Uzasadnienie
W dniu 5 lipca 2024 r. do Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku Oddział Zamiejscowy w Słupsku wpłynął wniosek M. B. (obywatela Kolumbii) w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. Do wniosku dołączono szereg dokumentów, między innymi: załącznik nr 1 do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, kserokopię paszportu, powiadomienie o nadaniu numeru PESEL.
W dniu 16 września 2024 r. Wojewoda Pomorski wezwał wnioskodawcę do osobistego stawiennictwa w dniu 14 października 2024 r. w celu dopełnienia obowiązku osobistego złożenia wniosku oraz złożenia odcisków linii papilarnych. W wyznaczonym przez organ dniu wnioskodawca stawił się w urzędzie, złożył odciski linii papilarnych oraz nowe dokumenty do wniosku.
W dniu 25 sierpnia 2025 r. wnioskodawca poinformował Wojewodę Pomorskiego, że zamieszkuje na terytorium województwa łódzkiego i w związku z tym zwraca się o przekazanie jego sprawy według właściwości.
Ponadto, Jak wynika z akt sprawy do dnia 20 października 2025 r. pełnomocnikiem M. B. w postępowaniu administracyjnym był R. O. (20 października 2025 r. nastąpiło wypowiedzenie pełnomocnictwa).
Następnie do postepowania administracyjnego zgłosił się w dniu 23 października 2025 r. nowy pełnomocnik umocowany przez M. B. – r.pr. M. S. Pismem z dnia 23 października 2025 r., reprezentujący wnioskodawcę nowy pełnomocnik, zwrócił się jednocześnie do Wojewody Pomorskiego z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w określonej dacie z uwzględnieniem 57 § 5 pkt 2 i art. 65 § 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej w skrócie jako "k.p.a.") oraz złożenie innych dokumentów w sprawie. Wskazano, że ustalenie terminu wniesienia podania ma niebagatelne znaczenie ze względu na art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 1079 ze zm.), zgodnie z którym złożenie wniosku w terminie jest warunkiem legalności pobytu cudzoziemca w toku postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, jak również prawa do pracy na podstawie odrębnego zezwolenia na pracę w oczekiwaniu na wydanie jednolitego zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, na podstawie art. 3 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ze względu na brzmienie art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, istotne znaczenie ma również ustalenie i potwierdzenie jakie inne dokumenty zostały złożone w tym postępowaniu.
Jako podstawę wystąpienia z wnioskiem o wydanie zaświadczenia podano art. 63 § 4 k.p.a., gdzie wyjaśniono, że pełnomocnik postrzega art. 63 § 4 k.p.a. jako przepis, z którego wynika interes prawny w wydaniu zaświadczenia - skoro przepis ten stanowi, ze organ publicznej obowiązany jest potwierdzać wniesienie podania, jeżeli wnoszący tego zażąda.
W piśmie z dnia 23 października 2025 r. wskazano też na okoliczność, że sprawa zezwolenia na pobyt - w której zaczął działać nowy pełnomocnik - powinna być przekazana teraz Wojewodzie Łódzkiemu.
W dniu 17 listopada 2025 r. wnioskodawca wniósł ponaglenie na niezałatwienie wniosku z dnia 23 października 2025 r. i ponownie wniósł o wydanie zaświadczenia zgodnie z treścią tego wniosku. Wnioskodawca podkreślił, że brak wydania zaświadczenia w terminie wynikającym z art. 217 § 3 k.p.a. jest bezczynnością organu, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm; dalej jako "p.p.s.a.").
Pismem z dnia 21 lutego 2026 r. M. B., działając przez swojego pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność Wojewody Pomorskiego polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia 23 października 2025 r. o wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego.
Na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. wniesiono o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i zobowiązanie organu do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. wniesiono o przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości 500 zł. Ponadto na podstawie art. 200 w z w. z art. 205 § 2 p.p.s.a. wniesiono o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że wnioskiem z dnia 23 października 2025 r. pełnomocnik zwrócił się o wydanie zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia przez cudzoziemca wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz złożenia innych dokumentów
Podkreślono, że interes prawny w wydaniu zaświadczenia wynika z art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. służy do wykazania legalności pobytu na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w celu podjęcia legalnego zatrudnienia na podstawie art. z art. 87 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Interes prawny w wydaniu zaświadczenia wynika w ocenie pełnomocnika również z art. 63 § 4 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący tego zażąda.
