Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 5 listopada 2025 r. nr SKO.RD/41/128/25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej: SKO, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania spółki P. Sp. z o.o. w Z. (dalej: strona skarżąca, skarżąca spółka) od decyzji Starosty Zgorzeleckiego (dalej: Starosta, organ I instancji) z dnia 1 września 2025 r. nr KM.5410.2.406.2025.2, nakładającej na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 1000 zł z tytułu naruszenia obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu marki F. o nr rejestracyjnym [...] (obecnie [...]), nr [...], w terminie 30 dni od dnia jego nabycia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Jako podstawę prawną decyzji SKO wskazało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) – dalej: k.p.a., art. 140mb ust. 1 i ust. 5 w zw. z art. 73aa ust. 1 pkt 1 oraz art. 140n ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.) – dalej: p.r.d.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca spółka została właścicielem pojazdu w dniu 7 sierpnia 2024 r. Spółka S. S.A. w upadłości z siedzibą w L. w tym dniu wystawiła fakturę nr [...]/[...] na rzecz skarżącej spółki. Wniosek o rejestrację wyżej opisanego pojazdu wpłynął do Starosty w dniu 25 lipca 2025 r. W związku z tym pismem z 8 sierpnia 2025 r. organ I instancji zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego.
W piśmie z 14 sierpnia 2024 r. strona skarżąca oświadczyła, że wniosek o rejestrację pojazdu złożyła po upływie blisko roku od zakupu, gdyż pojazd zakupiono w złym stanie technicznym, który nie pozwoliłby na uzyskanie pozytywnego wyniku badania technicznego. Wskazała, że nie otrzymała również dowodu rejestracyjnego pojazdu i odzyskanie tego dokumentu oraz doprowadzenie pojazdu do stanu sprawności technicznej zajęło prawie rok. Decyzją z 1 września 2025 r. Starosta nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 1000 zł z tytułu naruszenia obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu.
W odwołaniu skarżąca spółka podniosła, że uchybienie terminowi do złożenia wniosku o rejestrację wynikało z okoliczności niezależnych od niej, za które nie ponosi odpowiedzialności. Podniosła, że do rejestracji pojazdu niezbędne są dowód rejestracyjny pojazdu oraz zaświadczenie o pozytywnym badaniu technicznym. Z tego względu nie mogła złożyć wniosku przed uprzednim uzupełnieniem tych braków, ponieważ wniosek bez kompletu dokumentów zostałby odrzucony.
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przywołał treść art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d., art. 140mb ust. 1 i ust. 5 p.r.d. i wskazał, że przepisy te obligują właściwego starostę do orzeczenia kary pieniężnej, gdy ustalone zostanie niedotrzymanie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w przewidzianym ustawą terminie. Wniosek o rejestrację pojazdu został złożony po upływie 180 dni od dnia nabycia pojazdu. To powoduje, że przesłankę nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 140mb ust. 5 w związku z ust. 1 p.r.d. – zdaniem organu odwoławczego, należy uznać za spełnioną. SKO podkreśliło, że skarżąca spółka była zobowiązana do złożenia wniosku o rejestrację, zatem niezależnie od tego, czy wniosek spełniałby wymagania formalne, samo jego złożenie pozwalałoby stronie na wykazanie, że dopełniła czynności w sposób na dany dzień możliwej, czyli z dołączoną kopią umowy sprzedaży.
Dalej organ odwoławczy podniósł, że decyzja wydawana w trybie art. 140 mb ust. 1 p.r.d. ma charakter związany, a więc przy bezspornym ustaleniu zaistnienia okoliczności opisanych w tej regulacji, właściwe w sprawie organy administracyjne muszą wydać rozstrzygnięcie o określonej treści. Odnosząc się do argumentacji odwołania i wyjaśnień strony skarżącej SKO podało, że w sprawie nie dopatrzyło się zaniechania przez organ I instancji wyjaśnienia okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy podniósł również, że strona skarżąca nie wskazała konkretnego argumentu na usprawiedliwienie opóźnienia w dopełnieniu obowiązku, a uzyskanie dowodu rejestracyjnego, czy naprawa pojazdu w celu otrzymania pozytywnego wyniku badania technicznego nie stanowią takich argumentów.
