcy wystąpili o udzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem:

1. 1. Czy szczepionki przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, przeciw ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu - poliomyelitis oraz przeciw odrze, śwince i różyczce podawane dzieciom na terenie działania Państwa urzędu były testowane w badaniu klinicznym przed uzyskaniem licencji z grupą kontrolną, która otrzymała obojętne placebo? Jeśli tak, prosimy o podanie źródła tej informacji. Jeśli nie, to na jakiej podstawie oblicza się prawdziwy wskaźnik działań niepożądanych ww. szczepień?
2. 2. Jakim badaniom medycznym możemy poddać nasze dziecko w celu stwierdzenia, czy nie jest ono narażone na wysokie ryzyko doznania uszczerbku na zdrowiu w wyniku podania konkretnej szczepionki?
3. 3. W pismach skierowanych do nas zapewniają nas Państwo o bezpieczeństwie szczepionek opierając się m.in. na badaniach publikowanych w wiodących czasopismach medycznych. Czy biorąc pod uwagę fakt, że badania te zawierają poważne wady metodologiczne, a ich autorzy często mają konflikty interesów, można uznać je za wiarygodne?
4. 4. Czy mogą Państwo udostępnić jakiekolwiek niezależne badanie medyczne, które porównywałoby ogólny stan zdrowia dzieci szczepionych i nieszczepionych?
5. 5. Jeśli nie dysponują Państwo takim materiałem, to na jakiej podstawie twierdzą Państwo, że poddanie się szczepieniom ochronnym przynosi więcej korzyści niż zagrożeń?
6. 6. Czy dysponują Państwo jakimkolwiek badaniem, w którym sprawdzono bezpieczeństwo jednoczesnego podawania kilku szczepień u dzieci poniżej dwóch lat?
7. 7. Ile przypadków gruźlicy wśród dzieci odnotowano na terenie działania Państwa urzędu na przestrzeni ostatnich 5 lat? Ile z tych przypadków stanowiła gruźlica poszczepienna?
8. 8. W jakim celu stosuje się szczepienia przeciwko gruźlicy, skoro w świetle aktualnej wiedzy, szczepionki te wykazują relatywnie niską skuteczność w zapobieganiu najczęstszej, płucnej postaci gruźlicy oraz osoby zaszczepione tą szczepionką są głównym źródłem zakażenia?
9. 9. Kto, w razie wystąpienia problemów zdrowotnych po podaniu szczepionki, poniesie koszty leczenia dziecka?
10. 10. Czy którakolwiek ze stosowanych w Polsce szczepionek zawiera thimerosal, mertiolat, formaldehyd lub fenol?
11. 11. Ostatnie zachorowanie na poliomyelitis w Polsce wywołane dzikim typem wirusów miało miejsce w 1984 r. Obecne zachorowania pochodzą wyłącznie ze szczepionek.

Kto zatem i na jakiej podstawie określa, iż korzyści z przyjmowania szczepionki przeciwko chorobie, która praktycznie już nie istnieje, są nadal większe od potencjalnego ryzyka wynikającego z przyjęcia tej szczepionki - łącznie z ryzykiem zgonu?

12. Jeśli szczepionki są bezpieczne i rzetelnie przebadane, to dlaczego co jakiś czas w przestrzeni publicznej pojawia się informacja o wycofaniu poszczególnej serii szczepionek? Jaką mamy gwarancję, że nasze dziecko otrzyma szczepionkę, która nie będzie za jakiś czas wycofana?

Pismem z dnia 3 czerwca 2026 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bytowie udzielił wnioskodawcom odpowiedzi wskazując, że szczepionki będąc produktami leczniczymi immunologicznymi podlegają przed wprowadzeniem na rynek procesowi kontroli seryjnej wstępnej (KSW), który polega na badaniach jakościowych każdej serii szczepionki oraz ocenie dokumentacji procesu wytwarzania danej serii szczepionki przez niezależne od producenta laboratoria kontroli jakości. Kontrola obejmuje laboratoryjne badania jakościowe danej serii szczepionki zgodnie z zatwierdzonymi w procesie rejestracji wymaganiami. Wykonywane są badania oceny wyglądu szczepionki, jej właściwości fizyko-chemicznych, zawartości środków konserwujących, adiuwantów, substancji stosowanych do inaktywacji oraz innych substancji pomocniczych, identyfikowane są antygeny wirusowe lub bakteryjne, sprawdzana jest aktywność szczepionki, badane jest bezpieczeństwo laboratoryjne.

Podobnie jak w każdym innym kraju członkowskim Unii Europejskiej, również w Polsce jest niezależne (akredytowane przez polski i europejski system jakości PCA i EDQM) laboratorium Kontroli jakości szczepionek, tzw. laboratorium OMCL (Official Medicines Control Laboratories). W Polsce to laboratorium mieści się w Narodowym Instytucie Zdrowia Publicznego - Państwowym Zakładzie Higieny, Zakładzie Badania Surowic i Szczepionek i tam prowadzone są badania kontroli jakości każdej serii szczepionki. Laboratorium jako jedyne w Polsce posiada uprawnienia do prowadzenia kontroli jakości szczepionek (organ wskazał adres internetowy).