Wskazano, że zgodnie z art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach złożenie wniosku w terminie jest warunkiem legalności pobytu cudzoziemca w toku postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, jak również prawa do pracy na podstawie odrębnego zezwolenia na pracę w oczekiwaniu na wydanie jednolitego zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, na podstawie art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dlatego ustalenie terminu wniesienia podania ma niebagatelne znaczenie. Również ze względu na wskazany przepis istotne znaczenie ma potwierdzenie jakie inne dokumenty zostały złożone w tym postępowaniu. Podkreślono, że do dnia wniesienia skargi zaświadczenie nie zostało skarżącemu doręczone.
Nadto wskazano, że przed wniesieniem skargi na bezczynność w dniu 17 listopada 2025 r. wniesione zostało ponaglenie na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku o wydanie zaświadczenia. Przy tym podkreślono, że ponaglenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie k.p.a. stanowi środek zaskarżenia, który przysługuje w przypadku bezczynności w załatwieniu sprawy administracyjnej lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Wniesione ponaglenie miało na celu przypomnienie organowi o konieczności wydania zaświadczenia w terminie 7 dni zgodnie z art. 217 § 3 k.p.a.
Uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej w kwocie 500 zł wskazano, że uzyskanie wnioskowanego zaświadczenia ma dla cudzoziemca ogromne znaczenie, albowiem bez niego nie jest w stanie wykazać, że złożył w terminie wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy wraz z wymaganymi załącznikami, a zatem że jego pobyt w Polsce może być uznawany za legalny. Brak zaświadczenia powoduje, że cudzoziemiec napotyka spore trudności w codziennym funkcjonowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Cudzoziemcy nieposiadający zaświadczenia potwierdzającego fakt złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wzbudzają nieufność wśród wielu pracodawców i właścicieli lokali mieszkalnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego lub ewentualnie o oddalenia skargi.
Odnosząc się do złożonego wniosku o wydanie zaświadczenia z dnia 23 października 2025 r. organ wskazał, że Kodeks postępowania administracyjnego rozróżnia dwie, niezależne od siebie instytucje, tj. zaświadczenia i potwierdzenia.
Zgodnie z 63 § 4 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący tego zażąda.
Natomiast, zgodnie z art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2).
Zgodnie z komentarzem P. M. Przybysza (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2026, art.
63) "sposób potwierdzenia wniesienia podania jest uzależniony od sposobu jego wniesienia. Zasadą powinno być pisemne potwierdzenie wniesienia podania (zob. art. 46). Z treści potwierdzenia powinno wynikać, kto i kiedy złożył określone podanie. Potwierdzenie powinno być opatrzone podpisem pracownika organu administracji potwierdzającego wniesienie podania ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego tej osoby". Organ wyjaśnił, że powyższy obowiązek realizuje w ten sposób, iż przy składaniu wniosku osobiście wydaje potwierdzenie na piśmie, ze wskazaniem wnioskodawcy, daty przyjęcia wniosku, podpisu pracownika przyjmującego oraz pieczęci Wydziału Cudzoziemców PUW lub poprzez przyłożenie prezentaty ma kopii wniosku (w zależności od żądania wnioskodawcy). W przypadku doręczenia wniosku za pośrednictwem poczty wnioskodawca dysponuje dowodem nadania listu poleconego lub przesyłki kurierskiej, a w przypadku przesłania wniosku w formie elektronicznej - dowodem jego przesłania przez skrzynkę e-puap lub z systemu PURDE.
Organ podkreślił, że w jego ocenie pełnomocnik poprzez złożony wniosek o wydanie zaświadczenia nie domagał się zaświadczenia ale potwierdzenia, a stosowne potwierdzenia w ocenie organu już też posiada. Wniosek skarżącego został bowiem przesłany listem poleconym, a więc strona posiada dowód jego nadania pocztą. Po drugie zgodnie z art. 108 ustawy o cudzoziemcach fakt złożenia wniosku potwierdza zamieszczony w paszporcie cudzoziemca stempel Wojewody, który potwierdza legalność pobytu od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanie się ostateczna.
