Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańskuz 3 września 2026 r., sygn. akt III SAB/Gd 355/26

Uzasadnienie

W. K. (zwany dalej także "skarżącym", "wnioskodawcą") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 20 marca 2026 r. W. K. wystąpił do Prezydenta Miasta Gdyni z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. map i materiałów graficznych (w formacie PDF lub plików graficznych), na których widać planowany układ pasów ruchu, buspasów, pasów rowerowych, pasów zieleni, dróg rowerowych i chodników, dotyczących planowanych przez miasto inwestycji lub zmian w organizacji ruchu na następujących ulicach:

1. 1. ul. Janka Wiśniewskiego,
2. 2. ul. Jana z Kolna,
3. 3. Plac Konstytucji i ul. Dworcowa,
4. 4. ul. Wójta Radtkego,
5. 5. ul. 3 Maja,
6. 6. ul. Władysława IV,
7. 7. Plac Kaszubski,
8. 8. ul. Portowa,
9. 9. ul. Świętojańska,
10. 10. ul. 10 Lutego i Skwer Kościuszki,
11. 11. al. Piłsudskiego,
12. 12. Przecznice Świętojańskiej: Obrońców Wybrzeża, Żwirki i Wigury, Kilińskiego, Traugutta, Żołnierzy I Armii Wojska Polskiego,
13. 13. Warszawska.

Wnioskodawca wystosował również prośbę o przesłanie informacji o tym, na jakim etapie jest każda z planowanych inwestycji lub zmian w organizacji ruchu na wymienionych ulicach i na kiedy przewidziane jest ogłoszenie przetargu na prace projektowe lub budowlane albo wdrożenie nowej organizacji ruchu.

Pismem z dnia 3 kwietnia 2026 r. Prezydent Miasta Gdyni odpowiedział wnioskodawcy kolejno, że:

"Ad. 12 i 13

Na ulicach: Obrońców Wybrzeża, Żwirki i Wigury, Kilińskiego i Żołnierzy I Armii Wojska Polskiego nie ma opracowanych projektów polegających na zmianie stałej organizacji ruchu. Na ul. Traugutta jest opracowany i zatwierdzony projekt polegający na wprowadzeniu równoległego postoju pojazdów po lewej stronie ulicy. Termin ważności projektu upływa w dniu 01.07.2026 r. (załącznik nr 1).

W sprawie ul. Warszawskiej poinformowano, że zatwierdzony jest projekt stałej organizacji ruchu polegający na zmianie sposobu parkowania z uwzględnieniem nowych nasadzeń zieleni (załącznik nr 2). Projekt ważny jest do 30.06.2026 r. Jeżeli nie zostanie do tego czasu wdrożony - rozpocznie się procedura jego aktualizacji i zostanie on zlecony do realizacji ponownie. Poinformowano ponadto, że na liście planowanych zmian w organizacji ruchu dotyczących ul. Warszawskiej znajduje się kwestia poprawy widoczności przy włączaniu się do ruchu na podstawie pozytywnie rozpatrzonych wniosków mieszkańców danych posesji.

Ad. 1 i 3

Trwają prace projektowe, dokumentacja jest jeszcze w fazie opracowywania i uzgadniania.

Ad. 2 i 10

Dla tych ulic Wydział Inwestycji nie posiada żadnych opracowań, również nie są prowadzone prace projektowe.

Ad. 4, 5, 6

Dla części ulic: Wójta Radtkego, 3 Maja, Władysława IV została opracowana dokumentacja projektowa i uzyskano skuteczne zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych. Ogłoszenie postępowania o udzielenie zamówienia na roboty budowlane dla tego zadania planowane jest w II kwartale br.

Ad. 7, 8, 9

Dla części ulic: Plac Kaszubski, Portowa, Świętojańska została opracowana dokumentacja projektowa i uzyskano skuteczne zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych. Ogłoszenie postępowania o udzielenie zamówienia na roboty budowlane dla tego zadania planowane jest w III kwartale br.

