Uzasadnienie
D. S. (zwany dalej także "wnioskodawcą", "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Słupska w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Pismem z dnia 1 kwietnia 2026 r. D. S. wystąpił do Zarządu Infrastruktury Miejskiej w Słupsku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej.
Wnioskodawca podniósł, że w związku z wglądem do dokumentacji w dniu 11 lutego 2026 r. w siedzibie Zarządu Infrastruktury Miejskiej w Słupsku projektu tymczasowej organizacji ruchu o numerze ewidencyjnym GKiOŚ.RPT.7220.2.120.2024.AK, obowiązującym na skrzyżowaniu ul. Leśnej i ul. Gdyńskiej, zatwierdzonym w dniu 1 sierpnia 2024 r. i wprowadzonym przez wykonawcę robót w dniu 18 lutego 2025 r. dopuszczającym ruch pieszych przez budowę ronda oraz w związku z pismem Zarządu Infrastruktury Miejskiej w Słupsku z dnia 14 stycznia 2026 r. prosi o odpowiedź na następujące pytania:
- 1. Dlaczego Zarząd Infrastruktury Miejskiej w Słupsku zmienił informację dla mieszkańców o zmianach na linii nr 1 z dnia 17 lutego 2025 r., zamieszczoną na stronie internetowej ZIM Słupsk, zmieniając jej pierwotną treść w części związanej ze zmianami w ruchu samochodowym, pieszym i rowerowym?
- 2. Kto wydał zgodę na zmianę informacji dla mieszkańców z dnia 17 lutego 2025 r. na stronie internetowej ZIM Stupsk? Proszę o podanie imion, nazwisk oraz stanowisk wszystkich pracowników Zarządu Infrastruktury Miejskiej w Stupsku zaangażowanych w ciąg decyzyjny.
- 3. Jeśli informacja dla mieszkańców z dnia 17 lutego 2025 r. o umożliwieniu ruchu pieszego i rowerowego przez budowane rondo na ul. Gdyńskiej została zamieszczona omyłkowo, zgodnie z informacją ZIM Słupsk z dnia 14 stycznia 2026 r., proszę o podanie w jaki sposób Zarząd Infrastruktury Miejskiej w Słupsku planował przekierować ruch pieszych z ciągu ul. Gdyńskiej? Proszę o przestanie kopii decyzji o zamknięciu budowanego odcinka ul. Gdyńskiej dla ruchu pieszego.
Następnie pismem z dnia 27 kwietnia 2026 r. D. S. za pośrednictwem organu wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
Skarżący wniósł o: 1/ stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 2/ zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w określonym terminie; 3/ zasądzenie organowi kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w dniu 1 kwietnia 2026 r. złożył za pośrednictwem platformy ePUAP wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji ani nie wydał decyzji odmownej, co stanowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - zwanej w skrócie: "u.d.i.p."). Termin ustawowy na udostępnienie informacji (14 dni) upłynął w dniu 15 kwietnia 2026 r. a organ pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Słupska wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu organ wskazał, że po powzięciu wiadomości o wniesieniu skargi niezwłocznie podjął czynności wyjaśniające w celu ustalenia statusu przedmiotowego wniosku. Weryfikacja systemów teleinformatycznych wykazała, że na dzień złożenia skargi (28 kwietnia 2026 r.) wniosek skarżącego fizycznie nie wpłynął do elektronicznej skrzynki podawczej organu i nie został zarejestrowany w obiegu dokumentów. Na potwierdzenie tego organ przedłożył w załączeniu oficjalny raport z korespondencji przychodzącej z dnia 1 kwietnia 2026 r., odzwierciedlający stan faktyczny systemów kancelaryjnych w tym dniu. W toku dalszych ustaleń stwierdzono, że brak wpływu wniosku podyktowany był wyłącznie niezależną od organu awarią techniczną oprogramowania dedykowanego do obsługi korespondencji kancelaryjnej. Wykorzystywany przez ZIM w Słupsku program teleinformatyczny na skutek błędu systemowego zaprzestał automatycznego pobierania wiadomości przychodzących za pośrednictwem platformy ePUAP.