Organ zaznaczył, że fakt posiadania dowodu nadania przesyłki nie wyklucza możliwości wydania zaświadczenia w przypadku wykazania przez stronę przesłanek, o których mowa w art. 217 k.p.a. W ocenie organu wnioskujący nie wystąpił jednak o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 k.p.a.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. wskazuje, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W rozpoznawanej sprawie nie stanowi kwestii spornej, że skarżący, działając przez pełnomocnika umocowanego do jego reprezentowania w postępowaniu administracyjnym, wypełnił wymóg określony w art. 53 § 2b p.p.s.a. i wniósł ponaglenie przed wystąpieniem ze skargą.
W przedmiotowej sprawie skarżący zarzuca organowi w skardze, na co wskazał również bezpośrednio w ponagleniu, pozostawanie Wojewody Pomorskiego w bezczynności w rozpoznaniu wniosku o wydanie zaświadczenia i naruszenie w tym zakresie ustawowego terminu rozpoznania sprawy z art. 217§ 3 k.p.a.
Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w przepisach Działu VII k.p.a. Stosownie do art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Co istotne, zgodnie z art. 217 § 3 k.p.a., zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Przepis art. 218 k.p.a. przewiduje, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, stosownie do art. 219 k.p.a., następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia cechuje się szczególną, uproszczoną procedurą. Ten szczególny charakter ujawnia się zwłaszcza w tym, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest wąski i nie obejmuje kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, to jest ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. Organ może zatem zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji.
W konsekwencji, postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia może zakończyć się więc przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, lub przez odmowę wydania zaświadczenia, np. gdy organ jest niewłaściwy, gdy nie dysponuje danymi, gdy wnioskodawca nie ma interesu prawnego, gdy organ nie może spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia, np. z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie.
Zatem po złożeniu wniosku o wydanie zaświadczenia strona powinna uzyskać zaświadczenie o żądanej treści albo postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia bądź postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Termin na wydanie zaświadczenia lub jego odmowę określony w art. 217 § 3 k.p.a. stanowi lex specialis w stosunku do terminów wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a. Oznacza to, że ogólne terminy na załatwienie sprawy przewidziane ustawą nie mogą być stosowne nawet odpowiednio (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2/14). Tak określony termin nakłada na organ, do którego został złożony wniosek, duży rygoryzm co do sprawności prowadzonego postępowania związanego z rozpatrzeniem żądania wydania zaświadczenia, albowiem podstawowym nakazem dla organu jest w tym przypadku działanie nieujawniające zbędnej zwłoki.
W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że okoliczności faktyczne sprawy są przedmiotem sporu między organem a stroną skarżącą, co do samego faktu wystąpienia z wnioskiem o wydanie zaświadczenia. Organ w odpowiedzi na skargę stanął bowiem na stanowisku, że skoro składając wniosek o wydanie zaświadczenia, pełnomocnik strony wskazywał na podstawę prawną tego wniosku art. 64 § 4 k.p.a., który mówi o potwierdzeniu wniesienia podania, to uznać należy, że wnosił o wydanie potwierdzenia złożenia wniosku, które sam posiadał.
Tymczasem należy zauważyć, że wniosek został wprost zatytułowany jako wniosek o wydanie zaświadczenia, a w treści tego wniosku stwierdza się, że wnioskodawca chce uzyskać zaświadczenie potwierdzające złożenie przez niego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w określonej dacie oraz informacji o innych dokumentach złożonych w sprawie o udzielenie ww. zezwolenia. Przywołanie prawidłowej podstawy prawnej złożenia wniosku nie jest jego wymogiem formalnym. W ocenie Sądu art. 64 § 4 k.p.a. został też przywołany pośród również innych przepisów m.in. ustawy o cudzoziemcach przede wszystkim w kontekście wyjaśnienia dlaczego zdaniem pełnomocnika wnioskodawca ma interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia.