Charakterystyki Produktów Leczniczych szczepionek zarejestrowanych w Polsce dostępne są na stronach internetowych m.in. Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego Państwowego Zakładu Higieny (organ wskazał adres internetowy).

Wśród zarejestrowanych w Polsce szczepionek, które mogą zostać podane dzieciom w wieku dzieci wnioskodawców celem realizacji zaległych obowiązkowych szczepień ochronnych są następujące szczepionki monowaletne (pojedyncze):

1. - przeciw poliomyelitis - IMOVAX Polio
2. - przeciw tężcowa - Tetana (zawiera wodorotlenek glinu - nie więcej niż 0,7 mg Al 3+)
3. - przeciw błonicza - d (zawiera wodorotlenek glinu - nie więcej niż 0,7 mg AI3+).

Brak szczepionki monowalentnej dla obowiązkowych szczepień ochronnych przeciw odrze, śwince, różyczce i krztuścowi. Acelularny komponent krztuśca znajduje się we wszystkich szczepionkach skojarzonych, tj. 3 w 1 (np. Tripacel czy lnfanrix DTPa) oraz 4 w 1 (np. TETRAXIM).

Rtęć występuje w środowisku w dwóch postaciach, etylortęci i metylortęci, które w odmienny sposób wpływają na organizm. Tiomersal to etylowa postać rtęci, która w odróżnieniu do metylortęci nie kumuluje się w organizmie i dotyczy to również niemowląt. Tiomersal to organiczny związek rtęci, który ze względu na swoje właściwości antyseptyczne i przeciwgrzybicze jest środkiem konserwującym dodawanym do niektórych szczepionek, aby je chronić przed zanieczyszczeniami. W niektórych szczepionkach tiomersal może występować w śladowych ilościach jako pozostałość z procesu ich wytwarzania (szczepionka DTP i szczepionka przeciwbłonicza - D). Stosowany jest m.in. na etapie inaktywacji niektórych antygenów. Tiomersal jest stosowany w procesie wytwarzania szczepionek od lat 30-tych XX wieku. Badania prowadzone u niemowląt w pierwszych 6 miesiącach życia wskazują, że etylortęć pochodząca z tiomersalu jest usuwana z organizmu w ciągu 4-9 dni. W badaniach oceniających źródło rtęci w organizmie stwierdzono, że zdecydowanie bardziej niebezpieczne jest spożywanie ryb zanieczyszczonych toksyczną metylortęcią (organ wskazał adres internetowy).

Glin jest składnikiem szczepionek od 1926 r., w związku z czym doświadczenia dotyczące stosowania glinu jako adiuwantu w szczepionkach sięgają już 90 lat. Ułatwia on działanie szczepionek, stymulując układ immunologiczny do zwiększonej produkcji przeciwciał skierowanych przeciwko antygenowi. Należy pamiętać, że według najnowszych opublikowanych modeli statystycznych dotyczących wchłaniania i eliminacji spożywanego i wstrzykiwanego glinu, jego całkowita zawartość w organizmie niemowlęcia nigdy nie przekracza minimalnego poziomu ryzyka (minimum risk level - MRL).

Biorąc pod uwagę te wyniki oraz ogromną ilość danych wskazujących na bezpieczeństwo szczepionek zawierających glin, które zebrano w ciągu ostatnich 90 lat odsetek milionów szczepionych osób, a także uwzględniając niepodważalne korzyści ze stosowania szczepionek w zapobieganiu śmiertelnym chorobom wydaje się, że ostatecznie stosunek korzyści do ryzyka jest bezdyskusyjny (organ wskazał adres internetowy).

Obawy wnioskodawców dotyczące zanieczyszczeń fizycznych i biologicznych są bezpodstawne. Nie ma możliwości, aby w szczepionkach znaleźć jakiekolwiek zanieczyszczenia. Przede wszystkim dlatego, że cały proces produkcji szczepionek przebiega w warunkach aseptycznych (jałowych). Dawki szczepionki podawane pacjentowi są przygotowywane w szczelnie zamkniętych opakowaniach. Wszystkie wykorzystywane materiały muszą być wolne od potencjalnych zanieczyszczeń czynnikami obcymi. Cały proces wytwarzania przebiega zgodnie z zaakceptowanymi w czasie rejestracji szczepionki etapami.