Organ nie mógł rozpatrzeć wniosku w terminie, w jakim oczekiwał tego skarżący, albowiem z przyczyn niezależnych od organu jego doręczenie nastąpiło dopiero w dniu 4 maja 2026 r. i od tego dnia organ mógł pracować nad jego rozpatrzeniem. Odpowiedzi udzielono w dniu 13 maja 2026 r., a więc z zachowaniem 14-dniowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., liczonego od dnia faktycznego doręczenia wniosku.
We wspomnianej odpowiedzi na wniosek z dnia 13 maja 2026 r. Prezydent Miasta Słupska wskazał, że:
- 1. Zgodnie z informacją udzieloną wnioskodawcy pismem z dnia 14 stycznia 2026 r., zmiana treści wynikała z zamieszczenia omyłkowej informacji na stronie internetowej Zarządu Infrastruktury Miejskiej w Słupsku.
- 2. Decyzja o zmianie treści informacji udostępnionej na stronie została podjęta przez dyrekcję Zarządu Infrastruktury Miejskiej w Słupsku w związku z powzięciem informacji o niespójności komunikatu zamieszczonego na stronie internetowej z zatwierdzonym projektem Tymczasowej Organizacji Ruchu.
- 3. W związku z realizacją robót budowlanych w obszarze budowanego ronda ruch powinien zostać przekierowany z ul. Gdyńskiej w kierunku ul. Hubalczyków za pośrednictwem ul. Jaśminowej, Dereniowej, Olchowej i Cisowej, a następnie od ul. Hubalczyków w kierunku ul. Gdyńskiej za pośrednictwem ul. Bukowej, Mahoniowej i Parkowej. Za utrzymanie organizacji ruchu na placu budowy odpowiedzialny jest wykonawca robót. Z poczynionych ustaleń wynika, że wykonawca utrzymywał wydzielony tymczasowy ciąg pieszy przez plac budowy.
Jednocześnie organ poinformował wnioskodawcę o zaistniałych problemach technicznych związanych z oprogramowaniem obsługi kancelaryjnej przychodzącej korespondencji, z powodu wystąpienia których odpowiedź nie została udzielona w ustawowym terminie, wyjaśniając, że problem został skutecznie rozwiązany w dniu 4 maja 2026 r.
W piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2026 r. skarżący podtrzymał skargę wnosząc o: 1/ stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 1 kwietnia 2026 r.; 2/ stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3/ zobowiązanie organu do pełnego i zgodnego ze stanem faktycznym rozpatrzenia wniosku poprzez udostępnienie wnioskowanego dokumentu w terminie 7 dni od dnia otrzymania odpisu repliki na odpowiedź na skargę; 4/ wymierzenie organowi grzywny w wysokości 75.000 zł; 5/ przyznanie sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł; 6/ dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu: "Odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sprawie czasowej organizacji ruchu przy ul. Gdyńskiej wydana przez Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z dnia 27.05.2026 r." na okoliczność wykazania, że organ w udostępnionej informacji podał nieprawdę.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w dniu 17 lutego 2025 r. na swojej stronie internetowej organ poinformował mieszkańców Słupska, iż od dnia 24 lutego 2025 r. w związku z prowadzonymi pracami budowlanymi na ul. Gdyńskiej zmienia się przebieg linii autobusowej nr 1, natomiast ruch pieszych i rowerzystów będzie dopuszczalny przez budowane rondo.
Następnie w styczniu 2026 r., po zapytaniach skarżącego związanych z kompromitującymi ustaleniami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Słupska, organ zmienił informację na stronie internetowej usuwając informację, że ruch pieszych i rowerzystów będzie dopuszczalny. W ten sposób zmieniona informacja na stronie internetowej była zgodna z twierdzeniami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Stupska, że ruch pieszych przez budowane rondo był niedopuszczalny, a osoby, które przechodziły przez budowane rondo robiły to wyłącznie na swoją odpowiedzialność. Wniosek skarżącego o dostęp do informacji publicznej dotyczył tych działań organu.
Stanowisko organu o udostępnieniu informacji publicznej jest całkowicie chybione i sprzeczne z rzeczywistym stanem faktycznym.
