Uzasadnienie
A. O. A. (dalej: "skarżący"), obywatel Nigerii, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Wojewody Pomorskiego (dalej: "organ") w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Wskazał, że w dniu 30 listopada 2023 r. złożył wniosek o udzielenie mu powyższego zezwolenia w związku ze zmianą celu pobytu z wykonywania pracy na pobyt z żoną Polką, przy czym jego karta pobytu była ważna do 31 października 2025 r. W styczniu 2026 r. złożył ponaglenie, które nie przyniosło oczekiwanego skutku. Organ do dnia wniesienia skargi nie załatwił sprawy.
W związku z powyższym skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 7 dni od doręczenia wyroku, przyznanie sumy pieniężnej w wysokości 15 000 zł, wymierzenie organowi grzywny w wysokości 5 000 zł.
Uzasadniając żądanie przyznania sumy pieniężnej skarżący wskazał, że brak decyzji skutkuje brakiem stabilności finansowej jego rodziny. Aby zapewnić rodzinie byt był zmuszony podjąć dodatkowe zatrudnienie. Nadmienił, że jego żona jest w ciąży, a nierozpatrzenie wniosku powoduje u niej skrajny stres, który zagraża zdrowiu jej i dziecka, zmuszona jest bowiem angażować się w proces pisania ponagleń oraz wizyt w urzędzie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia, bowiem wniósł on ponaglenie w tym samym dniu, co skargę.
W piśmie złożonym w dniu 5 maja 2026 r. skarżący wskazał, że w dniu 21 stycznia 2026 r. wniósł o przyspieszenie sprawy, kolejne ponaglenie wniósł w dniu 4 marca 2026 r., a w dniu 17 marca 2026 r. złożył ponaglenie wraz ze skargą. Wszystkie pisma wniósł za pośrednictwem organu, w biurze podawczym. Skarżący zwrócił uwagę, że organ otrzymał wywiad środowiskowy w dniu 5 września 2024 r. i od tego czasu przez wiele miesięcy nie podejmował żadnych czynności, bowiem kolejne podjął dopiero w marcu 2026 r., już po wniesieniu ponagleń i skargi. Skarżący zarzucił organowi nierzetelne prowadzenie akt sprawy (pominięcie pism skarżącego i ich błędną kwalifikację, braki w adnotacjach), błędy w ustaleniach faktycznych (włączenie dokumentów osób trzecich niezwiązanych ze sprawą) i selektywne przedstawienie sprawy w jednej z notatek służbowych. Zwrócił uwagę, że organ miał wiedzę, że żona skarżącego jest w ciąży, a mimo to nie podjął działań mających na celu załatwienie sprawy. Wniósł o stwierdzenie bezczynności organu o charakterze rażącym.
W kolejnych pismach z dnia 2 czerwca i 7 lipca 2026 r. skarżący przedstawił nieprawidłowości w prowadzeniu sprawy, które dostrzegł zapoznając się z aktami sprawy. W ocenie skarżącego działania organu (zastraszanie wydaniem decyzji odmownej) nacechowane są złą wiarą, co uzasadnia stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa i przyznanie sumy pieniężnej we wnioskowanej kwocie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle zaś art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, m.in. w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. szczególnym wymogiem dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania jest poprzedzenie skargi ponagleniem skierowanym do właściwego organu.
Sąd przyjął, że skarżący wniósł ponaglenie przed wniesieniem skargi, tj. przed 17 marca 2026 r. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo złożone przez skarżącego w dniu 4 marca 2026 r. (data prezentaty na piśmie) zatytułowane "Skarga na rażącą bezczynność i przewlekłość", skierowane do organu (k. 143 akt administracyjnych). Skarżący zażądał wydania decyzji, a w przypadku dalszej zwłoki oświadczył, że skieruje sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Choć przedmiotowe pismo skarżący skierował bezpośrednio do organu, a nie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, to – mając na uwadze jego treść – organ winien był zakwalifikować je jako ponaglenie i przekazać je do rozpoznania, zgodnie z właściwością, organowi wyższego stopnia (art. 37 § 4 i art. 19 k.p.a.).
Nie było zatem podstaw do odrzucenia skargi.
Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi wskazać należy, że kwestie związane z udzielaniem zezwoleń na pobyt czasowy normuje ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
Istotna jest też okoliczność, że w dniu 12 marca 2022 r. z mocą obowiązującą od dnia 24 lutego 2022 r. (art. 116 ustawy) weszła w życie ustawa z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (dalej jako "ustawa o pomocy"). Następnie na mocy art. 1 pkt 44 ustawy z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 830, dalej: "ustawa zmieniająca"), wprowadzono do ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy art. 100c, który stanowi, że:
- 1. W okresie do dnia 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących:
- 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,
- 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji;
- 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej
- - w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
- 2. Czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach w sprawach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne.
- 3. W okresie, o którym mowa w ust. 1:
- 1) przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się;
- 2) organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa.
- 4. Zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki.
Analogiczne rozwiązanie na dalszy okres do dnia 24 sierpnia 2023 r. przewidywała norma art. 100d ustawy o pomocy, wprowadzona ustawą z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 185), a konkretnie przez art. 1 pkt 32 tej ustawy, który wszedł w życie z mocą wsteczną z dniem 1 stycznia 2023 r.
Przepis art. 100d ustawy o pomocy był parokrotnie nowelizowany; na dzień wydania niniejszego wyroku art. 100d ustawy o pomocy określał przywołany okres "do dnia 4 marca 2027 r." (art. 17 pkt 50 ustawy z dnia 23 stycznia 2026 r.; Dz.U. 2026 r. poz. 203 – zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 5 marca 2026 r.).
W wyroku z dnia 19 maja 2025 r. sygn. akt II OSK 2926/24 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na epizodyczny (czasowy) charakter regulacji art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy, których wprowadzenie do ustawy spowodowane było kryzysem migracyjnym, związanym z rozpoczęciem przez Rosję działań zbrojnych na terytorium Ukrainy, a zatem sytuacją nadzwyczajną. NSA stwierdził, że ponad dwuletni okres – od 15 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. – należało uznać za wystarczający do zapewnienia przez państwo (administrację rządową) rozwiązań pozwalających na terminową obsługę wniosków pobytowych. W powołanym wyroku NSA przyjął, że dopiero po czwartym przedłużeniu obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy, tj. po dniu 30 czerwca 2024 r., zachodzi sprzeczność tej regulacji z konstytucyjną zasadą prawa do sądu, w związku z czym nie powinna być ona stosowana.
Stanowisko to jest już utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz przykładowo wyroki NSA z dnia 19 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2921/24, II OSK 2927/24, II OSK 2587/24, II OSK 2930/24, II OSK 2924/24, II OSK 2926/24, II OSK 2740/24, II OSK 2817/24; z dnia 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 3096/24; z dnia 13 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2940/24).
Zgodnie zatem z powyższym poglądem ograniczenia wynikające z art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy nie mogły być stosowane po 1 lipca 2024 r. Od tej daty podlega zatem ocenie sposób działania organu (lub jego brak).
Pojęcie "bezczynności" należy rozumieć jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia (względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Chodzi o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 k.p.a. lub wynikającego z przepisów szczególnych (do których odsyła art. 35 § 4 k.p.a.), względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Zgodnie z legalną definicją bezczynności, zawartą w k.p.a., stan ten zachodzi, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.).
Z kolei przewlekłość postępowania to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przewlekłość występuje w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia i bez uzasadnionej i ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy (art. 12 k.p.a.). Przewlekłość obejmuje przypadki, gdy organ załatwia sprawę dłużej niż powinien w świetle zasady szybkości postępowania.
Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie zasady szybkości postępowania, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zgodnie z art. 36 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.
Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Terminy te jednak mogą być modyfikowane przez przepisy szczególne (art. 35 § 4 k.p.a.).
Ustawa o cudzoziemcach zawiera przepisy określające czas, w jakim postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy powinno się zakończyć. Przepisy regulujące tę materię stanowią lex specialis w stosunku do ogólnych uregulowań k.p.a.
Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy skarżący złożył w dniu 30 listopada 2023 r.
W tym czasie przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 519 ze zm., dalej: "u.o.c.") stanowiły, że decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni (art. 112a ust.1 u.o.c.). Termin ten, zgodnie z art. 112a ust. 2 u.o.c., biegł od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń:
- 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub
- 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub
- 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 2 pkt 2, lub wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 106 ust. 2a, upłynął bezskutecznie.