Jest szczegółowo kontrolowany przez instytucje zewnętrzne. Wytwórcy w procesie wytwarzania każdej szczepionki muszą się dostosować do restrykcyjnych wymagań Dobrej Praktyki Wytwarzania (Good Manufacturing Practice) i stosować ściśle określone badania kontroli jakości na wszystkich etapach produkcji szczepionki ze szczególnym naciskiem na etapy badania materiałów wyjściowych, linii komórek do hodowli wirusów, które są źródłem antygenów, serii siewnych bakterii i wirusów szczepionkowych, kończąc na produkcie końcowym. Obowiązują restrykcyjne wymagania kontroli jakości. O skali tych badań świadczy chociażby fakt, że w czasie wytwarzania 1 serii szczepionki skoniugowanej przeciw pneumokokom, od początkowego etapu aż do czasu podania jej pacjentowi przeprowadzonych może być nawet około 400 różnych badan kontroli jakości. Stosowane są nowoczesne metody kontroli, tak aby wykryć wszystkie, nawet potencjalne czynniki obce w szczepionkach (organ wskazał adres internetowy).

Spośród szczepionek, które mogą zostać podane dziecku w wieku dzieci wnioskodawców, w których procesie wytwarzania zastosowano linie komórkowe pochodzące z ludzkich komórek zarodkowych znajdują się obie szczepionki przeciw odrze, nagminnemu zapaleniu przyusznic (śwince) i różyczce. Wynika to z faktu namnażania wirusa różyczki na linii komórkowej WI-38 uzyskanej w Stanach Zjednoczonych w 1964 r. z 12-tygodniowego płodu żeńskiego usuniętego metodą sztucznego poronienia (aborcji dokonano na wniosek rodziców "z przyczyn społecznych"). Aborcja nie została dokonana w celu pobrania komórek płodów. Jeśli chcielibyśmy proces pozyskania linii komórkowych z komórek zarodka ludzkiego porównać do jakiejkolwiek znanej nam procedury medycznej, to można mówić o dawstwie, jak w przypadku pobierania organów i nie ma to nic wspólnego z decyzją o wykonaniu aborcji. Nie ma na rynku szczepionki przeciw różyczce przygotowywanej w inny sposób.

Skorzystanie ze szczepionki nie jest równoznaczne z popieraniem aborcji. Takie stanowisko zaprezentował zespół ekspertów pod przewodnictwem włoskiego bioetyka Elio Sgreccii, przewodniczącego Papieskiej Akademii Pro Vita. "Rodzice powinni szczepić swoje dzieci dla ich dobra i dobra społeczeństwa" - stwierdziła Papieska Akademia Życia. Podkreśla, że rodzice powinni być pewni, że "użycie szczepionek nie oznacza współpracy z dobrowolną aborcją" (organ wskazał adres internetowy).

Na rodzicach małoletniego dziecka spoczywa obowiązek zgłoszenia się z dzieckiem do lekarza sprawującego nad nim opiekę profilaktyczną w celu przeprowadzenia badań kwalifikacyjnych w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego oraz poddania wakcynacji. Zgodnie z § 10 ust. 1 i § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 782 - dalej: "rozporządzenie z dnia 27 września 2023 r.") lekarz przeprowadzający badanie kwalifikacyjne kieruje dziecko do konsultacji specjalistycznej w przypadku, gdy badanie kwalifikacyjne dało podstawy do długotrwałego odroczenia dziecka od obowiązku szczepień ochronnych.

Od dnia 1 stycznia 2023 r. Fundusz Kompensacyjny, o którym mowa w art. 17a - 17i ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1675 - zwanej w skrócie: "u.z.z.z.ch.") poszerzył zakres swoich działań. Obecnie można składać wnioski o przyznanie świadczenia z powodu działania niepożądanego, które wystąpiło również po szczepieniach obowiązkowych podawanych zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych.

Odpowiadając na poszczególne pytania Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bytowie wyjaśnił, że:

Ad. 1

Żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mimo to, organ wyjaśnił, że ocena skuteczności szczepionki może być badana w różny sposób. Najprostszą metodą oceny skuteczności są badania immunogenności, które polegają na określaniu miana swoistych przeciwciał u osób szczepionych. Najbardziej wartościowa metoda polega na sprawdzeniu, o ile rzadziej chorują na daną chorobę zakaźną osoby szczepione w porównaniu do nieszczepionych.

Celem badań klinicznych jest uzyskanie obiektywnych, niebudzących wątpliwości wyników. Dlatego też stosuje się metodę podwójnie ślepej próby. Część osób badanych otrzymuje produkt badany, natomiast druga część tzw. placebo, czyli obojętną substancję, np. sól fizjologiczną. Osoby badane przydzielane są do jednej z tych grup losowo, często przy użyciu specjalnego programu komputerowego. Nazwa "ślepa próba" wynika z tego, że zarówno badany pacjent, jak i lekarz prowadzący tę osobę nie wiedzą, czy podano badaną szczepionkę, czy placebo. Ujawnienie, do której grupy należała dana osoba, następuje dopiero po całkowitym zakończeniu badania. Metoda ta pozwala bardzo obiektywnie ocenić skuteczność badanego produktu w sposób wolny od autosugestii (organ wskazał adres internetowy).