W skardze skarżąca spółka zarzuciła obu organom naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy nabywca miał możliwość w terminie 30 dni od daty zakupu pojazdu złożyć wniosek o jego rejestrację. Wniosła o uchylenie obu decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na jej rzecz.
W uzasadnieniu powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji. Podniosła również, że nie mogła złożyć wniosku o rejestrację pojazdu nie będąc w posiadaniu jego dowodu rejestracyjnego ani bez pozytywnego zaświadczenia o jego stanie technicznym. Wskazała, że jedynym udziałowcem spółki jest obcokrajowiec a pracownicy, którym powierzył wykonywanie obowiązków nie posiadają wykształcenia prawniczego. Dlatego, wnioskując z treści art. 72 p.r.d., w pierwszej kolejności postanowili przywrócić pojazd do odpowiedniego stanu technicznego oraz uzupełnić brakujące dokumenty. Po dokonaniu tych czynności bezzwłocznie złożyli wniosek o rejestrację.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Na rozprawie w dniu 23 lipca 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał stanowisko zawarte w skardze i podkreślił, że stan techniczny pojazdu był bardzo zły i trudno było znaleźć osobę, która chciałaby podjąć się naprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Podstawę materialnoprawną objętych skargą decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d., właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 140mb ust. 1 p.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 1 albo 2, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł. Zgodnie z art. 140mb ust. 5 p.r.d., w przypadku niezłożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie 180 dni od dnia, o którym mowa w art. 73aa ust. 1 albo 2 wspomnianą karę pieniężną nakłada się w wysokości 1000 zł. Kary pieniężne, w sprawach określonych w art. 140ma i art. 140mb, są nakładane w drodze decyzji administracyjnej (art. 140n ust. 1 p.r.d.).
W myśl art. 140n ust. 6 p.r.d. do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, przepisów art. 189d-189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.
W rozpoznawanej sprawie z ustaleń organów wynika – a strona skarżąca tego nie kwestionuje – że od 7 sierpnia 2024 r. była właścicielem pojazdu. Wobec tego, zgodnie z art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d., do 6 września 2024 r. miała obowiązek złożenia wniosku o rejestrację pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tymczasem wniosek o rejestrację pojazdu wpłynął do organu I instancji dopiero w dniu 25 lipca 2025 r., po upływie 180 dni od jego nabycia.
Strona skarżąca opóźnienie w wykonaniu obowiązku uzasadnia tym, że według art. 72 p.r.d., rejestracji dokonuje się na podstawie m.in. dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany oraz zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego. Musiała więc uzyskać te dwa dokumenty, żeby zarejestrować pojazd, bo jak podniosła, są one koniecznym warunkiem rejestracji pojazdu. Tymczasem słusznie zauważył organ odwoławczy, że obowiązek wynikający z art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. dotyczy złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie 30 dni od zakupu, nie zaś uzyskania decyzji o rejestracji pojazdu w tym terminie.
Wobec powyższego Starosta prawidłowo nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 1000 zł, na podstawie art. 140mb ust. 5 p.r.d. Organ I instancji prawidłowo ustalił okoliczności mające istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że w rozpatrywanym przypadku ani przepisy prawa materialnego, ani procesowego nie zostały przez organy prowadzące postępowanie naruszone. Ustaliły one w sposób prawidłowy, które z nich mają zastosowanie i w sposób poprawny je zastosowały. Z tego względu zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie znalazły uznania Sądu.
W odniesieniu do argumentacji podniesionej przez skarżącą spółkę, Sąd podziela stanowisko SKO, że w wykonaniu obowiązku zawartego w art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. należało złożyć wniosek w terminie i zawnioskować o przedłużenie terminu do uzupełnienia dokumentów. Usprawiedliwienia zaniechania tych czynności nie może stanowić argument strony skarżącej o braku wiedzy prawniczej w tym zakresie. Spółka kapitałowa jako profesjonalista zobowiązana jest prowadzić swoją działalność przy zachowaniu wyższego standardu staranności, co wynika bezpośrednio z zawodowego charakteru jej działalności. Oznacza to wymóg posiadania fachowej wiedzy i rzetelności.
W świetle powyższego uznać więc należało, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.