Po pierwsze, przesłane przez organ po wniesieniu skargi pismo z dnia 13 maja 2026 r. zawiera informacje całkowicie niezgodne z prawdą. Organ twierdzi w nim, że informacja zamieszczona na stronie internetowej w dniu 17 lutego 2025 r. była błędna, a dodatkowo wyjaśnia, iż dokonał zmiany informacji na stronie internetowej w związku z niespójnością zawartego komunikatu z zatwierdzonym projektem czasowej organizacji ruchu. Z odpowiedzi organu wywnioskować można, że ruch pieszych przez budowane rondo był niedopuszczalny. Według organu, ruch pieszych powinien był zostać przekierowany trasą opisaną przez organ, która odpowiada dokładnie trasie wyznaczonego objazdu dla pojazdów samochodowych. Twierdzenie to stanowi ewidentne poświadczenie nieprawdy i próbę wprowadzenia w błąd skarżącego oraz Sądu. Przeczy temu wprost dokument z dnia 27 maja 2026 r. (nr GKIOŚ.RPT.1431.14.2026.KRK), wydany przez Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w Słupsku, załączony do pisma.
Z dokumentu tego jednoznacznie wynika, że rzeczywisty stan rzeczy jest zupełnie inny, a mianowicie, że od dnia 24 lutego 2025 r. do dnia 27 listopada 2025 r., na budowie ronda przy ul. Gdyńskiej obowiązywała czasowa organizacja ruchu zgodna z projektem o numerze ewidencyjnym GKIOŚ.RPT.7220.2.120.2024.AK, która zakładała utrzymanie tymczasowej drogi dla pieszych wzdłuż ul. Gdyńskiej. W związku z tym pierwotny komunikat dla mieszkańców opublikowany na stronie internetowej organu w dniu 17 lutego 2025 r. o zmianach w organizacji ruchu od dnia 24 lutego 2025 r. był prawidłowy i zgodny z zatwierdzonym projektem czasowej organizacji ruchu dla tego odcinka ul. Gdyńskiej, a wszystkie wyjaśnienia organu związane ze zmianą komunikatu dokonaną w styczniu 2026 r. są próbą wprowadzenia skarżącego w błąd. Organ uczestniczył w procesie zatwierdzania projektu czasowej organizacji ruchu na ul. Gdyńskiej, a wykonawca robót budowlanych zgłosił organowi wprowadzenie zmiany organizacji ruchu zgodnie z zatwierdzonym projektem.
Zatwierdzony projekt czasowej organizacji o numerze ewidencyjnym GKIOŚ.RPT.7220.2.120.2024.AK oraz zawiadomienie wykonawcy o terminie wprowadzenia zmiany organizacji ruchu z dnia 10 lutego 2025 r. zostały załączone do pisma. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, udzielenie informacji niezgodnej z rzeczywistością, wymijającej lub niepełnej nie stanowi realizacji wniosku i nie znosi stanu bezczynności. Organ nadal nie przesłał skarżącemu kluczowego dokumentu, a mianowicie kopii decyzji o zamknięciu budowanego odcinka ul. Gdyńskiej dla ruchu pieszego (pkt 3 wniosku o udostępnienie informacji publicznej).
Po drugie, tłumaczenie organu o rzekomej awarii programu teleinformatycznego jest prawnie bezskuteczne. Problemy techniczne oraz wadliwa organizacja pracy urzędu obciążają wyłącznie organ i nie mogą wywoływać negatywnych skutków dla obywatela realizującego swoje konstytucyjne prawo do informacji. Ryzyko nieprawidłowego działania systemów teleinformatycznych organu nie usprawiedliwia naruszenia ustawowych terminów. Organ ma prawny obowiązek tak zorganizować procedury, aby korespondencja była odbierana bez zakłóceń.
Po trzecie, przedmiotowe zaniechanie organu nie jest zdarzeniem incydentalnym, lecz elementem stałej, lekceważącej praktyki stosowanej wobec skarżącego. W przeszłości organ wielokrotnie ignorował korespondencję lub udzielał odpowiedzi dopiero po formalnym wniesieniu ponaglenia, co miało miejsce m.in. w sprawach moich pism z dnia 8 grudnia 2025 r. - odpowiedź organu dopiero w dniu 15 stycznia 2026 r. po ponagleniu z dnia 12 stycznia 2026 r. oraz z dnia 20 lutego 2026 r., które organ zignorował i nadal skarżący nie otrzymał odpowiedzi.