Ad. 11

Część ulicy Piłsudskiego ujęta zostanie z zadaniu pn.: "Nadanie priorytetu dla transportu zbiorowego, zwiększenie dostępności pieszej i rowerowej u zbiegu al. Marsz. Piłsudskiego, ul. Świętojańskiej, ul. Władysława IV i ul. Kieleckiej". Ogłoszenie postępowania o udzielenie zamówienia na opracowanie dokumentacji projektowej dla tego zadania planowane jest w II kwartale br.

Dalej organ wskazał, że żądane przez wnioskodawcę mapy i materiały graficzne (w formacie PDF lub plików graficznych), na których widać planowany układ pasów ruchu, buspasów, pasów rowerowych, pasów zieleni, dróg rowerowych i chodników, dotyczących planowanych przez Miasto inwestycji lub zmian w organizacji ruchu na części ulic: Wójta Radtkego, 3 Maja, Władysława IV, Plac Kaszubski, Portowa, Świętojańska, Piłsudskiego (pkt 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11) stanowią element przygotowywanego opisu przedmiotu zamówienia i będą załączone do Specyfikacji Warunków Zamówienia w postępowaniu o udzielenie zamówienia w trybie przetargu nieorganicznego na wykonanie robót budowlanych lub dokumentacji projektowej dla ww. zadań inwestycyjnych".

Następnie - powołując się na art. 1 ust 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - zwanej dalej: "u.d.i.p."), organ zwrócił uwagę, że w zakresie przygotowania, wszczęcia i przeprowadzania zamówienia publicznego ustawa - Prawo zamówień publicznych stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej, która określa odrębne zasady dostępu do wytwarzanych i otrzymywanych przez zamawiającego dokumentów. Ustawa - Prawo zamówień publicznych uprawnia zamawiającego do czasowego ograniczenia prawa wnioskodawcy do udostępnienia informacji publicznej.

Specyfikację Warunków Zamówienia udostępnia się na stronie internetowej od dnia zamieszczenia ogłoszenia o zamówieniu w Biuletynie Zamówień Publicznych albo publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do upływu terminu składania ofert (art. 280 oraz art. 133 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych; t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1320 - zwanej dalej "p.z.p."). Przedmiotowa specyfikacja zostanie udostępniona na stronie internetowej zamawiającego.

Mając powyższe na uwadze, udostępnienie dokumentacji stanowiącej opis przedmiotu zamówienia mogłoby naruszyć zasady przygotowywania i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, w tym naruszyć zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców określone w art. 16 pkt 1 p.z.p.

Z uwagi na wyłączenie stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udzielenia informacji nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.

Pismem z dnia 6 maja 2026 r., w odpowiedzi na wiadomość elektroniczną wnioskodawcy z dnia 22 kwietnia 2026 r., organ podtrzymał swoje stanowisko wskazując, że powołany przez wnioskodawcę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygn. akt III SAB/Gd 59/26 dotyczył odmiennego stanu faktycznego. Organ nadmienił dodatkowo, że ogłoszenie postępowań o udzielenie zamówienia dla zadań wymienionych w piśmie z dnia 3 kwietnia 2026 r.

Ad. 4, 5, 6

Dla części ulic: Wójta Radtkego, 3 Maja, Władysława IV

Ad. 7, 8, 9 części ulic: Plac Kaszubski, Portowa, Świętojańska

Ad. 11

Część ulicy Piłsudskiego

1. - planowane jest w bieżącym roku.

W. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Prezydenta Miasta Gdyni w rozpoznaniu wniosku z dnia 20 marca 2026 r., w zakresie nieudzielenia żądanej informacji z uwagi na zakaz udostępniania informacji publicznych na podstawie ustawy - Prawo zamówień publicznych, zarzucając organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. i wnosząc o:

1. 1) zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności;
2. 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
3. 3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym opłaty od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że do dnia sporządzenia skargi Prezydent Miasta Gdyni nie udostępnił żądanej informacji publicznej w zakresie map i materiałów graficznych (w formacie PDF lub plików graficznych), na których widać planowany układ pasów ruchu, buspasów, pasów rowerowych, pasów zieleni, dróg rowerowych i chodników, dotyczących planowanych przez miasto inwestycji lub zmian w organizacji ruchu na części ulic: Wójta Radtkego, 3 Maja, Władysława IV, Plac Kaszubski, Portowa, Świętojańska, Piłsudskiego (pkt 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11).