Skarżący złożył wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy w dniu 30 listopada 2023 r. w związku z zawarciem związku małżeńskiego z obywatelką RP. Pismem z dnia 15 grudnia 2023 r. organ wezwał skarżącego do osobistego stawiennictwa i złożenia odcisków linii papilarnych. Skarżący uczynił zadość wezwaniu w dniu 11 stycznia 2024 r. Od tego dnia przedmiotowy wniosek był kompletny, nie zawierał braków formalnych (k. 94 akt administracyjnych). W dniu 15 stycznia 2024 r. organ zwrócił się do właściwych organów w trybie art. 109 ust. 1 u.o.c. o przekazanie informacji, czy wjazd skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (k. 95 akt administracyjnych). Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku w piśmie z dnia 1 marca 2024 r. (wpływ do organu w dniu 7 marca 2024 r.) udzielił informacji w przedmiocie popełnionego przez skarżącego przestępstwa i skazania go prawomocnym wyrokiem z dnia 21 lutego 2023 r. Organ w dniu 2 sierpnia 2024 r., na podstawie art. 11 u.o.c., zwrócił się do Komendanta Straży Granicznej w Gdańsku o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego.
W dniu 9 września 2024 r. do organu wpłynęło sprawozdanie z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 3 września 2024 r. Organ w dniu 3 marca 2026 r. wystąpił do Ministra Sprawiedliwości o udzielenie informacji z Krajowego Rejestru Karnego; odpowiedź wpłynęła do organu w dniu 13 marca 2026 r.
W dniu 4 marca 2026 r. skarżący wniósł ponaglenie.
Jak już wskazano w świetle orzecznictwa NSA termin zawieszenia biegu terminów do załatwienia wniosku przestał obowiązywać z dniem 1 lipca 2024 r.
W związku z tym stwierdzić należy, że 60-dniowy termin do załatwienia sprawy (wydania decyzji pozytywnej bądź odmownej) rozpoczął bieg 1 lipca 2024 r. (w dniu 11 stycznia 2024 r. wniosek skarżącego był kompletny, 7 marca 2024 r. organ dysponował informacją od Komendanta Wojewódzkiego Policji). Tym samym termin do rozpoznania wniosku skarżącego upływał z dniem 2 września 2024 r.
Termin ten nie został zachowany (organ przekroczył go o dwa lata) i nie wydano w sprawie decyzji. Należy przy tym zauważyć, że pomiędzy zwróceniem się o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w trybie art. 11 u.o.c. (2 sierpnia 2024 r.), a zwróceniem się o informację z KRK w trybie art. 100 ust. 1 pkt 4 u.o.c. (3 marca 2026 r.) upłynęło 1,5 roku, zaś ostatnią z czynności w postępowaniu z wniosku skarżącego organ podjął po upływie 18 miesięcy od dnia, kiedy przestał obowiązywać termin zawieszenia biegu terminów do załatwienia wniosku. Przypomnieć trzeba, że na załatwienie sprawy organ miał 60 dni.
Sąd miał na uwadze, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne.
Powyższe okoliczności świadczą o bezczynności organu i to o rażącym charakterze. Do dnia wydania wyroku organ nie przedstawił Sądowi żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że postępowanie zostało zakończone, zatem pozostaje w bezczynności.
Dokonując oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażący Sąd orzekający miał na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 sierpnia 2026 r. sygn. akt II OSK 493/26 uznał, że Wojewoda Pomorski dopuścił się bezczynności, ale bez rażącego naruszenia prawa, jak przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 26 listopada 2025 r.
NSA wskazał, że "co prawda organ przekroczył wielokrotnie termin 60 dni, ale działał na zasadzie legalizmu (art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP) i w zaufaniu do normy prawa. W krajowym porządku prawnym obowiązywał bowiem art. 100d u.o.p. w brzmieniu po kolejnej nowelizacji dokonanej na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw, czyli przedłużał działanie art. 100d u.o.p. do 30 września 2025 r. Dopiero linia orzecznicza zapoczątkowana wyrokami NSA z 19 maja 2025 r. (sygn. akt wymienione wyżej) oraz konsekwentnie kolejne wyroki tegoż sądu, zwróciła uwagę na kwestie niekonstytucyjności przedmiotowego przepisu. Po sporządzeniu uzasadnień do tych wyroków, na które p.p.s.a. przewiduje termin 30 dni (art. 193 p.p.s.a.), podpisaniu ich przez skład orzekający oraz umieszczeniu w bazie orzecznictwa sądów administracyjnych (CBOSA), możliwe było zapoznanie się poszczególnych Wojewodów oraz sądów wojewódzkich z aktualnym stanowiskiem sądu kasacyjnego. W tej trudnej sytuacji procesowej i materialnej niedochowanie przez organ terminu załatwienia sprawy nie może być uznane za rażąco naruszające prawo".
