Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 22 grudnia 2025 r. G. W., zwrócił się do Burmistrza Miasta Redy o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej ilości dłużników, kwot zaległości z tytułu opłaty za odparowanie opadami komunalnymi, ilości upomnień, tytułów wykonawczych, umorzeń z lat 2019-2025 r. Szczegółowe zapytania w tym zakresie ujęto w kolejnych punktach wniosku.
Pismem z dnia 5 stycznia 2025 r. Burmistrz Miasta Redy, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) dalej jako "u.d.i.p", wobec zakwalifikowania wnioskowanej informacji jako przetworzonej, wezwał wnioskodawcę do wykazania w terminie 7 dni, że za udostępnieniem informacji przemawia szczególnie uzasadniony interes publiczny.
Pismem z dnia 6 maja 2026 r. G. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Burmistrza Miasta Redy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Skarżący zarzucił organowi naruszenie:
- 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;
- 2. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne uznanie, że przedmiotem złożonego wniosku było udostępnienie informacji przetworzonej,
- 3. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji, poprzez niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji.
Wobec wskazanych zarzutów skarżący wniósł o:
- 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;
- 2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku;
- 3. zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że do dnia złożenia skargi organ pozostaje bezczynny, ponieważ ani nie udostępniono wnioskowanej informacji, ani nie wydano decyzji odmownej. Skarżący wyjaśnił przy tym, że nie udzielił odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 5 stycznia 2026 r., co jest równoznaczne z niewykazaniem interesu publicznego.
W ocenie skarżącego przedmiotem jego wniosku jest informacja publiczna, która nie stanowi informacji przetworzonej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem podlegająca udostępnieniu. Wnioskowane informacje stanowią bowiem informacje o działalności organów władzy publicznej w zakresie wykonywania i zarządzania gospodarką odpadami na terenie Gminy Miasta Reda. Skarżący wyjaśnił, że w związku ze znaczącymi podwyżkami opłat dla mieszkańców za gospodarowanie odpadami, próbował pozyskać informacje dotyczące ściągalności opłaty, ilości dłużników, tytułów wykonawczych, zaległości w uiszczaniu opłaty. Wobec tego, że w ocenie skarżącego przedmiotowe dane znajdują się w zdigitalizowanych bazach danych gminy, w ramach programów księgowych, informacja nie wymaga przetwarzania.
W odpowiedzi na skargę z dnia 21 maja 2026 r., Burmistrz Miasta Redy wskazał, że po wpłynięciu skargi w dniu 8 maja 2026 r. do urzędu, wydał w dniu 18 maja 2026 r. decyzję nr GO.6232.1.76.2025 o odmowie udostępniania informacji publicznej.
Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniono, że przesunięcie terminu wydania decyzji Burmistrza Miasta Redy nr GO.6232.1.76.2025 z dnia 18 maja 2026 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej ilości dłużników, kwot zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ilości upomnień, tytułów wykonawczych, umorzeń z lat 2019 – 2025, nastąpiło z uwarunkowań organizacyjnych. Zwłoka została spowodowana przejściowymi trudnościami kadrowymi w referacie odpowiedzialnym za prowadzenie sprawy oraz dużym napływem wniosków w tym okresie.
Organ ocenił, że w sprawie podjęto wszelkie możliwe działania, aby rozstrzygnięcie sprawy zapadło niezwłocznie.
Przesyłając akta sprawy ujęto w nich decyzję nr GO.6232.1.76.2025 datowaną na dzień 18 maja 2026 r., podpisaną elektronicznie przez organ wydający, to jest Burmistrza Miasta Redy, w dniu 20 maja 2026 r.
W treści decyzji wskazano, że organ odmówił udostępnienia informacji publicznej, mając na uwadze, że wnioskodawca nie wykazał spełniania szczególnej istotności interesu publicznego w uzyskaniu przez niego informacji publicznej. Organ podtrzymał w decyzji stanowisko, że żądana informacja ma charakter przetworzony.