Skarżący stanął na stanowisku, że żądany dokument stanowi informację publiczną - dotyczy organizacji ruchu na drogach publicznych na obszarze miasta Gdyni, a tym samym dotyczy spraw publicznych. Prezydent Miasta Gdyni dysponuje żądanymi dokumentami, co wynika z udzielonej skarżącemu odpowiedzi, a organ całkowicie błędnie odczytuje normę wynikającą z art. 1 ust. 2 u.d.i.p.

Jak stanowi art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje ogólne zasady postępowania w sprawach dotyczących informacji publicznej i jej przepisy w tym zakresie powinny być stosowane (choćby art. 1 ust. 1 u.d.i.p. do określenia charakteru informacji i art. 4 u.d.i.p., żeby ustalić, czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej). Przepisów tej ustawy nie stosuje się wyłącznie wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Odmienny tryb uzyskiwania informacji powinien być konkretny i precyzyjny - powinien jednoznacznie określać w jaki sposób wnioskodawca ma możliwość uzyskania żądanej informacji.

Przykładem odmiennego sposobu dostępu do informacji publicznej jest np. dostęp do informacji niejawnych, uregulowany szczegółowo w ustawie o ochronie informacji niejawnych, czy dostęp do publicznych rejestrów, które regulują np. ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym (w zakresie danych zawartych w tym rejestrze), czy ustawa - Prawo geodezyjne i kartograficzne (w zakresie ewidencji gruntów i budynków).

Przepisy p.z.p. nie regulują natomiast odmiennych zasad i trybu dostępu do informacji publicznej, ani nie normują zakazu udostępniania informacji publicznych, które mają stać się w przyszłości elementem zamówienia publicznego. Jak stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jeżeli organ uzna, że udostępnienie informacji będzie w jakiś sposób naruszać zasady uczciwej konkurencji, uprawniony jest do udostępnienia jej nie tylko indywidualnie wnioskodawcy, ale także publicznie w BIP, na co pozwala art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Niedopuszczalne jest stosowanie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wtedy, gdy stosowanie innych przepisów jest jedynie potencjalną, hipotetyczną ewentualnością, podczas gdy ograniczenie prawa do informacji publicznej na gruncie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. powinno być skonkretyzowane i rzeczywiste na dzień złożenia wniosku. Skarżącemu na podstawie p.z.p. nie przysługuje żaden tryb uzyskania żądanej informacji. Zgodnie ze stanowiskiem organu przedstawionym w odpowiedzi na wniosek, ani w czasie złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ani na etapie rozpatrywania tego wniosku, nie trwało żadne postępowanie w sprawie zamówienia publicznego, do którego to postępowania odnosiłyby się żądane informacje. Zdaniem skarżącego, organ odnosi się tylko do potencjalnego, w istocie hipotetycznego wydarzenia, które mogłoby pozostawać w relacji do dostępu do informacji publicznej.

Niemal każda dokumentacja projektowa wykonywana na zamówienie organu samorządu terytorialnego prowadzić może do ogłoszenia zamówienia publicznego na realizację projektu. Od otrzymania dokumentacji projektowej do ogłoszenia zamówienia potrafi minąć nawet kilka lat. Interpretacja przepisów przedstawiona przez organ prowadziłaby do absurdalnej, niedopuszczalnej w świetle art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, konkluzji, że każda dokumentacja projektowa w posiadaniu organu nie jest informacją publiczną, gdyż w bliższej lub dalszej przyszłości może być elementem specyfikacji warunków zamówienia.

Przepisy p.z.p. nie regulują zasad dostępu do analizy potrzeb i wymagań. Nie ulega jednak wątpliwości, że taka analiza stanowi informację publiczną i powinna być udostępniana na zasadach przewidzianych w ustawie.

