Uzasadnienie
H. G. (dalej: "skarżący"), obywatel Indii, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Pomorskiego (dalej: "organ") w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Wskazał, że w dniu 30 kwietnia 2024 r. złożył wniosek o udzielenie mu powyższego zezwolenia w celu kontynuacji studiów. Z powodu długotrwałej bezczynności organu w maju 2025 r. zmienił cel pobytu na wykonywanie pracy. W związku z ukończeniem studiów magisterskich (w październiku 2025 r.) i na skutek przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ zdezaktualizował się pierwotny cel pobytu.
Skarżący wielokrotnie podejmował działania mające na celu załatwienie sprawy (trzykrotnie składał wnioski o przyspieszenie postępowania, wnosił skargi i ponaglenia do organu wyższego stopnia, kierował pisma do organu), które okazały się bezskuteczne. Organ, pomimo upływu 22 miesięcy, do dnia wniesienia skargi nie załatwił sprawy.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 30 dni od doręczenia akt sprawy, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, przyznanie sumy pieniężnej w wysokości 5000 zł albo wymierzenie organowi grzywny (skarga i pismo skarżącego z dnia 2 lipca 2026 r.).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia. Skarżący nie poprzedził skargi ponagleniem, o którym mowa w art. 37 k.p.a. i art. 53 § 2b p.p.s.a., bowiem złożył je po wniesieniu skargi, tj. po 3 marca 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), szczególnym wymogiem dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania jest poprzedzenie skargi ponagleniem skierowanym do właściwego organu.
Z uwagi na zarzut organu w pierwszej kolejności rozważyć należało, czy skarżący poprzedził wniesienie skargi ponagleniem.
Sąd przyjął, że skarżący wniósł ponaglenie przed wniesieniem skargi, tj. przed 2 marca 2026 r. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo złożone przez pełnomocnika skarżącego w dniu 7 lutego 2025 r. (data stempla pocztowego) zatytułowane "Wniosek o przyspieszenie rozpoznania sprawy", skierowane do organu (k. 74). W jego treści powołano się na art. 37 § 1 k.p.a., który dotyczy ponaglenia. Skarżący wezwał organ do wydania decyzji "pod rygorem złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego". Pomimo, że przedmiotowe pismo skarżący skierował bezpośrednio do organu, a nie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, to – mając na uwadze jego treść – organ winien był zakwalifikować je jako ponaglenie i przekazać je do rozpoznania, zgodnie z właściwością, organowi wyższego stopnia (art. 37 § 4 i art. 19 k.p.a.).
Nie było zatem podstaw do odrzucenia skargi.
Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi wskazać należy, że kwestie związane z udzielaniem zezwoleń na pobyt czasowy normuje ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.
Istotna jest też okoliczność, że w dniu 12 marca 2022 r. z mocą obowiązującą od dnia 24 lutego 2022 r. (art. 116 ustawy) weszła w życie ustawa z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (dalej jako "ustawa o pomocy"). Następnie na mocy art. 1 pkt 44 ustawy z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 830, dalej: "ustawa zmieniająca"), wprowadzono do ustawy o pomocy art. 100c, który stanowi, że:
- 1. W okresie do dnia 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących:
- 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,
- 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji;
- 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej
- - w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
- 2. Czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach w sprawach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne.
- 3. W okresie, o którym mowa w ust. 1:
- 1) przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się;
- 2) organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa.
- 4. Zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki.
Analogiczne rozwiązanie na dalszy okres do dnia 24 sierpnia 2023 r. przewidywała norma art. 100d ustawy o pomocy, wprowadzona ustawą z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 185), a konkretnie przez art. 1 pkt 32 tej ustawy, który wszedł w życie z mocą wsteczną z dniem 1 stycznia 2023 r.
Przepis art. 100d ustawy o pomocy był parokrotnie nowelizowany; na dzień wydania niniejszego wyroku art. 100d ustawy o pomocy określał przywołany okres "do dnia 4 marca 2027 r." (art. 17 pkt 50 ustawy z dnia 23 stycznia 2026 r.; Dz.U. 2026 r. poz. 203 – zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 5 marca 2026 r.).