W tym zakresie wyjaśniono, że w związku z wnioskiem strony z dnia 22 grudnia 2025 r., zachodziłaby potrzeba szczegółowej analizy dokumentów w zakresie zapytań z kolejnych punktów wniosku, to jest w zakresie:
1/ ilości dłużników opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2020 – 2025; 2/ kwoty zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2020 – 2025; 3/ ilości dłużnych okresów rozliczeniowych (przypisów zaległości) z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2020 – 2025; 4/ ilości oraz łącznej kwoty wystawionych upomnień z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2020 – 2023; 5/ ilości oraz łącznej kwoty wystawionych tytułów wykonawczych z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2020 – 2023; 6/ kwoty przypisu z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2020 - 2025, o ile to możliwe odrębnie dla każdego okresu rozliczeniowego, 7/ informacji czy na dzień 23.10.2025 r. wystawiono tytuły wykonawcze dotyczące zaległości, których termin wymagalności przekracza 6 miesięcy, a jeśli nie to należy podać kwoty zaległości nieobjętych tytułem wykonawczym z uwzględnieniem ilości okresów rozliczeniowych oraz ilości zobowiązanych, 8/ podania:
a/ ilości osób którym odpisano w latach 2019-2025 zaległość z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w związku z przedawnieniem zobowiązania, b/ czy wszystkie odpisane w ww. okresie zaległości były objęte tytułem wykonawczym i wskazania ilości osób/podmiotów których to dotyczy, c/ czy zaległość któregokolwiek z dłużników przekraczała kwotę 200,00 zł i wskazania ilości osób/podmiotów których to dotyczy, 9/ podania dla każdej kategorii ilości dłużników gminy z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, których zaległość przekracza: a/ 5 tysięcy, b/ 10 tysięcy, c/ 15 tysięcy, d/ 20 tysięcy, e/ 25 tysięcy, f/ 30 tysięcy, g/ 35 tysięcy, h/ 40 tysięcy i więcej, 10/ wskazania kwoty zaległości trzech aktualnie największych dłużników gminy z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w rozbiciu na Zobowiązany 1, Zobowiązany 2, Zobowiązany 3 (ze wskazaniem czy zobowiązany jest Osobą fizyczną/Administratorem - Zarządcą Nieruchomości/Spółdzielnią/Przedsiębiorcą lub inną jednostką organizacyjną), 11/ wskazania w stosunku do ilu dłużników opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi organ egzekucyjny umorzył postępowanie, 12/ jakie kroki po umorzeniu przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego ze względu na jego bezskuteczność podejmuje gmina w celu doprowadzenia do przymusowego ściągnięcia należności budżetowych.
Po otrzymaniu odpowiedzi na skargę Sąd wezwał organ do przedłożenia brakujących w aktach sprawy dokumentów, w tym dowodu doręczenia opisanej wyżej decyzji z dnia 18 maja 2026 r. nr GO.6232.1.76.2025.
W wykonaniu wezwania nadesłano m.in. dowód nadania do wnioskodawcy przesyłki dotyczącej decyzji w dniu 28 maja 2026 r. i jej doręczenia w dniu 1 czerwca 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, w świetle § 2 powołanego przepisu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest na podstawie kryterium legalności.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U.: z 2026r, poz. 143, dalej jako "p.p.s.a."). kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Jednocześnie art. 21 u.d.i.p. precyzuje, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a., z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych wprost w wymienionym przepisie, dotyczących m.in. terminu na przekazanie akt i odpowiedzi na skargę.
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność.
Istotną dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na jej przedmiot określony żądaniem skarżącej o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Regulacja ta kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady jej udostępniania.
Złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej, inicjuje sprawę administracyjną, której zakończenie podlega kontroli sądu administracyjnego. Jeżeli wnioskodawca uznaje, że jego wniosek o udzielenie informacji publicznej nie został rozpatrzony, może złożyć skargę na bezczynność w rozpoznaniu wniosku. Odrębna skarga do sądu administracyjnego przysługuje zaś, gdy organ w następstwie rozpoznania wniosku wyda decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Do tego rodzaju rozstrzygnięć odmownych, na mocy art. 16 ust. 2 u.d.i.p. stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem odrębności wskazanych w ustawie u.d.i.p. Oznacza to, że decyzje o odmowie udostępnienia wydane w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego na zasadach właściwych dla decyzji administracyjnych, a więc po wyczerpaniu toku instancji.
Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że w ramach skarg na decyzje wydane w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie bada się terminowości wydania decyzji, z kolei w ramach skarg na bezczynność bada się zaś właśnie terminowość podjętych czynności, bez dokonywania oceny prawidłowości wydanych w sprawie decyzji administracyjnych, jeżeli w następstwie złożonego przez stronę wniosku takie decyzje zostaną wydane.