Informacje o wynikach prowadzonych badań klinicznych znajdują w charakterystykach produktów leczniczych (organ wskazał adres internetowy). Natomiast o szczegółowe dane dotyczące badań należy zwrócić się do producentów szczepionek. W przypadku małoletnich dzieci wnioskodawców są to następujące podmioty:

1. - szczepionka przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis - Sanofi Winthrop Industrie 82 Avenue Raspail 94250 Gentilty Francja, będący podmiotem odpowiedzialnym i posiadającym pozwolenie na dopuszczenie do obrotu szczepionki TETRAXIM w Polsce;
2. - szczepionki przeciw odrze, śwince i różyczce - Sanofi Pasteur MSD SNC, 8 rue Jonas Salk, 69007 Lyon, Francja będący podmiotem odpowiedzialnym i posiadającym pozwolenie na dopuszczenie do obrotu szczepionki MMR vax Pro w Polsce lub GlaxoSmithKline Biologicals S.A. rue de I'lnstitut 89 1330 Rixensart, Belgia, będący podmiotem odpowiedzialnym i posiadającym pozwolenie na dopuszczenie do obrotu szczepionki PRIQRIX.

Ad. 2

Żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ dotyczą wiedzy natury medycznej w zakresie sposobów wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionek.

Ad. 3

Żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mimo to organ wyjaśnił, że wiarygodność badań medycznych opiera się na ich weryfikowalności i obiektywności, a nie na autorytecie jednego czasopisma. Choć zarzuty dotyczące wad metodologicznych i konfliktów interesów są przedmiotem dyskusji w środowisku naukowym, instytucje takie jak Europejska Agencja Leków czy Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH opierają swoje decyzje na zbiorczej analizie wielu badań klinicznych, a nie na pojedynczych publikacjach (organ wskazał adres internetowy).

Ad. 4

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bytowie nie jest w posiadaniu takiego badania.

Ad. 5

Żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mimo to organ wyjaśnił, że na przestrzeni ostatnich dekad szczepienia ochronne umożliwiły osiągnięcie wysokiego odsetka uodpornienia populacji, a co za tym idzie pozwoliły wyeliminować niektóre choroby zakaźne (m.in. ospę prawdziwą) i osłabić przebieg pozostałych. Coraz mniej osób umiera w wyniku np. krztuśca, gruźlicy, odry czy różyczki wrodzonej. Osiąganie tych korzyści możliwe jest dzięki zastosowaniu szczepień ochronnych, które należą do najdokładniej badanych produktów leczniczych w zakresie bezpieczeństwa i skuteczności. Restrykcyjne wymagania dotyczące kontroli całego procesu produkcji szczepionek, badania kontrolne prowadzone na każdym jego etapie oraz instytucje zaangażowane w ich kontrolę pozwalają z pełnym przekonaniem twierdzić, że na rynku dostępne są jedynie szczepionki o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa, w których składzie można znaleźć wyłącznie zadeklarowane w Charakterystyce Produktu Leczniczego antygeny oraz substancje pomocnicze (organ wskazał adres internetowy).

Ad. 6

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bytowie nie jest w posiadaniu takiego badania.

Ad. 7

W powiecie bytowskim Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bytowie nie odnotował żadnego przypadku zachorowania na gruźlicę wśród dzieci.

Ad. 8

Żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mimo to organ wyjaśnił, że szczepienie noworodków i niemowląt chroni przed gruźlicą w około 80% przypadków, natomiast szczepienie starszych dzieci i dorosłych jest znacznie mniej skuteczne. Największą korzyścią ze szczepienia BCG jest znaczna redukcja ryzyka najcięższych postaci gruźliczego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i prosówki (sepsy gruźliczej) u dzieci (75-86% skuteczności). W efekcie szczepionka BCG pozwoliła zmniejszyć śmiertelność z powodu gruźlicy z 25% nieszczepionych noworodków do ok. 1% wśród zaszczepionych noworodków. Ochrona utrzymuje się przez około 10 do 15 lat (organ wskazał adres internetowy).

Ad. 9

Żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mimo to organ wyjaśnił, że wszystkie świadczenia medyczne, w tym wizyty u lekarzy specjalistów, pobyt w szpitalu i leczenie stomatologiczne, są bezpłatne i w pełni refundowane dla dzieci do 18. roku życia, które posiadają obywatelstwo polskie lub prawo pobytu. Osoby do 26 lat mają prawo do darmowego leczenia pod warunkiem, że kontynuują naukę i są zgłoszone do ubezpieczenia jako członkowie rodziny pracujących rodziców lub przez szkołę/uczelnię.

Ponadto rodzice małoletniego dziecka lub osoba pełnoletnia mogą złożyć wniosek o przyznanie świadczenia z powodu działania niepożądanego, które wystąpiło po szczepieniach obowiązkowych podawanych zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych do Rzecznika Praw Pacjenta. Świadczenia wypłacane są z Funduszu Kompensacyjnego, o którym mowa w art. 17a-17i u.z.z.z.ch. Wzór wniosku o przyznanie świadczenia jest dostępny na stronie (organ wskazał adres internetowy).