Świadome podanie nieprawdy, zatajenie wnioskowanego dokumentu, przerzucanie odpowiedzialności na błędy systemowe oraz powtarzająca się opieszałość w innych sprawach w pełni wyczerpują znamiona bezczynności o charakterze rażącego naruszenia prawa. Zachowanie to wykazuje całkowitą złą wolę i lekceważenie praw obywatelskich. W związku z tym w pełni uzasadnione jest zastosowanie środków o charakterze dyscyplinującym i kompensacyjnym, tj. wymierzenie organowi grzywny oraz przyznanie skarżącemu wnioskowanej sumy pieniężnej jako zadośćuczynienia za rażące ignorowanie jego praw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), obejmuje m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a.w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.
Skarga taka nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej.
Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). Ustawa ta definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych oraz stanowi, że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie (art. 1 ust.1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.
Przepisy u.d.i.p. stanowią, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1), przy czym jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Z wyżej powołanych przepisów wynika wprost, że organ, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku albo odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie zwykłego pisma może nastąpić jedynie w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, a tymi są niewątpliwie organy samorządowe – organy gminy, jej struktur pomocniczych lub jednostek organizacyjnych, które nie są odrębnymi osobami prawnymi wymienionymi w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. (zob. pkt 21 i 27 komentarza do art. 4 u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, WKP 2023). Zarząd Infrastruktury Miejskiej w Słupsku jest jednostką organizacyjną Miasta Słupska, nie posiadającą osobowości prawnej i działającą w formie jednostki budżetowej, która jest odpowiedzialna za zarządzanie i utrzymanie miejskiej infrastruktury, w tym m.in. za zarządzanie drogami poprzez wprowadzanie ograniczeń lub zamykanie dróg i drogowych obiektów inżynieryjnych dla ruchu oraz wyznaczanie objazdów drogami różnej kategorii (por. § 4 załącznika do uchwały Nr LXVIII/952/24 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 31 stycznia 2024 r. "Statut Zarządu Infrastruktury Miejskiej w Słupsku").
Właściwym zatem - w tym zakresie - podmiotem do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. pozostaje odpowiedni organ władzy publicznej - samorządu terytorialnego, a zatem w niniejszej sprawie kierujący działalnością ww. jednostki organizacyjnej miasta Dyrektor Zarząd Infrastruktury Miejskiej w Słupsku.
Prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w art. 61 Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów. Ustawodawca pojęcie "informacji publicznej" określił w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Ustawa o dostępie do informacji publicznej definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych oraz stanowi, że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W tym też kontekście rozpatrywać należy uszczegółowienie informacji stanowiących informację publiczną zawarte w art. 6 ust. 1 tej ustawy.
W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych wymienione w art. 6 u.d.i.p. obejmują zatem: politykę zewnętrzną i wewnętrzną państwa (ust. 1), sposób organizacji i zasady funkcjonowania podmiotów publicznych (ust. 2-3), dokumenty wytworzone w ramach działalności podmiotów publicznych (ust.
4) i majątek publiczny (ust. 5). Niewątpliwie zatem treść złożonego przez skarżącego wniosku dostępowego wskazuje, iż dotyczył on działalności organu - Zarządu Infrastruktury Miejskiej w Słupsku w zakresie obejmującym realizację zadań publicznych w zakresie zarządzania drogami publicznymi na terenie miasta Słupska.
Zasadniczy spór między stronami niniejszego postępowania nie dotyczył jednak kwalifikacji wnioskowanych przez skarżącego informacji jako informacji publicznych, lecz całościowego, zgodnego z prawdą i terminowego ich udostępnienia skarżącemu.
W ocenie Sądu udzielona skarżącemu w piśmie z dnia 13 maja 2026 r. odpowiedź na złożony w dniu 1 kwietnia 2026 r. wniosek dostępowy czyni w pełni zadość udostępnieniu żądanej przez niego informacji. Organ wskazał bowiem na powód zmiany pierwotnej informacji z lutego 2025 r. o zmianach na linii nr 1 w części związanej ze zmianami w ruchu samochodowym, pieszym i rowerowym; wskazał kto podjął taką decyzję oraz wyjaśnił w jaki sposób planował przekierować ruch pieszych z ciągu ul. Gdyńskiej w związku z realizacją robót budowlanych w obszarze budowanego ronda. Organ co prawda nie wypowiedział się wprost co do żądania udostępnienia skarżącemu "kopii decyzji o zamknięciu budowanego odcinka ul. Gdyńskiej dla ruchu pieszego", to jednak należy to tłumaczyć tym, że takiej decyzji nie posiada (nie została wydana przez organ). Organ wyjaśnił bowiem, że za utrzymanie organizacji ruchu na placu budowy odpowiedzialny jest wykonawca robót, który to utrzymywał tymczasowy ciąg pieszy przez plac budowy.
