Uzasadnienie
W dniu [...] r., D i M W wnieśli do tutejszego Sądu pismo zatytułowane jako "zażalenie – skarga", w którym zaskarżyli opisane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wydane na rozprawie w dniu [...] r. W piśmie, obok wielu powtarzających się, ogólnikowych zarzutów wobec B G T i S P T, jak również insynuacji pod adresem Sądu, strona nie podniosła żadnych zarzutów, które odnosiłyby się do wspomnianych postanowień.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Możliwość wnoszenia środków zaskarżenia, w tym zażaleń, jest jednym z podstawowych uprawnień służących stronie postępowania sądowoadministracyjnego, w celu ochrony jej praw. Stosownie jednak do art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego jedynie w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie.
W tym kontekście oczywiste jest, że zażalenie skarżących, o którym mowa, nie może być uznane za skuteczny i prawidłowy środek odwoławczy. W świetle przytoczonych przepisów regulujących procedurę sądowoadministracyjną bezsporne jest bowiem, że postanowienia oddalające wniosek o przeprowadzenie mediacji i wnioski dowodowe nie mieszczą się w katalogu przypadków, dla których ustawodawca przewidział dopuszczalność złożenia zażalenia.
Stosownie zatem do treści art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnioskodawców jako niedopuszczalne należało odrzucić.