Ad. 10

Żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mimo to organ wyjaśnił, że szczepionki zawierają wiele substancji pomocniczych, które pomagają utrzymać ich stabilność, aktywność oraz bezpieczeństwo. Do substancji pomocniczych zaliczamy adiuwanty wzmacniające działanie szczepionki (np. wodorotlenek glinu, fosforan glinu), środki konserwujące chroniące szczepionkę przed zanieczyszczeniami, drobnoustrojami (np. tiomersal), substancje stabilizujące (np. cukry, białka, aminokwasy).

W szczepionkach znajdziemy również substancje występujące w ilościach śladowych, będące pozostałościami z procesu wytwarzania szczepionki (np. formaldehyd, białka jaja kurzego, białka drożdży, antybiotyki).

Wszystkie substancje pomocnicze w szczepionkach zostały dokładnie zbadane i występują w bezpiecznej ilości dopuszczonej przez instytucje zajmujące się rejestracją szczepionek. Niektóre substancje pomocnicze mogą wywoływać reakcje alergiczne, co należy uwzględnić w czasie kwalifikacji do szczepienia (np. uczulenie na białko jaja kurzego, żelatynę, tiomersal, neomycynę, lateks) (organ wskazał adres internetowy).

Tiomersal, zwany również mertiolatem lub thimerosalem, w Polsce występuje jedynie w składzie szczepionek DTP (przeciw błonicy, tężcowi i krztuścowi), DT (przeciw błonicy, tężcowi) oraz szczepionki d przeciw błonicy o zmniejszonej zawartości antygenu. Badania prowadzone u niemowląt w pierwszych 6 miesiącach życia wskazują, że etylortęć pochodząca z tiomersalu jest usuwana z organizmu w ciągu 4-9 dni. W badaniach oceniających źródło rtęci w organizmie stwierdzono, że zdecydowanie bardziej niebezpieczne jest spożywanie ryb zanieczyszczonych toksyczną metylortęcią (organ wskazał adres internetowy).

Formaldehyd jest wykorzystywany w procesie produkcji niektórych szczepionek jako środek inaktywujący (zabijający) wirusy lub neutralizujący toksyny bakteryjne. Występuje w ilościach śladowych, które są całkowicie bezpieczne dla organizmu. Można go znaleźć w następujących szczepionkach:

1. - IMOVAX POLIO - szczepionka przeciwko poliomyelitis,
2. - DULTAVAX - szczepionka przeciw błonicy, tężcowi i poliomyelitis,
3. - ADACEL, Tdap - szczepionki przeciw błonicy, tężcowi i krztuścowi,
4. - ADACEL Polio - szczepionka przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis,
5. - TETRAXIM szczepionka skojarzona przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis,
6. - PENTAXIM szczepionka skojarzona przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis oraz inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b
7. - HEXACIMA szczepionka skojarzona przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis oraz inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b oraz wirusowemu zapaleniu wątroby typu B,
8. - INFLUYAC TETRA, VAXIGRIP TETRA, FLUARIX TETRA - szczepionki przeciw grypie,

AVAXIM - szczepionka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu A,

HBVaxPRO - szczepionka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Encepur Adults, Encepur K - szczepionki przeciw kleszczowemu zapaleniu mózgu.

Fenol stosowany jest jako środek konserwujący, który zapobiega namnażaniu się bakterii i grzybów w fiolkach wielodawkowych. Występuje w śladowych, bezpiecznych ilościach. Substancję tę można znaleźć m.in. w następujących preparatach:

1. - TYPHIM Vi i Ty™ szczepionki przeciw durowi brzusznemu
2. - TyT - szczepionka przeciw durowi brzusznemu i tężcowi,
3. - PSEUDQVAC - szczepionka przeciw pałeczce ropy błękitnej,
4. - PNEUMOVAX 23 - szczepionka przeciw inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae.

Organ wskazał adres internetowy zawierający zestawienie szczepionek z uwzględnieniem ich składu.

Ad. 11

Żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mimo to organ wyjaśnił, że od 2002 r. Europa jest wolna od zakażeń wywołanych dzikim wirusem poliomyelitis. W Polsce ostatnie 2 zachorowania odnotowano w 1982 r. i 1984 r. Jednak ze względu na występowanie przypadków tej choroby w Azji i Afryce, prowadzony jest ciągły nadzór nad przypadkami porażeń wiotkich oraz badania ścieków komunalnych pod kątem występowania wirusów poliomyelitis. Sporadycznie w toku tych badań wykrywane są zmutowane formy wirusa, które nie stanowią zagrożenia dla osób zaszczepionych, ale mogą być niebezpieczne dla osób nieposiadających odporności poszczepiennej. W listopadzie 2024 r. w próbce ścieków komunalnych pobranej w Warszawie wykryto obecność wirusa polio typu 2, co nie świadczy o zachorowaniach wśród ludzi, ale zgodnie z wytycznymi Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) wskazuje na konieczność podjęcia działań zapobiegawczych. Podobne zdarzenia miały miejsce w ostatnim czasie w Hiszpanii oraz Wielkiej Brytanii (organ wskazał adres internetowy)