Na potwierdzenie zajmowanego stanowiska skarżący powołał się na orzecznictwo sądowe odnoszące się do kwestii kolizji ww. przepisów wskazując w szczególności, że:

1. - przepisy p.z.p. nie normują odrębnego trybu udostępniania informacji publicznej;
2. - przepisy p.z.p. nie wyłączają stosowania przepisów u.d.i.p. i nie pozbawiają informacji dotyczących spraw publicznych przymiotu informacji publicznej;
3. - w przypadku wniosku o udostępnienie informacji będącej elementem zamówienia publicznego organ ma obowiązek rozstrzygnąć o tym w formie przewidzianej przez przepisy u.d.i.p., tj. udostępnić informację publiczną lub wydać decyzję administracyjną na podstawie art. 16 u.d.i.p.

Skarżący nadmienił ponadto, że wyrokiem z dnia 27 marca 2026 r. w sprawie III SAB/Gd 59/26 oraz wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2026 r. w sprawie III SAB/Gd 122/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargi w analogicznych sprawach dotyczących bezczynności Prezydenta Miasta Gdyni w rozpoznawaniu wniosku o dostęp do informacji publicznej.

Uzasadniając rażące naruszenie prawa skarżący wskazał, że w sprawie organ wykazuje się całkowitą biernością. Organ zdaje się całkowicie ignorować wydany w sprawie wyrok. Od czasu złożenia wniosku o dostęp do informacji publicznej minęło przeszło półtora roku i mimo upływu tego czasu skarżący nie otrzymał odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej. Bezczynność organu ma zatem miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sprawa skarżącego nie jest pierwszą sprawą, w której Prezydent Miasta Gdyni nie rozpoznaje należycie wniosków o dostęp do informacji publicznej z opisanego powodu. W dotychczasowych analogicznych sprawach sąd oceniał, że błąd w interpretacji przepisów prawa, skutkujący błędną odpowiedzią udzieloną skarżącemu, nie spełnia przesłanek rażącego naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny już dwukrotnie wskazał organowi, że jego interpretacja przepisów jest błędna. Postępowanie organu w zakresie udostępniania koncepcji i projektów drogowych na obszarze Gdyni nie ma więc charakteru "błędnej interpretacji przepisów", lecz nosi przesłanki notoryjności. Organ nie pozostawał bierny wskutek jednorazowego błędu interpretacyjnego, lecz konsekwentnie odmawiał udostępniania informacji publicznej mimo prezentowanych przez skarżącego rozstrzygnięć sądu administracyjnego kwestionujących taką praktykę. Utrwalone i powtarzalne działanie organu, polegające na systemowym posługiwaniu się rzekomym wyłączeniem stosowania przepisów u.d.i.p. wobec określonej kategorii informacji, świadczy o świadomym naruszaniu obowiązków ustawowych. W tych okolicznościach bezczynność organu nie ma charakteru incydentalnego, lecz stanowi przejaw utrwalonej praktyki pozostającej w oczywistej sprzeczności z prawem.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Gdyni wniósł o umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu organ wskazał, że pierwotnie odmówiono udostępnienia dokumentacji zwykłym pismem wskazując, iż dokumentacja stanowiąca element opisu przedmiotu zamówienia publicznego podlega szczególnemu reżimowi wynikającemu z przepisów ustawy - Prawo zamówień publicznych., jednak ponowny wniosek skarżącego zbiegł się z wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyroku w sprawie o sygn. akt III SAB/Gd 122/26 z dnia 16 kwietnia 2026 r., który organ otrzymał w dniu 7 maja 2026 r.

Uwzględniając argumentację przedstawioną przez Sąd organ uznał, że żądane przez skarżącego dokumenty stanowią informację publiczną podlegającą rozpoznaniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy jednoczesnym uwzględnieniu szczególnych regulacji wynikających z ustawy - Prawo zamówień publicznych. W konsekwencji, już po upływie terminu do udzielenia informacji publicznej oraz po otrzymaniu skargi na bezczynność, organ - rewidując swoje dotychczasowe stanowisko – powziął zamiar wydania decyzji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, a tym samym ostatecznego załatwienia sprawy objętą wnioskiem skarżącego. Wydanie decyzji nie było jednak możliwe z uwagi na fakt, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej był dotknięty brakami formalnymi, gdyż nie zawierał adresu wnoszącego o udostępnienie informacji publicznej ani podpisu w wymaganej prawem formie.