W okolicznościach tej sprawy, wyraźnego podkreślania zatem wymaga, że Sąd dokonał w niniejszym postępowaniu jedynie oceny zasadności skargi złożonej przez G. W. na bezczynność Burmistrza Miasta Redy.
Ocenie Sądu nie podlega tym samym w niniejszym postępowaniu zgodność z prawem decyzji Burmistrza Miasta Redy z maja 2026 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej, w tym kwestia zakwalifikowania żądanej informacji jako przetworzonej. Wobec decyzji strona miała bowiem możliwość jej odrębnego zaskarżenia w administracyjnym toku instancji i dopiero ewentualnie później – w drodze odrębnej skargi do sądu administracyjnego.
W ramach skargi na bezczynność nie podlega ocenie, czy organ prawidłowo zakwalifikował informację publiczną wskazaną we wniosku jako przetworzoną, w tym czy prawidłowo odmówił udostępnienia informacji w drodze decyzji administracyjnej. Należy bowiem eliminować i zapobiegać możliwości stworzenia sytuacji prawnej i procesowej, gdy te kwestie - w szczególności gdy organ wyda decyzję administracyjną na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 u.d.i.p. - mogłyby w efekcie podlegać dwukrotnej ocenie sądu administracyjnego pierwszej instancji, zarówno w trybie skargi na bezczynność, jak i w trybie skargi dotyczącej tego rodzaju decyzji odmownej.
Przyjęcie stanowiska przeciwnego przeczyłoby stabilizacji porządku prawnego i pewności co do sytuacji prawnej tak wnioskodacy, jak i organu będącego adresatem wniosku o udzielenie informacji publicznej.
W związku ze złożoną skargą na bezczynność zadaniem Sądu było zatem wyłącznie zbadanie, czy organ pozostawał w zwłoce.
W ocenie Sądu, co zostanie wykazane poniżej, analiza okoliczności faktycznych tej sprawy w odniesieniu do przepisów wynikających z u.d.i.p. wykazała, że organ na dzień wniesienia skargi pozostawał w bezczynności. Do wydania decyzji administracyjnej doszło bowiem niewątpliwie dopiero po otrzymaniu skargi.
To zaś jakiego rodzaju czynności i kiedy organ podejmował w sprawie w celu rozpoznania wniosku, wprost wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy.
Akta sprawy potwierdzają zatem, że po otrzymaniu wniosku w dniu 22 grudnia 2026 r., Burmistrz Miasta Redy dokonał jego analizy i w 14-tym dniu licząc od wskazanej daty, to jest w dniu 5 stycznia 2026 r., wezwał stronę w oparciu o art. 3 ust. 1 u.d.i.p. do przedstawienia w terminie 14 dni argumentów dla wykazania, że udzielenie żądanej informacji publicznej o charakterze przetworzonym jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Wezwanie z dnia 5 stycznia 2026 r. zostało wysłane do wnioskodawcy poprzez e-puap i uznane za doręczone w dniu 20 stycznia 2026 r. Tym samym zakreślony wnioskodawcy przez organ termin 14 dni na wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., upłynął w dniu 27 stycznia 2026 r. Strona nie wystosowała w tym terminie odpowiedzi do organu.
W konsekwencji organ rozpoznał wniosek strony wydając decyzję administracyjną o odmowie udzielenia informacji publicznej w oparciu o art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. z dnia 18 maja 2026 r.
Wskazana sekwencja podejmowanych przez organ czynności, zdaniem Sądu, świadczy o tym, że postawiony organowi w skardze z dnia 6 maja 2026 r. zarzut bezczynności był uzasadniony.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2.
Stosownie zaś do art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że wskazany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin 14 dni należy traktować jako termin na rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, który obowiązuje także w sytuacji gdy rozpoznanie wniosku polega na odmowie udzielenia informacji.
Wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, jeżeli organ stwierdza w swojej ocenie podstawy do jej wydania, również powinno zatem nastąpić, co do zasady, w terminie 14 dni.
W tej sprawie należało jednak wziąć dodatkowo pod uwagę specyfikę procedowania w odniesieniu do wniosków zakwalifikowanych przez organ, do którego są skierowane, jako dotyczących informacji publicznej przetworzonej.
W takiej sytuacji, w ocenie Sądu, dla odparcia zarzutu bezczynności w sprawie nie jest jednak wystarczające samo ustalenie, że organ w podstawowym terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. dokonał pierwszej czynności w sprawie, to jest wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, jakiemu będzie służyć udzielenie wnioskowanej informacji.