Ad. 12

Żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mimo to organ wyjaśnił, że wycofanie serii szczepionki nie oznacza, że jest ona nieskuteczna lub niebezpieczna sama w sobie. To dowód, że system nadzoru farmaceutycznego działa prewencyjnie. Szczepionki wycofuje się najczęściej z powodu wykrycia mikroskopijnych wad opakowania, podejrzenia przerwania tzw. "łańcucha chłodniczego" na jednym z etapów transportu lub jako nadmierną ostrożność. Proceduralnie w takiej sytuacji profilaktycznie podejmowana jest decyzja o wycofaniu całej dostępnej serii szczepionki na rynku.

D, J. i A. J., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bytowie w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 art. 3 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i w związku z tym wnosząc o:

1. 1. zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżących i udzielenia informacji publicznej,
2. 2. orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
3. 3. wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości,
4. 4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnili, że do dnia wniesienia skargi skarżącym nie udostępniono innych informacji poza zawartymi w pismach z dnia 3 czerwca 2026 r. mimo obowiązku. Przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącym informacji publicznej. Organ winien był udostępnić informację publiczną na żądanie strony skarżącej albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie uzasadniając decyzję.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bytowie wniósł o oddalenie skargi.

Organ stanął na stanowisku, że w dniu 3 czerwca 2026 r. udzielił pełnej i wyczerpującej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - zwanej w skrócie: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność. Jednocześnie art. 21 u.d.i.p. precyzuje, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych wprost w wymienionym przepisie, dotyczących m.in. terminu na przekazanie akt i odpowiedzi na skargę.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność.

Istotną dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na jej przedmiot określony żądaniem strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej, inicjuje sprawę administracyjną, której zakończenie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przy czym podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań: 1) udzielić informacji publicznej;

1. 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania;
2. 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej.

W przedmiotowej sprawie skarżący zarzucili Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Bytowie bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej wskazując w istocie, że nie otrzymali od organu satysfakcjonującej odpowiedzi, albowiem uzyskane od organu odpowiedzi są niewystarczające.

Zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy kwestię stanowiła zatem ocena tego jak Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bytowie procedował, a przede wszystkim czy na dzień wniesienia przedmiotowej skargi pozostawał w zarzucanej mu bezczynności.

W wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem procedowania organu, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stwierdza, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bytowie nie dopuścił się bezczynności. W okolicznościach niniejszej sprawy terminowe załatwienie wniosku strony skarżącej nie budzi wątpliwości Sądu.

Dokonując takiego ustalenia Sąd badał przy tym sprawę w pełnym zakresie, mając na względzie wynikającą z przepisu art. 134 p.p.s.a. zasadę niezwiązania granicami skargi, albowiem skarga na bezczynność - poza wskazaniem, że rozpoznanie wniosku poprzez odpowiedź z dnia 3 czerwca 2026 r. jest w ocenie skarżących niewystarczające - nie zawiera rozwinięcia tego zarzutu, czyli wyjasnienia, dlaczego udzielona odpowiedź jest uznawana za niewystraczającą. Zarzut nie został w żaden sposób sprecyzowany, także po tym, gdy stronie przesłano odpis odpowiedzi na skargę.

Przede wszystkim zatem odnosząc się do stanowiska skarżących Sąd pragnie wskazać, że akta administracyjne przedmiotowej sprawy potwierdzają, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bytowie otrzymał wniosek o udzielenie informacji publicznej w dniu 26 maja 2026 r. Od tego dnia rozpoczął bieg termin 14 dni na rozpoznanie wniosku.

Końcowym dniem terminu rozpoznania wniosku przez organ był zatem dzień 9 czerwca 2026 r. Termin ten, co potwierdzają akta spawy, został niewątpliwie zachowany. Przed tym dniem - gdyż pismem z dnia 3 czerwca 2026 r. - organ rozpoznał wniosek strony odnosząc się w udzielonej odpowiedzi do wszystkich pytań wniosku. Przesyłka zawierająca odpowiedź została w tym samym dniu, tj. 3 czerwca 2026 r. wysłana do wnioskodawców i doręczona w dniu 9 czerwca 2026 r. (dowód: Publiczna Usługa Hybrydowa – rejestrowana, k. 16 i 17 akt sądowych).

Odpowiedź zawartą w piśmie z dnia 3 czerwca 2026 r. Sąd uznaje za kompletną i wyczerpującą, albowiem organ odniósł się do wszystkich punktów wniosku. Natomiast samo niezadowolenie strony z otrzymanej odpowiedzi i reakcji organu nie może kreować zasadności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W sprawie organ zajął określone stanowisko w odniesieniu do każdego z punktów wniosku strony, czym uczynił de facto zadość spoczywającym na nim obowiązkom informacyjnym.