W konsekwencji, organ pismem z dnia 15 maja 2025 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez złożenie wniosku opatrzonego własnoręcznym podpisem albo kwalifikowanym podpisem elektronicznym, wraz z podaniem adresu korespondencyjnego, ewentualnie podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP — pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Skarżący dokonał uzupełnienia w dniu 21 maja 2026 r. W tej sytuacji, już po upływie terminu do udzielenia informacji publicznej oraz otrzymaniu skargi na bezczynność, organ wydał decyzję administracyjną z dnia 25 maja 2026 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, ostatecznie załatwiając sprawę objętą wnioskiem skarżącego.

Działanie organu w niniejszej sprawie wynikało z odmiennej interpretacji przepisów prawa oraz istniejących w orzecznictwie rozbieżności dotyczących relacji pomiędzy przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, a regulacjami ustawy - Prawo zamówień publicznych. Organ opierał swoje stanowisko m.in. na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 sierpnia 2017 r. (sygn. akt II SAB/Sz 61/17), w którym uznano, że dokumentacja projektowa stanowiąca załącznik do specyfikacji warunków zamówienia nie podlega udostępnieniu przed ogłoszeniem postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, gdyż mogłoby to prowadzić do naruszenia zasad uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. W sprawie tej Sąd zaakceptował argumentację organu, który odmówił udostępnienia projektu budowlanego zwykłym pismem uznając, że nie doszło do bezczynności. Argumentacja ta była zbieżna z wyjaśnieniami przedstawionymi skarżącemu w odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Podobna ocena została wyrażona również w sprawie o analogicznym stanie faktycznym, w której organ wydał decyzję administracyjną a samorządowe kolegium odwoławcze uznało rozstrzygnięcie organu za nieprawidłowe. Decyzja ta została uchylona z przyczyn formalnych, a jednocześnie wskazano na konieczność załatwienia sprawy w formie zwykłego pisma, nie zaś w drodze decyzji administracyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (decyzja z dnia 6 marca 2024 r., wydana w sprawie o sygn. akt SKO Gd/6700/22), wskazało: "Również w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz jedynie zawiadamia wnoszącego, gdy żądane dane podlegają udostępnieniu w odrębnym trybie. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przypisy ustawy nie naruszają przypisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi".

W ocenie organu, nawet przy uznaniu, że w sprawie doszło do bezczynności, to nie miała ona jednak charakteru rażącego naruszenia prawa. Odpowiedzi na wnioski skarżącego były udzielane niezwłocznie po ich otrzymaniu, przy czym organ pozostawał w przekonaniu, że przyjęty sposób załatwienia sprawy pozostaje zgodny z obowiązującymi przepisami oraz prezentowaną w orzecznictwie wykładnią prawa. Organ udzielił odpowiedzi na wnioski skarżącego niezwłocznie po ich otrzymaniu, pozostając w przekonaniu, że sposób załatwienia sprawy jest prawidłowy. Następnie, po wniesieniu skargi oraz ponownej analizie sprawy, w związku z otrzymanym w dniu 7 maja 2026 r. ww. wyrokiem w sprawie III SAB/Gd 122/26, organ wydał decyzję administracyjną, czym ostatecznie załatwił sprawę objętą wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Organ wskazał, że skarżący zaakceptował przedstawione przez organ stanowisko dotyczące braku możliwości udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej po otrzymaniu pisma z dnia 3 kwietnia 2026 r., natomiast ponowne wystąpienie z wnioskiem nastąpiło dopiero po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyroku, jego zdaniem w podobnej sprawie.

Ewentualna bezczynność była zatem wynikiem odmiennej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej a nie przejawem lekceważenia praw skarżącego czy celowego pozostawania organu w bezczynności, której można nadać cech notoryjności. Organ pozostawał w kontakcie ze skarżącym i podjął działania zmierzające do ostatecznego załatwienia sprawy.

Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2023 r. (sygn. akt III SAB/Wr 1500/22) rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić czy naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli równiej terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach powinno być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Organ, co zostało przyznane, nie udzielił informacji w terminie, jednakże biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, żądana informacja została udzielona.

W piśmie procesowym z dnia 22 czerwca 2026 r., wobec wydania przez organ decyzji, skarżący wniósł o: 1/ stwierdzenie bezczynności organu w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej; 2/ stwierdzenie, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3/ zasądzenie kosztów postępowania, w tym opłaty od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Skarżący wyjaśnił, że w świetle przesłanych dokumentów oraz treści odpowiedzi na skargę nie można przyjąć, że organ skutecznie dokonał autokontroli w trybie określonym w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a."). Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 13 sierpnia 2025 r. (sygn. akt II SA/Ol 356/25) organ podejmujący rozstrzygnięcie w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. jest związany treścią żądania skarżącego i nie ma możliwości wybiórczego uwzględnienia skargi. Uwzględnienie skargi w całości sprowadza się do skorygowania zaskarżonego działania w kierunku pożądanym przez skarżącego. Organowi korzystającemu z art. 54 § 3 p.p.s.a. wolno uczynić tylko to, co wynika z treści skargi i jej żądania. Zadośćuczynienie skardze w całości, w rozumieniu tego przepisu, to doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniami strony wynikającymi z treści skargi.

Oczekiwania strony co do załatwienia (zakończenia) sprawy należy odnosić do meritum sprawy, a nie do formalnej kwestii brzmienia rozstrzygnięcia. Natomiast w razie nie podzielenia przez organ niektórych zarzutów, zakwestionowania przedstawionej w skardze oceny prawnej naruszeń bądź nieuwzględnienia w całości jej wniosków, organ winien zrezygnować z wydania rozstrzygnięcia w trybie autokontroli i przekazać skargę do rozpoznania sądowi, który w przeciwieństwie do organu nie jest związany granicami skargi na gruncie art. 134 § 1 p.p.s.a.

Ani w treści wezwania do uzupełnienia skargi, ani w treści decyzji administracyjnej, wbrew wymogom stawianym przez art. 54 § 3 p.p.s.a., organ nie stwierdził, czy bezczynność miała miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Co więcej, w treści odpowiedzi na skargę organ przedstawia uzasadnienie, że jego bezczynność nie wynikała z rażącego naruszenia prawa.

Przy tak skonstruowanej odpowiedzi na skargę nie można mówić, aby organ uznał skargę w całości.

Niezależnie od powyższego, uznanie skargi na bezczynność nie daje podstaw do umorzenia postępowania. Po przytoczeniu treści art. 161 § 1 p.p.s.a. skarżący zaznaczył, że w sprawie nie doszło do cofnięcia skargi ani nie nastąpiła śmierć strony. Konieczne jest zatem rozważenie czy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn.

Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1/ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2/ zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3/ stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Przepisy postępowania przewidują dalsze procedowanie postępowania także w przypadku, gdy doszło do bezczynności, lecz bezczynność ta ustała w toku postępowania sądowoadministracyjnego. W takim przypadku, choć bezprzedmiotowym jest wydanie wyroku zobowiązującego organ do dokonania czynności, sąd władny jest w wyroku jedynie stwierdzić bezczynność. Co więcej, zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., w postępowaniu w przedmiocie skargi na bezczynność sąd w każdym przypadku może orzec o wymierzeniu organowi grzywny lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną - także z urzędu.

Pomimo oświadczenia organu o uznaniu skargi, brak jest podstaw ustawowych do umorzenia postępowania a sprawa powinna zostać rozstrzygnięta merytorycznie.

Z uwagi na okoliczność, że w dniu 25 maja 2026 r. organ wydał decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej brak jest podstaw, by Sąd zobowiązywał Prezydenta Miasta Gdyni do rozpoznania wniosku skarżącego, stąd zachodziła konieczność zmodyfikowania żądania skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), obejmuje m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

1. 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
2. 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a.w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.

Skarga taka nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.

W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej.

Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). Ustawa ta definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych oraz stanowi, że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie (art. 1 ust.1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.