W wyroku z dnia 19 maja 2025 r. sygn. akt II OSK 2926/24 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na epizodyczny (czasowy) charakter regulacji art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy, których wprowadzenie do ustawy spowodowane było kryzysem migracyjnym, związanym z rozpoczęciem przez Rosję działań zbrojnych na terytorium Ukrainy, a zatem sytuacją nadzwyczajną. NSA stwierdził, że ponad dwuletni okres – od 15 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. – należało uznać za wystarczający do zapewnienia przez państwo (administrację rządową) rozwiązań pozwalających na terminową obsługę wniosków pobytowych. W powołanym wyroku NSA przyjął, że dopiero po czwartym przedłużeniu obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy, tj. po dniu 30 czerwca 2024 r., zachodzi sprzeczność tej regulacji z konstytucyjną zasadą prawa do sądu, w związku z czym nie powinna być ona stosowana.
Stanowisko to jest już utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz przykładowo wyroki NSA z dnia 19 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2921/24, II OSK 2927/24, II OSK 2587/24, II OSK 2930/24, II OSK 2924/24, II OSK 2926/24, II OSK 2740/24, II OSK 2817/24; z dnia 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 3096/24; z dnia 13 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2940/24).
Zgodnie zatem z powyższym poglądem ograniczenia wynikające z art. 100c i art. 100d ustawy o pomocy nie mogły być stosowane po 1 lipca 2024 r. Od tej daty podlega zatem ocenie sposób działania organu (lub jego brak).
Pojęcie "bezczynności" należy rozumieć jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia (względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Chodzi o przekroczenie terminu określonego na podstawie art. 35 k.p.a. lub wynikającego z przepisów szczególnych (do których odsyła art. 35 § 4 k.p.a.), względnie terminu przedłużonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Zgodnie z legalną definicją bezczynności, zawartą w k.p.a., stan ten zachodzi, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.).
Z kolei przewlekłość postępowania to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przewlekłość występuje w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia i bez uzasadnionej i ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy (art. 12 k.p.a.). Przewlekłość obejmuje przypadki, gdy organ załatwia sprawę dłużej niż powinien w świetle zasady szybkości postępowania.
Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie zasady szybkości postępowania, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zgodnie z art. 36 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.
Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Terminy te jednak mogą być modyfikowane przez przepisy szczególne (art. 35 § 4 k.p.a.).
Ustawa o cudzoziemcach zawiera przepisy określające czas, w jakim postępowanie w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy powinno się zakończyć. Przepisy regulujące tę materię stanowią lex specialis w stosunku do ogólnych uregulowań k.p.a.
Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy skarżący złożył w dniu 30 kwietnia 2024 r.
W tym czasie przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 769, dalej: "u.o.c.") stanowiły, że decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni (art. 112a ust.1 u.o.c.). Termin ten, zgodnie z art. 112a ust. 2 u.o.c., biegł od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń:
- 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub
- 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub
- 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 2 pkt 2, lub wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 106 ust. 2a, upłynął bezskutecznie.
Skarżący wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy w celu kształcenia się na studiach złożył osobiście w dniu 30 kwietnia 2024 r. Przedmiotowy wniosek był kompletny, nie zawierał braków formalnych (k. 46 akt administracyjnych).
W dniu 22 października 2024 r. organ zwrócił się do właściwych organów w trybie art. 109 ust. 1 u.o.c. o przekazanie informacji, czy wjazd skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (k. 57 akt administracyjnych).
W dniu 27 grudnia 2024 r. organ wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 144 ust. 1 u.o.c. (aktualnego zaświadczenia z uczelni o podjęciu lub kontynuacji studiów, oświadczenia o miesięcznych kosztach zamieszkania i dokumentów potwierdzających posiadanie wystarczających środków na ich pokrycie, dokumentów potwierdzających posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium RP, dowodu uiszczenia opłaty za studia w przypadku ich odpłatności). Skarżący wymagane dokumenty nadesłał przed wystosowaniem wezwania, tj. w dniu 19 grudnia 2024 r. (data stempla pocztowego – wpływ do organu w dniu 23 grudnia 2024 r. – k. 65-71 akt administracyjnych).