Zdaniem Sądu organ miał wszelkie podstawy aby od początku kwalifikować prawidłowo wniosek jako wniosek o wydanie zaświadczenia – co było zgodne z jego treścią i zakresem żądania. W dalszym toku postępowania skarżący składał ponadto ponaglenie w tej sprawie z dnia 17 listopada 2025 r., gdzie podkreślił, że ponownie wnosi o wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem z dnia 23 października 2025 r. W ponagleniu podano już też podstawę prawną odwołującą się do procedury wydawania zaświadczeń, to jest art. 217 § 3 k.p.a. Te działania nie wywołały pomimo tego żadnej reakcji ze strony organu.
Powołanie w uzasadnieniu wniosku o wydanie zaświadczenia treści art. 64 § 4 k.p.a., powinno być w ocenie Sądu, co najwyżej, traktowane jako podanie błędnej podstawy prawnej, co nie zmienia treści żądania i faktu, że strona konsekwentnie wnosiła we wniosku o wydanie zaświadczenia i potwierdzała to także później. Dostrzec też należy, że zaświadczenie to miało obejmować swoją treścią nie tylko wskazanie, w jakiej dacie strona złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, ale miało także zaświadczać jakie rodzajowo dokumenty zostały poza wnioskiem złożone Wojewódzkie Pomorskiemu przez stronę jako jego załączniki i następnie. W tej sytuacji wywodzenie przez organ na etapie odpowiedzi na skargę, że wnioskodawcy musiało chodzić, gdy pisał o "wydaniu zaświadczenia" tylko o potwierdzenie złożenia podania w rozumieniu posiadania dowodu wniesienia podania do organu, nie koresponduje i nie odpowiada rzeczywistej treści żądania, jakie do Wojewody Pomorskiego pełnomocnik wystosował w dniu 23 października 2025 r.
Zawarte w odpowiedzi na skargę stanowisko organu, że wniosek z dnia 23 października 2025 r. nie stanowił wniosku o wydanie zaświadczenia, którego dotyczy tryb z art. 217 k.p.a. jest, w ocenie Sądu, z powyższych względów nieprawidłowe.
Stanowisko to nie uwzględnia całości faktów wynikających z akt sprawy, w tym kolejno kierowanych do organu pism pełnomocnika, który po tym jak zgłosił się do sprawy, chciał uzyskać pełną wiedzę zarówno, co do tego jaką datę złożenia wniosku przyjmuje w sprawie organ, jak i tego, jakie dokumenty organ już otrzymał w sprawie od skarżącego, działającego uprzednio przez innego pełnomocnika. Szczególnie, że sprawa powinna też zgodnie z właściwością zostać już przekazana do innego wojewody.
W konsekwencji nieuprawnione jest stanowisko organu, że nie pozostaje bezczynny w sprawie rozpoznania wniosku, a sprawa - skoro strona powinna posiadać potwierdzenie wysłania wniosku pocztą oraz stempel w paszporcie - jest bezprzedmiotowa.
Jak wskazano wyżej, na podstawie literalnej treści wniosku z dnia 23 października 2025 r. organ miał wszelkie podstawy, aby ustalić, że strona wnosi o wydanie zaświadczenia, które ma dotyczyć zaświadczenia o określonych faktach wynikających z dokumentacji znajdującej się w posiadaniu organu (data złożenia wniosku oraz wskazanie dokumentów złożonych poza wnioskiem do akt sprawy).
Wynikający z art. 217 § 3 k.p.a. termin siedmiodniowy w okolicznościach faktycznych sprawy upływał w dniu 30 października 2025 r. Bezspornie, do dnia wniesienia skargi w sprawie w marcu 2026 r. Wojewoda Pomorski pozostawał bezczynny w sprawie, albowiem do tego dnia ani nie wydał zaświadczenia w zakresie przedmiotowym przez stronę, ani też nie wydał postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia bądź też odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę. Na dzień orzekania przez Sąd brak jest informacji, aby bezczynność organu w tym zakresie ustała, gdzie też w odpowiedzi na skargę wyrażono błędne założenie, że wniosek z dnia 23 października 2025 r. nie jest wnioskiem o wydanie zaświadczenia.