Przepisy u.d.i.p. stanowią, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1), przy czym jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Z wyżej powołanych przepisów wynika wprost, że organ, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku albo odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie zwykłego pisma może nastąpić jedynie w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są organy władzy publicznej, a tymi są niewątpliwie organy samorządowe (zob. pkt 21 komentarza do art. 4 u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, WKP 2023). Właściwym zatem podmiotem do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. pozostaje odpowiedni organ władzy publicznej, w tym organ samorządu terytorialnego, a zatem w niniejszej sprawie Prezydent Miasta Gdyni.

Definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 u.d.i.p., ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 u.d.i.p. ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 września 2015 r. (sygn. akt I OSK 2093/14), nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej w u.d.i.p., ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych.

Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej.

Zatem walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności.

Skarżący w złożonym wniosku dostępowym domagał się m.in. udostępnienia mu dokumentów w postaci map i materiałów graficznych dotyczących planowanych przez miasto inwestycji lub zmian w organizacji ruchu na ulicach: Wójta Radtkego, 3 Maja, Władysława IV, Portowej, Świętojańskiej, al. Piłsudskiego oraz na Placu Kaszubskim, która ma stanowić podstawę dokumentacji projektowej, mającej w przyszłości być przedmiotem zamówienia publicznego. Dokumenty te niewątpliwie mają charakter informacji publicznej, skoro zostały sporządzone lub zamówione przez organ władzy publicznej w celu wprowadzenia w przyszłości określonych zmian w przestrzeni publicznej.

W odpowiedzi na wniosek organ wystosował do skarżącego pismo informacyjne z dnia 3 kwietnia 2026 r., wskazujące na brak możliwości zastosowania przepisów u.d.i.p. w. ww. zakresie żądania, tj. w sytuacji, gdy żądane przez skarżącego dokumenty mają w przyszłości pełnić istotną rolę w procedurze zamówień publicznych.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że Sąd – w składzie orzekającym w niniejszej sprawie – w pełni podziela wyrażone stanowisko w przywoływanym już powyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2026 r. (sygn. akt III SAB/Gd 122/26), zgodnie z którym na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. należy przyjąć, że "w przypadku zbiegu ustaw, pierwszeństwo nad przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej mają przepisy ustaw szczególnych, ale tylko w przypadku odmiennego uregulowania zasad i trybu dostępu do informacji publicznych. Prawo zamówień publicznych nie określiło odrębnej procedury udostępniania informacji publicznej zawartej w dokumentacji postępowania zamówieniowego. Stąd do spraw wszczętych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia stosuje przepisy tej ustawy przy uwzględnieniu szczególnych unormowań ustawy - Prawo zamówień publicznych (por. wyrok NSA z 27 marca 2013, sygn. I OSK 155/12, z dnia 14 grudnia 2012, sygn. I OSK 2208/12). Wniosek powinien być załatwiony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w toku postępowania należy wziąć pod uwagę różnice wynikające z regulacji odrębnej".

W konsekwencji zatem należało przyjąć, że w ww. piśmie z dnia 3 kwietnia 2026 r. organ udzielił jedynie nietrafnej odpowiedzi, zaprzeczając możliwości zastosowania do wniosku strony skarżącej przepisów u.d.i.p.

Następnie - już jednak po wniesieniu przedmiotowej skargi do tutejszego Sądu - Prezydent Miasta Gdyni dokonał rozpoznania w tym zakresie wniosku dostępowego skarżącego z dnia 20 marca 2026 r., wydając w dniu 25 maja 2026 r. decyzję administracyjną (nr UIR.1431.1.2026.KM), którą orzekł o odmowie udostępnienia w omawianym zakresie skarżącemu żądanej informacji publicznej.

Mając na uwadze zaistniałą w sprawie sekwencję zdarzeń Sąd zobowiązany był uwzględnić wniesioną skargę w zakresie niedochowania przez organ terminu przeznaczonego na rozpoznanie przedmiotowego wniosku dostępowego.