Z uwagi na powyższe Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Bytowie nie można zarzucić bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 23 maja 2026 r. Przeciwnie, organ podjął działanie i udzielił stronie wyczerpującej odpowiedzi w zakresie leżących po jego stronie kompetencji, a nawet w stosunku do tych treści, które jego zdaniem nie wyczerpywały definicji informacji publicznej. Żadna z podniesionych w poszczególnych pytaniach wniosku kwestii nie została przez organ w udzielonej odpowiedzi pominięta czy zbagatelizowana. Odpowiedź na wniosek odpowiada tym samym ustawowym regulacjom.

W tym kontekście zaznaczenia wymaga, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Stosownie do art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Istotne także pozostaje, że informacja publiczna musi odnosić się do sfery faktów. Organ jest ponadto obowiązany do udzielenia tylko takiej informacji publicznej, jaką posiada. Na tym tle co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3, i 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 416 ze zm.) w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie.

Przede wszystkim informację publiczną stanowią informacje zbierane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, które gromadzone są w powiatowym rejestrze zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, prowadzonym na podstawie art. 21 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 924 ze zm. - zwanej w skrócie: "u.z.z.z.ch.") oraz § 8 i nast. rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (t.j.: Dz. U. 2024, poz. 138 ze zm.). Źródłami danych do rejestru są w tym zakresie obowiązkowo zgłaszane przez lekarzy lub felczerów rozpoznane odczyny poszczepienne.

Ponadto, zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 u.z.z.z.ch. państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, prowadzą też rejestr zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną. Rejestr chorób zakaźnych zawiera enumeratywnie wymienione w ustawie dane osoby zakażonej, chorej lub zmarłej z powodu choroby zakaźnej, a także osób narażonych na chorobę zakaźną lub podejrzanych o zakażenie lub chorobę zakaźną. Źródłami danych do rejestru są m.in. dane ze zgłoszeń, o których mowa w art. 27 ust. 1, art. 29 ust. 1 oraz art. 40a ust. 1 tej ustawy, dokonywane przez lekarzy lub felczerów, diagnostów laboratoryjnych oraz podmioty lecznicze. Powyższe dane również stanowią więc informację publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Brak wywiązania się z obowiązku zgłoszenia przez wskazane podmioty niepożądanego odczynu poszczepiennego, zakażenia, zachorowania na chorobę zakaźną lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej albo ich podejrzenia lub wyniku badania w kierunku biologicznych czynników chorobotwórczych, które wywołują zakażenie lub chorobę zakaźną, podlega karze grzywny stosownie do art. 52 u.z.z.z.ch.

Uprawnienie do orzeczenia grzywny w tym zakresie należy do organów inspekcji sanitarnej, a zatem informacja o ilości takich grzywien ma walor informacji publicznej jako związana z działalnością wskazanych organów. W zakresie obowiązkowych szczepień ochronnych, wskazać zaś należy, że z art. 17 u.z.z.z.ch. wynika, iż organy inspekcji sanitarnej nie przeprowadzają szczepień ochronnych, a jedynie sprawują nadzór w tym zakresie, co realizowane jest poprzez przekazywane im przez osoby przeprowadzające obowiązków szczepienia ochronne kwartalne sprawozdanie z przeprowadzonych szczepień oraz raport o przypadkach niewykonania obowiązkowych szczepień. Postać oraz tryb przekazywania ww. sprawozdania określono w rozporządzeniu z dnia 27 września 2023 r. Ze wzoru ww. sprawozdania kwartalnego określonego w załączniku nr 6 wskazanego rozporządzenia, wynika, że jedynie zbiorczo wskazuje się w nim ilość wykonanych szczepień poprzez ilości wykorzystanych do szczepień określonego rodzaju szczepionek (to jest bez przekazywania organom inspekcji sanitarnej szczegółowych personaliów i danych dotyczących osób zaszczepionych, w tych ich narodowości).

W odniesieniu do raportu o przypadkach niewykonania obowiązkowych szczepień art. 9 u.z.z.z.ch. w ścisły sposób wskazuje jakiego rodzaju dane dotyczące osób objętych raportem się w nim ujmuje, co ogranicza się do imienia i nazwiska, daty urodzenia, PESEL, miejsca zamieszkania oraz rodzaju i liczby niewykonanych szczepień wraz ze wskazaniem przyczyn niewykonania tych szczepień - o ile są znane. Spośród informacji dotyczących nadzoru sprawowanego nad wykonywaniem obowiązkowych szczepień ochronnych, charakter informacji publicznej może mieć więc tylko tego rodzaju informacja, jaką organy inspekcji sanitarnej posiadają na podstawie przekazanych im danych.