Odnosząc się z kolei do okoliczności kwestionowania przez skarżącego zgodności z prawdą udostępnionej mu informacji, Sąd pragnie wyjaśnić, że rolą sądu administracyjnego w sprawach dotyczących skarg na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej jest w istocie ocena formalna działania organu w reakcji na złożony wniosek (czyli ocena terminowości działania organu oraz zgodności udzielonej odpowiedzi – jej zakresu – w stosunku do wniesionego żądania udostępnienia danej informacji publicznej w złożonym wniosku), nie zaś merytoryczna weryfikacja prawdziwości udzielonych wnioskodawcy informacji przez organ (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 588/16).
W wyroku z dnia 25 września 2025 r. (sygn. akt III SAB/Gd 344/25) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyraził pogląd – który Sąd w niniejszym składzie w pełni aprobuje – iż "ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje instrumentów, przy pomocy których sąd administracyjny mógłby weryfikować prawdziwość czy też rzetelność informacji udostępnionej wnioskodawcy. Procedura udostępnienia informacji publicznej nie służy także do prowadzenia z organem sporów i polemik na temat objętych wnioskiem okoliczności faktycznych, a także do formułowania ocen działań organu w danej dziedzinie. Skarga na bezczynność w załatwieniu wniosku o udzielenie informacji publicznej nie może zatem opierać się na podważaniu prawdziwości udostępnionej informacji.
Należy zwrócić uwagę, że w literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym na ocenę stanu bezczynności nie ma wpływu merytoryczna treść udzielonej odpowiedzi, gdyż kwestia, czy odpowiedź zaspokaja oczekiwania strony, czy jest zgodna z rzeczywistym stanem rzeczy lub nie, może być przedmiotem ewentualnych innych odrębnych postępowań, np. cywilnych odszkodowawczych, karnych na podstawie art. 23 u.d.i.p. i innych (zob. w tej materii: I. Kamińska, M Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016; T. R. Aleksandrowicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis- Nexis, Warszawa 2004; a także wyrok NSA z 15 marca 2019 r., I OSK 1328/17; wyrok WSA w Łodzi z 14 lutego 2018 r., II SAB/Łd 237/17; wyrok WSA w Warszawie z 18 marca 2019 r., II SAB/Wa 671/18; wyrok WSA w Białymstoku z 5 listopada 2019 r., II SAB/Bk 87/19).
Sąd nie ma prawnych możliwości, aby weryfikować prawdziwość i jakość udzielonej w tym zakresie informacji. W rezultacie przedmiotem sprawy na bezczynność jest tylko to czy organ dopuścił się bezczynności, a nie to, czy sprawę załatwił prawidłowo.
Podkreślić zatem należy, że bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej wiąże się z brakiem jakiegokolwiek działania organu. Jeżeli organ udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie w pełnym zakresie, to nie pozostaje w bezczynności, nawet jeśli odpowiedź ta merytorycznie nie satysfakcjonuje wnioskodawcy (zob. w tej materii: P. Szustakiewicz [w:] M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2018 r.)".
Sąd uwzględnił natomiast wniesioną skargę z uwagi na termin udostępnienia przez organ skarżącemu wnioskowanej informacji. Jak już to powyżej zaznaczono zasadą jest, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Maksymalnie zatem w tym terminie organ winien udzielić wnioskowanej informacji lub powiadomić wnioskodawcę o braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, m.in. z powodu braku posiadania żądanej informacji przez adresata wniosku, udostępnienia żądanej informacji w BIP-ie bądź portalu danych, braku statusu podmiotu zobowiązanego czy braku publicznego charakteru żądanej informacji, czy także powiadomić o niemożności udostępnienia informacji publicznej w powyższym terminie wraz ze wskazaniem przyczyn opóźnień i wyznaczeniem nowego terminu udostępnienia informacji, nie dłuższego niż 2 miesiące od złożenia wniosku, zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (por. pkt 5 komentarza do art. 13 u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LEX/el. 2025).