Jak już to powyżej zaznaczono zasadą jest, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Maksymalnie zatem w tym terminie organ winien udzielić wnioskowanej informacji lub powiadomić wnioskodawcę o braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, m.in. z powodu braku posiadania żądanej informacji przez adresata wniosku, udostępnienia żądanej informacji w BIP-ie bądź portalu danych, braku statusu podmiotu zobowiązanego czy braku publicznego charakteru żądanej informacji, czy także powiadomić o niemożności udostępnienia informacji publicznej w powyższym terminie wraz ze wskazaniem przyczyn opóźnień i wyznaczeniem nowego terminu udostępnienia informacji, nie dłuższego niż 2 miesiące od złożenia wniosku, zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (por. pkt 5 komentarza do art. 13 u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Komentarz, LEX/el. 2025). W maksymalnie też takim samym terminie organ, chcąc załatwić złożony wniosek wydaniem decyzji a jednocześnie dostrzegając braki formalne takiego wniosku (np. brak jego podpisu), winien wystąpić do wnioskodawcy o uzupełnienie w wyznaczonym terminie tych braków.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek dostępowy skarżącego z dnia 20 marca 2026 r. nie został rozpoznany w wyznaczonym prawem terminie. Zestawienie zatem daty wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej ze wskazanym w przepisie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowym terminem na załatwienie wniosku dostępowego wskazuje, że skutek ten powinien nastąpić najpóźniej do dnia 3 kwietnia 2026 r. Jakkolwiek brak rozpoznania ww. wniosku w tym terminie mógłby usprawiedliwiać czas oczekiwania na uzupełnienie przez wnioskodawcę wymogów formalnych wniosku, jednakże mogło by to mieć miejsce pod warunkiem, że wezwanie o takie uzupełnienie zostałoby przez organ wystosowane w omawianym (14-dniowym) terminie, a nie – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – dopiero w dniu 15 maja 2026 r. Jakkolwiek po uzupełnieniu przez wnioskodawcę braku formalnego wniosku (podpisu) organ – jak przyznać należy – wydał niezwłocznie decyzję, to obiektywnie rzecz biorąc dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku.

Należy w tym miejscu podkreślić, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana (także w terminie), a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiązała się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt w ogóle nie powinien zostać dokonany (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt III OSK 3169/23). Organ bowiem popada w stan bezczynności każdorazowo w sytuacji, gdy nie załatwi sprawy w przewidzianym prawem terminie, co niewątpliwie – jak wynika z akt sprawy - miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Mając to na uwadze Sąd zobligowany był do stwierdzenia, że Prezydent Miasta Gdyni dopuścił się w omawianym zakresie bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 20 marca 2026 r., o czym – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku.

W ocenie Sądu stwierdzona w sprawie bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać jednak pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie prawa. Rażącym naruszeniem prawa będzie zatem naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, a także naruszenie niepozwalające na zaakceptowanie go w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, gdyż przekroczenie to musi być znaczne i niezaprzeczalne.

Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Rażące naruszenie prawa oznacza zatem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie stoi na stanowisku, że orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2024 r., sygn. akt III OSK 1783/24). Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami należało dojść do wniosku, że okoliczności sprawy nie wskazują na to, by stwierdzona w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu posiadała charakter kwalifikowany.

Zwrócić należy uwagę, że stan stwierdzonej bezczynności organu nie był znaczny (ok. 1,5 miesiąca), a co w tym najistotniejsze, nie był spowodowany zamierzonym działaniem organu (lekceważeniem wnioskodawcy), lecz w istocie wynikał z błędnej interpretacji przepisów prawa. Nie bez znaczenia dla takiej oceny postępowania organu pozostaje fakt, że w momencie otrzymania wyroku tutejszego Sądu z dnia 16 kwietnia 2026 r. (sygn. akt III SAB/Gd 122/26), organ niezwłocznie podjął kroki do rozpoznania przedmiotowego wniosku poprzez wydanie decyzji.

Mając to na uwadze Sąd – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd - na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. - orzekł w punkcie 3. sentencji wyroku, zasądzając od Prezydenta Miasta Gdyni na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, tj. 597 zł, na które składa się wysokość uiszczonego wpisu (100 zł), opłaty skarbowej (17 zł) oraz wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika (480 zł), ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 118).

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).