Rozważyć bowiem należy całokształt okoliczności sprawy, to jest w szczególności, czy po upływie zakreślonego przez organ dla wnioskodawcy terminu na swoiste "uzupełnienie" wniosku, organ podjął następnie bez zbędnej zwłoki czynności w sprawie. Takich działań, w ocenie Sądu, po stronie organu zabrakło.
Wyjaśnienia wymaga, że uprawnienie organów do kierowania do wnioskodawców wezwań o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, znajduje oparcie w treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wezwanie to daje zatem wnioskodawcy szansę wykazania koniecznej przesłanki uwzględnienia wniosku o udzielenie informacji przetworzonej, jaka wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Organ kwalifikując wniosek jako dotyczący informacji publicznej przetworzonej ma obowiązek rozważenia powyższej kwestii, niezależnie od tego, czy strona wskazuje we wniosku argumenty w zakresie dotyczącym tego, z jakich względów w danej sprawie udzielenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, czy też nie. Tym niemniej, w ocenie Sądu, cele wynikające z ustawy u.d.i.p., to jest zapewnienie obywatelom jak najszerszego dostępu do informacji publicznej, wymagają, aby w sytuacji, gdy wniosek o udzielenie informacji, który zostanie zakwalifikowany przez organ jako wniosek o informację przetworzoną, nie zawiera argumentacji nawiązującej do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., wystąpić do strony o swoiste uzupełnienie wniosku w tym zakresie. Powoduje to, że rozpoznając wniosek organ będzie miał obowiązek odnieść się do podniesionej w tym zakresie argumentacji wnioskodawcy i sformowania stanowiska, które będzie podlegało dedykowanej kontroli - jeżeli strona zdecyduje się na wniesienie odwołania, a następnie ewentualnie skargi do sądu dotyczących decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia jej informacji publicznej.
Tego rodzaju wezwanie wpisuje się zatem w cele u.d.i.p. i treść art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Nie może być jednak traktowane jako czynność, która sama w sobie powoduje, że przy zastosowaniu tego rodzaju wezwania, wniosek może być następnie przez organ procedowany dowolnie długo bez narażenia się na zarzut bezczynności.
Reasumując, kierując do wnioskodawcy w terminie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wezwanie mające podstawę w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., organ jest zobowiązany podjąć czynności w sprawie, zarówno po uzyskaniu odpowiedzi, jak i po bezskutecznym upływie terminu, jaki zakreślił wnioskodawcy.
Przez wskazane czynności należy rozumieć merytoryczne rozpoznanie wniosku, to jest albo udostępnienie informacji publicznej przetworzonej albo wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej.
W przedmiotowej sprawie czynności te nie zostały podjęte bez zbędnej zwłoki, biorąc również pod uwagę maksymalny termin, jaki można byłoby przyjąć w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p, to jest termin 2 miesięcy liczonych od otrzymania wniosku. Organ formalnie nie dokonał też przedłużenia terminu w tej sprawie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p.
Ponieważ zakreślony wnioskodawcy termin 7 dni na "uzupełnienie" wniosku od dnia doręczenia wezwania bezskutecznie upłynął z dniem 27 stycznia 2026 r., po tej dacie nie było formalnych przeszkód dla procedowania wniosku.
Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie stoi na stanowisku, że zasadą powinno pozostawać, że w przypadku wezwania kierowanego do strony w oparciu o art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., czynności w sprawie (to jest zarówno uwzględnienie wniosku, jak i odmowa uwzględnienia wniosku) powinny być podjęte przez organ przy zachowaniu standardów z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., to jest niezwłocznie i nie później niż w terminie 14 dni od udzielania odpowiedzi przez wnioskodawcę, którą należy rozumieć jako uzupełnienie wniosku o udzielenie informacji publicznej lub 14 dni od dnia bezskutecznego upływu terminu zakreślonego na udzielenie odpowiedzi (w tej sprawie zatem 14 dni liczone od dnia 27 stycznia 2026 r., upłyneło w dniu 10 lutego 2026 r.).
Standardy te nie zostały zachowane w tej sprawie. Decyzja o odmowie udostępnienia informacji nie została bowiem wydana w lutym 2026 r., ale po upływie kolejnych 3 miesięcy, w maju 2026 r.
Ponieważ przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd organ wydał ww. decyzję, nie ma podstaw do zobowiązywania organu w trybie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do dokonywania czynności, ani dodatkowego dyscyplinowania lub ukarania organu grzywną.
