Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 20 marca 2015 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek "o sporządzenie i doręczenie orzeczenia wydanego w dniu 22 stycznia 2015 r. wraz z uzasadnieniem".
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył S.J..
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 4 maja 2015 r. wezwano S. J. do uiszczenia wpisu od złożonego zażalenia w kwocie [...] zł w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia.
Powyższe wezwanie doręczono w dniu [...] maja 2015 r. A. J., która posiada pełnomocnictwo pocztowe. Tym samym termin do uiszczenia wymaganego wpisu upłynął wraz z dniem [...] maja 2015 r.
Niniejszy wpis skarżący uiścił w dniu [...] maja 2015 r.
Ponadto pismem z dnia [...] maja 2015 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu wywodząc, że nie mógł go uiścić w terminie, gdyż nie był obecny w kraju. O wezwaniu, którego osobiście nie odebrał dowiedział się dopiero w dniu jego uiszczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Warunkami skuteczności takiego wniosku jest zaś: złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.). Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu.
Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.).
W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący uzasadni brak swojej winy (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005r, s.219). Brak winy należy z kolei oceniać mając na względzie wszystkie okoliczności danej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych lekkim niedbalstwem (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Warszawa 2005, s. 333).
W niniejszej sprawie wnioskodawca jako przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu przywołał okoliczność, że w czasie wyznaczonym do uiszczenia wpisu przebywał poza granicami kraju. W ocenie Sądu przyczyna ta nie uzasadnia przywrócenia terminu, które powinno mieć charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej, można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt I OZ 794/13, CBOSA).
Tym samym przywołana przez wnioskodawcę okoliczność w sposób obiektywny nie może zostać uznana za uzasadniającą przywrócenie terminu. Wyjaśnić bowiem należy, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało odebrane przez osobę posiadającą pełnomocnictwo pocztowe. Stąd skarżący nie może powoływać się na okoliczność, iż nie odebrał osobiście wezwania. Ponadto fakt przebywania poza granicami kraju sam w sobie nie może uzasadniać przywrócenia terminu, gdyż skarżący składając liczne pisma, w tym zażalenia w sprawie powinien liczyć się z tym, że będzie wzywany do uzupełniania braków formalnych oraz fiskalnych. Tym samym powinien dołożyć należytej staranności w zakresie prowadzonych spraw przed sądem.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.