Należy zatem zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie stan faktyczny jest już odmienny. Skarga została wniesiona przez skarżącego w marcu 2026 r., wobec czego stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 19 maja 2025 r. sygn. akt II OSK 2926/24, zaakceptowane w kolejnych wyrokach NSA, że po przedłużeniu obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po dniu 30 czerwca 2024 r. zachodzi sprzeczność tej regulacji z konstytucyjną zasadą prawa do sądu i nie powinna być ona stosowana, powinno być znane organowi przynajmniej od kilku miesięcy. Mimo to organ nie załatwił sprawy do czasu wniesienia skargi, ani też do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie, mimo że znał treść wyroku NSA z dnia 19 maja 2025 r. od około roku. Zatem od tej pory 60-cio dniowy termin załatwienia sprawy organ przekroczył aż sześciokrotnie, a od dnia 2 września 2024 r. - dwunastokrotnie.
Dodać należy, że przepis art. 100d ustawy o pomocy nie zmienił co do zasady terminu rozpoznania przez organ wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (60 dni). W przepisie tym brak jest też zakazu prowadzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
W dniu orzekania przez Sąd upłynęło około 4,5 roku od rozpoczęcia agresji rosyjskiej przeciwko Ukrainie, która spowodowała napływ licznej grupy obywateli tego kraju do Polski. Trudno jest obecnie dopatrywać się szczególnych okoliczności, które w praworządnym państwie nadal uzasadniałyby pozbawienie cudzoziemców instrumentów ochrony sądowej przed bezczynnością organów administracji.
Mając zatem powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt 1. sentencji wyroku).
Ponadto Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2. sentencji wyroku). W niniejszej sprawie stan bezczynności jest oczywisty, okres prowadzenia tego rodzaju postępowania jest zbyt długi, tym bardziej, że Komendant Wojewódzki Policji przekazał organowi informację przed dniem 1 lipca 2024 r. (7 marca 2024 r. wpłynęła ona do organu), zaś pozostałe organy wymienione w art. 109 ust. 1 u.o.c., do których skierowano wniosek do zaopiniowania nie przekazały informacji ani też nie wniosły o przedłużenie 30-dniowego terminu (milczenie organów w tej kwestii należy uznać za brak przeszkód do procedowania wniosku).
W tym miejscu wyjaśnić należy skarżącemu, że zarzuty skargi dotyczące prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego, a odnoszące się do błędnych czy też wybiórczych ustaleń faktycznych nie są ocenianie przez Sąd w sprawie o bezczynność organu. Kontrola Sądu ogranicza się do oceny, czy organ dopuścił się bezczynności, a jeśli tak, to czy miała ona charakter rażący, czy też nie.
W przepisie art. 149 § 2 p.p.s.a. ustawodawca określił, że sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może przyznać stronie skarżącej sumę pieniężną lub wymierzyć organowi grzywnę. Przyznanie sumy pieniężnej jak i wymierzenie organowi grzywny pozostawiono zatem uznaniu sądu.
Należy wyraźnie podkreślić, że przyznanie sumy pieniężnej i wymierzenie grzywny nie jest uzależnione od tego, czy naruszenie prawa przez organ było rażące, czy też nie, o czym świadczy treść przywołanego przepisu.
W ocenie Sądu zasadne jest w niniejszej sprawie przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej tytułem zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką skarżący poniósł wskutek wadliwie działającej administracji publicznej, choć nie w żądanej przez niego kwocie. Skarżący już bardzo długo oczekuje na zakończenie sprawy, zainicjowanej jego wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Sytuacja ta miała zarówno wpływ na jego sytuację osobistą, jak i rodzinną. Ponadto z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by organ w myśl art. 36 k.p.a. zawiadomił skarżącego o przyczynach zwłoki i wskazał nowy termin załatwienia sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd przyznał skarżącemu od organu, na podstawie art. 149 §2 p.p.s.a., sumę pieniężną w wysokości 2000 zł (punkt 3. sentencji wyroku).
Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w części dotyczącej przyznania skarżącemu sumy pieniężnej ponad przyznaną kwotę oraz wymierzenia organowi grzywny (punkt 4. sentencji wyroku).
Sąd nie dostrzegł podstaw do wymierzenia organowi grzywny uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wystarczającą dolegliwością dla organu będzie przyznana skarżącemu suma pieniężna.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, albowiem przedmiotem skargi była bezczynność organu administracji publicznej (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.).
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw obejmujących wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł (punkt 5. sentencji wyroku).
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).