Uzasadnienie
Pismem z 12 sierpnia 2026 r. K. O. (dalej: strona skarżąca, skarżący) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: organ odwoławczy) z dnia 14 lipca 2026 r. nr 0201-IOA.4246.19.2026/JN utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z 30 kwietnia 2026 r. nr 458000-CZC-2.94246.234.202517 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych.
W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. W przypadku, gdyby organ odwoławczy nie uwzględnił tego wniosku, to skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Postanowieniem z 26 sierpnia 2026 r. organ odwoławczy odmówił wstrzymania wykonania.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że jego miesięczny dochód wynosi 5200 zł, kwota kary jest natomiast 115 razy wyższa. Nie posiada majątku ani oszczędności, które pozwoliłyby na zapłatę nałożonej kary. Podniósł, że przymusowe wykonanie kary poprzez zajęcie rachunku bankowego oraz wynagrodzenia za pracę spowoduje powiększenie zobowiazania o odsetki i koszty egzekucyjne, co pozbawi go środków na utrzymanie. Zazanaczył, że skutki egzekucji będą nieodwracalne w przypadku uwzględnienia skargi. Podał również, że uprawdopodobnienie wyżej opisanych okoliczności stanowią załaczone do skargi dokumenty – załacznik nr 2. Jednakże skarga nie zawierała załączników, co potwierdził również organ odwoławczy w postanowieniu z 26 sierpnia 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd jest formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania i stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym, przez pojęcie szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Podkreślić należy, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. uzależnia jest od wykazania przez stronę skarżącą zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku i poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący wskazać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Zatem wnioskodawca jest zobowiązany do dokładnego i wszechstronnego przedstawienia okoliczności, które swoje odzwierciedlenie znajdą w przedłożonym sądowi materiale dowodowym (por.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2022 r. I OSK 2321/22, z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt I GSK 335/21, z 23 czerwca 2026 r. sygn. akt I FZ 104/26, https://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała, że zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek nie zawiera bowiem informacji, które umożliwiłyby ocenę sytuacji strony skarżącej. Ogólne stwierdzenie "pozbawienie środków utrzymania" nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia kwestii zasadności ochrony tymczasowej. Brak dokumentów uprawdopodabniających powyższe, nie pozwala na dokonanie oceny sytuacji skarżącego. Rozstrzygnięcie sąd podejmuje w oparciu o aktualne dane o stanie majątkowym, dochodach, środkach finansowych strony skarżącej a strona skarżąca nie przedstawiła dokumentów pozwalających uprawdopodobnić swoją sytuację finansową.
Trzeba mieć również na uwadze, że egzekucja kar pieniężnych nałożonych decyzją administracyjną odbywa się w granicach prawa wyznaczonych przede wszystkim ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2026 r. poz. 268 ze zm.) i nie może prowadzić do pozbawienia środków utrzymania. W ustawie tej zawarto bowiem przepisy służące ochronie zobowiązanego. Są to m. in. art. 8 – wyłączenia przedmiotowe spod egzekucji, art. 9 wyłączenia wynagrodzenia za pracę, art. 12 – ograniczenia w razie zbiegu egzekucji, czy art. 13 – wiosek o zwolnienie spod egzekucji. Egzekucja z pewnością, jest pewnego rodzaju uciążliwością, jednakże w swoim założeniu nie może prowadzić do pozbawienia środków utrzymania osoby zobowiązanej.
Sąd nie znajduje również poparcia dla tezy zawartej we wniosku, że w razie uwzględnienia skargi skutki podjętej egzekucji będą nieodwracalne. Uiszczenie kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją nie ma charakteru nieodwracalnego – w sytuacji, gdy zaskarżony akt zostanie uchylony, spełnione lub wyegzekwowane świadczenie podlega zwrotowi wraz z należnymi odsetkami.
Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może również stanowić przypuszczenie strony skarżącej, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie może być zastąpiona merytoryczną oceną zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego legalności lub nawet przypuszczeniami co do tej oceny. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się oceny zasadności zarzutów jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.