W dniu 7 lutego 2025 r. skarżący wniósł ponaglenie.
W dniu 21 maja 2025 r. wpłynęło do organu oświadczenie skarżącego z dnia 19 maja 2025 r. o zmianie celu pobytu w trakcie postępowania – z kształcenia na wykonywanie pracy, do którego dołączył: umowę zlecenia, umowę najmu, załącznik nr 1 wypełniony przez pracodawcę, dowód uiszczenia opłaty skarbowej.
Jak już wskazano w świetle orzecznictwa NSA termin zawieszenia biegu terminów do załatwienia wniosku przestał obowiązywać z dniem 1 lipca 2024 r.
W związku z tym stwierdzić należy, że 60-dniowy termin do załatwienia sprawy (wydania decyzji pozytywnej bądź odmownej) rozpoczął bieg 1 lipca 2024 r. (skarżący złożył wniosek osobiście w dniu 30 kwietnia 2024 r., który nie zawierał braków formalnych). Tym samym termin do rozpoznania wniosku skarżącego upływał z dniem 2 września 2024 r.
Termin ten nie został zachowany i nie wydano w sprawie decyzji. Co więcej, organ pierwsze czynności w sprawie (zwrócenie się o informację w trybie art. 109 ust. 1 u.o.c.) podjął dopiero 22 października 2024 r.
Powyższe okoliczności świadczą zarówno o bezczynności organu, jak i przewlekłym prowadzeniu postępowania przez organ i to o rażącym charakterze. Do dnia wydania wyroku organ nie przedstawił Sądowi żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że postępowanie zostało zakończone, zatem pozostaje w bezczynności. Prowadzi też postępowanie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, zatem prowadzi je w sposób przewlekły.
Sąd miał na uwadze, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne.
Dokonując oceny, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało charakter rażący Sąd orzekający miał na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 sierpnia 2026 r. sygn. akt II OSK 493/26 uznał, że Wojewoda Pomorski dopuścił się bezczynności, ale bez rażącego naruszenia prawa, jak przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 26 listopada 2025 r.
NSA wskazał, że "co prawda organ przekroczył wielokrotnie termin 60 dni, ale działał na zasadzie legalizmu (art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP) i w zaufaniu do normy prawa. W krajowym porządku prawnym obowiązywał bowiem art. 100d u.o.p. w brzmieniu po kolejnej nowelizacji dokonanej na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw, czyli przedłużał działanie art. 100d u.o.p. do 30 września 2025 r. Dopiero linia orzecznicza zapoczątkowana wyrokami NSA z 19 maja 2025 r. (sygn. akt wymienione wyżej) oraz konsekwentnie kolejne wyroki tegoż sądu, zwróciła uwagę na kwestie niekonstytucyjności przedmiotowego przepisu. Po sporządzeniu uzasadnień do tych wyroków, na które p.p.s.a. przewiduje termin 30 dni (art. 193 p.p.s.a.), podpisaniu ich przez skład orzekający oraz umieszczeniu w bazie orzecznictwa sądów administracyjnych (CBOSA), możliwe było zapoznanie się poszczególnych Wojewodów oraz sądów wojewódzkich z aktualnym stanowiskiem sądu kasacyjnego. W tej trudnej sytuacji procesowej i materialnej niedochowanie przez organ terminu załatwienia sprawy nie może być uznane za rażąco naruszające prawo".