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek dostępowy skarżącego został wysłany do organu drogą elektroniczną i wpłynął w dniu 1 kwietnia 2026 r. Zestawienie zatem daty wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej ze wskazanym w przepisie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowym terminem na załatwienie wniosku dostępowego wskazuje, że skutek ten powinien nastąpić najpóźniej do dnia 15 kwietnia 2026 r. (w sprawie nie zachodziły bowiem okoliczności dające podstawę do przedłużenia terminu na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Odpowiedź organu na wniosek skarżącego została natomiast udzielona dopiero pismem z dnia 13 maja 2026 r., a zatem już po upływie 14-dniowego terminu na załatwienie wniosku dostępowego. Organ co prawda usprawiedliwiał swoje działanie awarią techniczną oprogramowania dedykowanego do obsługi korespondencji kancelaryjnej ("wykorzystywany przez ZIM w Słupsku program teleinformatyczny na skutek błędu systemowego zaprzestał automatycznego pobierania wiadomości przychodzących za pośrednictwem platformy ePUAP"), w związku z czym doręczenie wniosku organowi nastąpiło dopiero w dniu 4 maja 2026 r., jednakże dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt w ogóle nie powinien zostać dokonany (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt III OSK 3169/23). Organ bowiem popada w stan bezczynności każdorazowo w sytuacji, gdy nie załatwi sprawy w przewidzianym prawem terminie, co niewątpliwie miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Mając to na uwadze Sąd zobligowany był do stwierdzenia, że Dyrektor Zarządu Infrastruktury Miejskiej w Słupsku dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 1 kwietnia 2026 r., o czym – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku.
W ocenie Sądu stwierdzona w sprawie bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać jednak pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie prawa. Rażącym naruszeniem prawa będzie zatem naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, a także naruszenie niepozwalające na zaakceptowanie go w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, gdyż przekroczenie to musi być znaczne i niezaprzeczalne.
Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Rażące naruszenie prawa oznacza zatem wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie stoi na stanowisku, że orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2024 r., sygn. akt III OSK 1783/24). Kierując się przedstawionymi wyżej kryteriami należało dojść do wniosku, że okoliczności sprawy nie wskazują na to, by stwierdzona w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu posiadała charakter kwalifikowany.
Zwrócić należy uwagę, że stan stwierdzonej bezczynności organu nie był w istocie znaczny (ok. 1 miesiąca), a co w tym najistotniejsze, nie był spowodowany zamierzonym działaniem organu (lekceważeniem wnioskodawcy), lecz w istocie wynikał z niesprawności programu teleinformatycznego obsługującego korespondencję elektroniczną kierowaną do organu, zaś ostatecznie wnioskowana informacja została udostępniona skarżącemu.
Mając to na uwadze Sąd – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku.
Sąd nie znalazł ponadto podstaw do wymierzenia organowi grzywny czy też przyznania skarżącemu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Przeciwko zastosowaniu wskazanych środków prawnych przemawia przedstawiona ocena dotycząca braku rażącego naruszenia prawa przez organ. Na tle redakcji art. 149 § 2 p.p.s.a. trzeba też zauważyć, że sam fakt bezczynności nie stanowi dostatecznej przesłanki do wymierzenia organowi grzywny czy tez przyznania sumy pieniężnej. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy, wówczas przepis obligowałby wprost sąd do wymierzenia grzywny (przyznania sumy pieniężnej), a nie jedynie przewidywał taką możliwość. Przewidziane w ustawie jedynie fakultatywne działanie sądu w tym zakresie - bez sprecyzowania przesłanek przyznania sumy pieniężnej czy wymierzenia grzywny organowi - oznacza, że wybór co do zastosowania tych środków zależy od oceny sądu, a przesądzające są konkretne, szczególne okoliczności faktyczne danej sprawy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano, że przyznanie na gruncie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej (co tyczy się również wymierzenia organowi grzywny) winno być zastrzeżone jedynie do istotnych uchybień zasadzie efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SAB/Wr 40/17). Przyznanie sumy pieniężnej (także wymierzenie grzywny) jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w tego rodzaju sytuacjach, w których oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wa 294/16). Z taka sytuacją w oczywisty sposób nie mamy do czynienia w świetle zaistniałych w sprawie okoliczności.
W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę w zakresie żądania wymierzenia organowi grzywny oraz przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, o czym orzeczono w punkcie 3. sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 4. sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą składa się wpis sądowy w tej właśnie wysokości.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).