Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia [...] r. oddalono skargę T. K. na decyzję opisaną w osnowie niniejszego postanowienia.
W odpowiedzi na doręczone skarżącemu wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł od wniosku za sporządzenie uzasadnienia wyroku, skarżący wystąpił o zwolnienie go z tej opłaty.
Pismem z dnia [...] r. Sąd wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na formularzu "PPF" oraz wskazania wszelkich okoliczności mających wpływ na jego sytuację majątkową w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono skarżącemu, w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), w dniu [...] r. Skarżący nie ustosunkował się jednak do wezwania.
W piśmie z dnia [...] r. skarżący złożył ponowny wniosek żądając ustanowienia pełnomocnika procesowego do wniesienia skargi kasacyjnej i zwolnienia go z kosztów sądowych. W dniu [...] r. doręczono skarżącemu osobiście wezwanie nakazujące złożenie wniosku na urzędowym formularzu, w terminie i pod rygorem wspomnianym powyżej. Wyznaczony termin upłynął w dniu [...] r. Skarżący dotychczas nie przesłał wniosku o przyznanie mu prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Mając to na uwadze, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia [...] r., pozostawiono wniosek skarżącego bez rozpoznania. Orzeczenie to doręczone zostało skarżącemu w dniu [...] r. W ustawowym terminie strona skarżąca złożyła sprzeciw, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie wniosku przez inny skład sądu. W załączeniu przesłała fakturę za energię elektryczną, zawiadomienie komornika sądowego o umorzeniu z mocy prawa egzekucji z ruchomości prowadzonej wobec skarżącego oraz sporządzony przez skarżącego wykaz spraw toczących się przed sądami administracyjnymi i sądami powszechnymi.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że siedmiodniowy termin wyznaczany przez sąd jest zbyt krótki, aby mógł złożyć wniosek na formularzu wraz ze stosowną dokumentacją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o podstępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu sprzeciw został wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd. Takie rozwiązanie normatywne oznacza, że kwestię przyznania prawa pomocy uznaje się za nierozstrzygniętą i jest ona ponownie rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako sąd pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 p.p.s.a.).
Analizując treść pisma skarżącego Sąd nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zawarte tam bowiem inwektywy, insynuacje i nieokreślone bliżej żale nie mogą być traktowane jako przesłanki do przyznania prawa pomocy.
W kontekście zarzutów skarżącego należy podkreślić, że siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez jego złożenie na urzędowym formularzu PPF, jest terminem ustawowym wynikającym z art. 49 § 1 p.p.s.a. i jako taki nie może być przez przewodniczącego skracany, ani przedłużany (postanowienie SN z dnia 20 stycznia 1967 r., I CZ 149/66, OSNCP 1967, Nr 9, poz. 158). Zatem wezwanie referendarza sądowego z dnia [...] r. – wbrew przekonaniu skarżącego – nie jest uzewnętrznieniem osobistej niechęci do skarżącego, a jedynie realizacją obowiązku wynikającego wprost z przepisów ustawy.
Trzeba tu stanowczo zwrócić uwagę, iż skarżący – mimo wielokrotnych wezwań również w innych, toczących się z jego skarg, sprawach – uporczywie nie składa wniosku o przyznanie prawa pomocy na ustawowo wymaganym formularzu, czym sam skutecznie uniemożliwia merytoryczną ocenę jego wniosku.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 257 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.