Należy zatem zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie stan faktyczny jest już odmienny. Skarga została wniesiona przez skarżącego w marcu 2026 r., wobec czego stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 19 maja 2025 r. sygn. akt II OSK 2926/24, zaakceptowane w kolejnych wyrokach NSA, że po przedłużeniu obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po dniu 30 czerwca 2024 r. zachodzi sprzeczność tej regulacji z konstytucyjną zasadą prawa do sądu i nie powinna być ona stosowana, powinno być znane organowi przynajmniej od kilku miesięcy. Mimo to organ nie dążył do załatwienia sprawy. Nie załatwił jej także do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie, mimo że znał treść przywołanego wyżej wyroku NSA z dnia 19 maja 2025 r. od około roku, a 60 -cio -dniowy termin załatwienia sprawy przekroczył do tej pory aż sześciokrotnie.
Dodać należy, że przepis art. 100d ustawy o pomocy nie zmienił co do zasady terminu rozpoznania przez organ wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (60 dni). W przepisie tym brak jest też zakazu prowadzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.
W dniu orzekania przez Sąd upłynęło już około 4,5 roku od rozpoczęcia agresji rosyjskiej przeciwko Ukrainie, która spowodowała napływ licznej grupy obywateli tego kraju do Polski. Trudno jest obecnie dopatrywać się szczególnych okoliczności, które w praworządnym państwie nadal uzasadniałyby pozbawienie cudzoziemców instrumentów ochrony sądowej przed bezczynnością organów administracji.
Mając zatem powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt 1. sentencji wyroku).
Ponadto Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2. sentencji wyroku). W niniejszej sprawie stan bezczynności jak i przewlekłości jest oczywisty, okres prowadzenia tego rodzaju postępowania jest zbyt długi, tym bardziej, że organy wymienione w art. 109 ust. 1 u.o.c., do których organ zwrócił się o zaopiniowanie wniosku nie przekazały żadnej informacji ani też nie wniosły o przedłużenie 30-dniowego terminu (milczenie organów w tej kwestii należy uznać za brak przeszkód do procedowania wniosku).
W przepisie art. 149 § 2 p.p.s.a. ustawodawca określił, że sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może przyznać stronie skarżącej sumę pieniężną lub wymierzyć organowi grzywnę. Przyznanie sumy pieniężnej jak i wymierzenie organowi grzywny pozostawiono zatem uznaniu sądu.
Należy wyraźnie podkreślić, że przyznanie sumy pieniężnej i wymierzenie grzywny nie jest uzależnione od tego, czy naruszenie prawa przez organ było rażące, czy też nie, o czym świadczy treść przywołanego przepisu.
W rozpoznawanej sprawie skarżący, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, był jeszcze studentem. Długie procedowanie wniosku spowodowało, że pierwotny cel złożenia wniosku (kształcenie) przestał być aktualny, co pociągnęło za sobą konieczność zmiany celu złożenia wniosku (praca) oraz przedkładania przez skarżącego kolejnych dokumentów, wymaganych w takim przypadku. Skarżący parokrotnie zwracał się do organu o przyśpieszenie załatwienia sprawy, wniósł też ponaglenie. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by organ w jakikolwiek sposób zareagował na pisma skarżącego, ani by zgodnie z art. 36 k.p.a. zawiadomił skarżącego o przyczynach zwłoki i wskazał nowy termin załatwienia sprawy.
Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny, służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką skarżący poniósł wskutek wadliwie działającej administracji publicznej.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za celowe wydanie orzeczenia kompensacyjnego i przyznał skarżącemu od organu, na podstawie art. 149 §2 p.p.s.a., sumę pieniężną w wysokości 2000 zł (punkt 3. sentencji wyroku).
Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w części dotyczącej przyznania skarżącemu sumy pieniężnej ponad przyznaną kwotę oraz wymierzenia organowi grzywny (punkt 4. sentencji wyroku).
W ocenie Sądu żądana przez skarżącego suma pieniężna w wysokości 5000 zł jest zbyt wygórowana. Sąd nie dostrzegł także podstaw do wymierzenia organowi grzywny uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wystarczającą dolegliwością dla organu będzie przyznana skarżącemu suma pieniężna.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, albowiem przedmiotem skargi była bezczynność organu administracji publicznej (art. 119 pkt 4 p.p.s.a.).
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw obejmujących wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł (punkt 5. sentencji wyroku).
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).