Mając na uwadze te okoliczności w punkcie 1 wyroku, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Wojewodę Pomorskiego do rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia. Sąd w niniejszej sprawie zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku w opisanym wyżej zakresie w terminie siedmiu dni, mając na względzie ustawowy termin wynikający z art. 217 § 3 k.p.a.
Jak wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a, stwierdzając przewlekłość lub bezczynność organu sąd jednocześnie stwierdza, czy przewlekłość lub bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa. Orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności lub przewlekłości winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. W ocenie Sądu stwierdzona w sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 2 wyroku.
W tym zakresie Sąd uwzględnił zarówno długotrwałe pozostawianie organu w bezczynności, która nadal trwa, jak i postawę organu wobec strony, która wskazuje na lekceważenie wniosku oraz uporczywy charakter bezczynności, gdzie dostrzeżenie, że strona literalnie wnosi o wydanie zaświadczenia nie powinno nastręczać organowi żadnych trudności interpretacyjnych.
Termin 7 dni na rozpoznanie wniosku o wydanie zaświadczenia od października 2025 r. upłynął już wielokrotnie, gdzie postępowanie o wydanie zaświadczenia ma też z samej swej istoty uproszczony charakter i zakłada szybkość działania organu w tego rodzaju sprawach. Ponadto strona na żadnym etapie poprzedzającym złożenie skargi nie miała też żadnej informacji od organu, że nie traktuje on jej wniosku o wydanie zaświadczenia jako podlegającego procedurze uregulowanej w z art. 217 k.p.a. i następnych. Jak wskazano wyżej, wątpliwości organu w tym zakresie, wobec treści wniosku o wydanie zaświadczenia, nie były uzasadnione. Jeżeli jednak dla całkowitej pewności, co do treści wniosku o wydanie zaświadczenia, organ potrzebował powołania się przez stronę na przepisy k.p.a., regulujące tryb wydania zaświadczenia, to po pierwsze mógł wystąpić do strony o wyjaśnienia, a po drugie tego rodzaju wskazanie zawarto już w listopadzie 2025 r. w ponagleniu.
Pomimo tego organ w dalszym ciągu pozostawał bezczynny, w tym nie wskazał stronie, z jakich powodów uznaje, że nie musi w ogóle działać w sprawie jej wniosku z dnia 23 października 2025 r. Wynika to dopiero z odpowiedzi na skargę z kwietnia 2026 r. Tego rodzaju postawa organu stanowi o lekceważeniu wniosku strony przez wiele miesięcy w sprawie, w której procedura jako związana z wydawaniem zaświadczeń, jest w szczególny sposób uproszczona i z założenia krótka.
Jak wynika z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może z urzędu lub na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę oraz może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną. W tej sprawie strona wystąpiła do Sądu z wnioskiem o przyznanie jej sumy pieniężnej.
Należy podkreślić, że nawet w przypadku stwierdzenia, że bezczynność organu miała postać kwalifikowaną, ustawodawca nie zobowiązał sądu do automatycznego wymierzenia organowi grzywny czy przyznania każdemu skarżącemu sumy pieniężnej.
Sąd wziął przy tym pod uwagę to, że skarga na bezczynność dotyczy wydania zaświadczenia, które jest czynnością materialno-techniczną, sprowadzającą się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych, o które wnosi wnioskodawca. Nie rozstrzyga ono żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej i nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego, zaświadczenie organu nie może stanowić podstawy prawnej dla uznania legalności pobytu cudzoziemca. Z tego względu Sąd uznał, że zastosowanie w przedmiotowej sprawie dolegliwości pieniężnej, polegającej na przyznaniu od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej, nie ma uzasadnienia.
W sprawie nie chodzi bowiem o opieszałość w rozstrzygnięciu o prawach czy obowiązkach strony, a jedynie o potwierdzenie określonego stanu rzeczy i to w sytuacji, w której obowiązujące przepisy prawa nie wymagają od strony takiego zaświadczenia.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w części dotyczącej wniosku skarżącego o przyznanie od organu sumy pienieżnej (punkt 3 wyroku).
O kosztach Sąd orzekł w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie 597 zł, na którą składa się uiszczony od skargi wpis (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).