Za konieczne Sąd uznał natomiast stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku, o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Na dzień wniesienia skargi, to jest 6 maja 2026 r. organ ani nie udostępnił bowiem informacji, którą zakwalifikował jako przetworzoną, ani nie wydał jeszcze decyzji datowanej na dzień 18 maja 2026 r. o odmowie jej udostępnienia.
Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził w punkcie 2 wyroku, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji w tym zakresie uznaniu sądu orzekającego, opierającemu się na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego.
Poza samym przekroczeniem terminu, w przedmiotowej sprawie występują dodatkowe okoliczności, które w ocenie Sądu powodują, że bezczynność podlega takiej podwyższonej kwalifikacji. Przy ocenie, czy bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa badaniu podlega zarówno okres procedowania wniosku, ale także postawa względem strony postępowania.
Sąd uwzględnił w tym zakresie, że ostatecznie odpowiedź na wniosek, który organ otrzymał w dniu 22 grudnia 2026 r., została sformułowana w dniu 18 maja 2026 r., co jest okresem znacznym, uwzględniając, że podstawowy termin na rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej wynosi 14 dni.
Ponadto organ już w dniu 5 stycznia 2026 r. wyraził stanowisko, że żądana informacja ma charakter przetworzony. W styczniu 2026 r. upłynął też termin wyznaczony wnioskodawcy przez organ. Od tego momentu organ nie poszukiwał już więc i nie gromadził dokumentów, ani nie kompletował żądanych informacji.
Jeżeli zatem zamiarem organu było wydanie decyzji, o takiej treści, jaką przyjęto w dniu 18 maja 2026 r., brak było przeszkód dla wydania wskazanego rozstrzygnięcia bezpośrednio po tym, gdy wnioskodawca nie odpowiedział na wezwanie organu z dnia 5 stycznia 2026 r. o wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego. W uzasadnieniu decyzji jako powód odmowy skrótowo wskazano bowiem właśnie zaistniały w ocenie organu brak wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego. Nawet jeśli w urzędzie w danym referacie były przejściowe problemy kadrowe, w ocenie Sądu nie uzasadnia to dalszej trzymiesięcznej zwłoki, trwającej faktycznie do dnia 20 maja 2026 r., kiedy podpisano decyzję, a więc doszło do oficjalnego wyrażenia stanowiska w sprawie przez organ. Zwięzłe uzasadnienie, jakie zawarto w decyzji nie przekonuje, aby dla jej przygotowania konieczne było zaangażowanie znacznych sił i środków.
Sytuację wydania decyzji z powołaniem na podstawę z art. 3 u.d.i.p., należy w istotny sposób odróżnić od sytuacji rozpoznania wniosku przez udzielenie informacji publicznej, gdzie przy znacznie rozbudowanym wniosku takie zaangażowanie może istotnie zachodzić. W tej sprawie organ nie angażował natomiast sił i środków w przygotowywanie informacji, gdyż jej nie udzielił. Zamiar wydania decyzji w oparciu o postawę z art. 3 u.d.i.p, wynika zaś już z pisma organu z dnia 5 stycznia 2026 r., natomiast decyzję wydano w maju 2026 r.
W tym zakresie Sąd wyjaśnia też, że pomimo stwierdzenia w odpowiedzi na skargę, że sprawa została już załatwiona poprzez wydanie decyzji z określonej daty, z nadesłanych dokumentów wynika, że do podpisania decyzji doszło później, to jest w dniu 20 maja 2026 r., gdzie podpis decyzji z mocy art. 107 k.p.a. stanowi jej konieczny element konstytutywny, stanowiący o jej bycie prawnym. Za rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji nie może być więc, co oczywiste, uznane samo przygotowanie projektu decyzji, bez jej podpisania. Sąd wziął w tym zakresie również pod uwagę, że podmiot, do którego skierowano wniosek jest organem władzy publicznej, który przy wykonywaniu swoich zadań, na co dzień stosuje przepisy k.p.a., wydając decyzje administracyjne. Akta sprawy potwierdzają, że decyzja została wydana, następnie nadana do wnioskodawcy w dniu 28 maja 2026 r. oraz skutecznie doręczona w dniu 1 czerwca 2026 r. Sposób procedowania wniosku przez organ nie wskazuje jednak na właściwą postawę organu względem strony.
O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego w punkcie 3 sentencji wyroku kwotę 100 zł, odpowiadającą kwocie uiszczonego od skargi wpisu sądowego.