W takim natomiast zakresie, w jakim zapytania strony dotyczyły informacji publicznej będącej w posiadaniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bytowie, informacji udzielono. W szczególności odpowiadając na pytanie dotyczące liczby przypadków gruźlicy wśród dzieci odnotowanych na terenie działania urzędu na przestrzeni ostatnich 5 lat (pytanie 7 wniosku) organ odpowiedział, że przypadków takich w powiecie bytowskim nie odnotowano.

W zakresie pozostałych zapytań zasadnie wyjaśniono też stronie z jakiego powodu organ nie ma podstaw się do nich odnosić, wskazując w szczególności, że poszczególne zapytania dotyczyły w istocie kwestii medycznych, a tym samym nie dotyczyły kompetencji organu, albo też stanowiły zapytania o informacje, których organ nie posiada.

Sąd stoi w tej kwestii na stanowisku, że nie stanowią informacji publicznej zapytania nieodnoszące się do sfery faktów, pytania nieprecyzyjne, zapytania o opinie, w tym prośby o analizy działań innych podmiotów publicznych, a także zapytania o obowiązujące przepisy prawa, kwestie medyczne oraz wszelkiego rodzaju porady prawne i porady medyczne kierowane do organów inspekcji sanitarnej. Jeżeli zapytanie dotyczy tego rodzaju kwestii, organ nie ma obowiązku udzielania informacji.

Poza tym na zarzut bezczynności nie naraża się organ, który zwykłym pismem poinformuje wnioskodawcę, że nie posiada określonej informacji. Skoro jej bowiem nie posiada, to nie ma również obowiązku jej udzielać. Brak posiadania informacji może również wynikać z tej okoliczności, że zapytanie dotyczy kompetencji innego podmiotu, niż ten do którego się zwrócono. W tym zakresie należy np. wskazać, że nadzór organów inspekcji sanitarnej w zakresie realizacji obowiązku szczepień ochronnych nie obejmuje także kwestii odszkodowawczych. Zgodnie bowiem z art. 17a ust. 6 u.z.z.z.ch., właściwe w tym przypadku świadczenia kompensacyjne (w związku z wystąpieniem określonego rodzaju odczynów poszczepiennych) są przyznawane przez Rzecznika Praw Pacjenta, a nie przez organy inspekcji sanitarnej. Jakkolwiek zatem informacje o odszkodowaniach z tytułu niepożądanych odczynów poszczepiennych czy też ogólnie, kosztów leczenia dziecka w razie wystąpienia problemów zdrowotnych po podaniu szczepionki - jako dotyczące majątku publicznego -mają walor informacji publicznej, nie sposób przyjąć, by informacje te pozostawały w dyspozycji organów inspekcji sanitarnej.

Pomimo tego należy zaznaczyć, że nie znajdując zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej do większości zgłoszonych zapytań organ opisał wnioskodawcom proces kontroli seryjnej wstępnej szczepionek przed wprowadzeniem na rynek. Wskazał też dostępność Charakterystyki Produktów Leczniczych szczepionek zarejestrowanych w Polsce i wyjaśnił skarżącym powód i skutki występowania postaci rtęci i glinu w poszczególnych szczepionkach, odpowiadając tym samym na obawy wnioskodawców dotyczące zanieczyszczeń fizycznych i biologicznych szczepionek. Podobne wyjaśnienia organ zawarł w związku z obiekcjami wnioskodawców odnośnie linii komórkowych pochodzących z ludzkich komórek zarodkowych. Podkreślając spoczywający na rodzicach małoletnich dzieci obowiązek szczepień organ przedstawił tryb i zasady rozpatrywania wniosków o przyznanie świadczenia z powodu działania niepożądanego, które wystąpiło również po szczepieniach obowiązkowych podawanych zgodnie z Programem Szczepień Ochronnych.

Organ precyzyjnie wskazał też co stanowi cel badań klinicznych, źródło pochodzenia informacji o wynikach prowadzonych badań klinicznych, a także podstawy ich wiarygodności. Co więcej, organ przedstawił substancje występujące w poszczególnych szczepionkach, podkreślając ogólne bezpieczeństwo szczepień.

Reasumując, pomimo że skarżący nie zgłosili pod tym kątem żadnej konkretnej argumentacji, poza wyrażeniem braku usatysfakcjonowania odpowiedziami, uznając je za niepełne, Sąd zestawił treść pytań wniosku z treścią udzielonych przez organ odpowiedzi. Analiza ta wskazała, że organ nie pozostaje w bezczynności. Jeżeli bowiem pytanie dotyczyło tylko sfery faktów, a nie opinii czy porad, było precyzyjne i dotyczyło informacji posiadanych przez organ i dotyczących wykonywanych przez organ zadań, informacja publiczna została w zakresie wynikającym z wniosku zawarta w udzielonej jej odpowiedzi.

Z przedstawionych powodów Sąd ocenił, że złożona po otrzymaniu odpowiedzi organu z dnia 3 czerwca 2026 r. skarga nie jest zasadna. W chwili sporządzenia skargi odpowiedzi już udzielono i nie jest ona - wbrew ocenie skarżących - niepełna.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.