Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 20 sierpnia 2026 r., sygn. akt III SA/Wr 476/25

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi B. S. (dalej: skarżąca, strona, strona skarżąca) jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu (dalej: organ odwoławczy, Dyrektor ARMiR, organ II instancji) z dnia 26 września 2025 r. numer 9001-2025-000662, utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kamiennej Górze (dalej: Kierownik, organ I instancji) z dnia 6 marca 2025 r. nr 0007-2025-001417, mocą której: 1) umorzono postępowanie w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 w części dotyczącej powierzchni wycofanej;

1. 2) przyznano stronie na rok 2024 r. płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne w łącznej wysokości 7.301,25 zł w tym płatność w ramach wariantu 1.3 Murawy – 2.227,98 zł oraz 2.5 Półnaturalne łąki świeże – 5.023,27 zł;
2. 3) odmówiono przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych w ramach wariantu 1.5 Półnaturalne łąki świeże;
3. 4) przyznano stronie kwotę na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej przy udziale eksperta przyrodniczego w części szczegółowej planu działalności rolnośrodowiskowej w łącznej wysokości 1.310 zł.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2024 r. strona skarżąca, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego eWniosekPlus, zwróciła się do organu I instancji o przyznanie płatności na rok 2024. W dniach 29 kwietnia 2024 r. i 22 czerwca 2024 r. naniosła zmiany do wniosku, deklarując do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych działki rolne o łącznej powierzchni [...] ha, w tym do wariantu: 1) 1.3 Murawy o powierzchni [...] ha (działka rolna [...]);

1. 2) 1.5 Półnaturalne łąki świeże o powierzchni [...] ha (działki rolne [...]);
2. 3) 2.5 Półnaturalne łąki świeże o powierzchni [...] ha (działka rolna [...]).

W dniu 29 lipca 2024 r. strona skarżąca złożyła kopie stron planu działalności rolnośrodowiskowej zawierające dane, wykaz działek i zobowiązań oraz wymogi, w tym także te doprecyzowane przez eksperta przyrodniczego lub doradcę rolnośrodowiskowego oraz oświadczenie eksperta przyrodniczego.

Następnie w dniu 29 października 2024 r. wpłynął wniosek strony skarżącej o "niezwłoczne, wymagalne z urzędu przekształcenie gruntów rolnych z tzw. ornych na trwałe użytki zielone". Do załączników wniosku dołączono pismo organu I instancji z dnia 28 sierpnia 2023 r. w sprawie wielkości powierzchni zalania, podtopienia na TUZ skarżącej, protokół z oględzin działki referencyjnej w zakresie weryfikacji powierzchni Maksymalnego Kwalifikowanego Obszaru (dalej: MKO) z dnia 29 kwietnia 2021 r. oraz pismo Biura Kontroli na Miejscu we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2021 r., potwierdzające poprawność sporządzonego protokołu z oględzin działki referencyjnej w zakresie weryfikacji powierzchni MKO.

Natomiast przy piśmie z dnia 17 listopada 2024 r. strona skarżąca złożyła potwierdzenie nadania dokumentacji przyrodniczej do Instytutu Technologiczno-Przyrodniczego Państwowego Instytutu Badawczego. Dzień później Kierownik wezwał stronę skarżącą do złożenia wyjaśnień lub dokumentów dotyczących nieścisłości wykrytych w sprawie przyznania płatności, o które wnosi strona, dotyczących braku dostarczenia załącznika:,,Kopia pisemnego potwierdzenia regionalnego dyrektora ochrony środowiska, który sprawuje nadzór nad danym obszarem Natura 2000, że dany wariant Interwencji 1 może być realizowany ZRSK 2327".

W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona skarżąca w piśmie z dnia 20 listopada 2024 r. oświadczyła, że poinformowała o złożeniu przez eksperta odpowiedniego wniosku z uzasadnieniem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu. W dniu 26 listopada 2024 r. strona skarżąca wniosła do organu I instancji prośbę o: wydanie załączników graficznych, ze wskazaniem miejsc obszarowych na działkach referencyjnych dotyczących warstw gruntu ornego na których zadeklarowana jest uprawa TUZ oraz wyjaśnienie, skąd wzięły się warstwy gruntów ornych na działkach, które od 30 lat uprawiane są jak trwałe użytki zielone;

3) wskazanie nałożonych warstw zalań/podtopień oraz ich powierzchni w hektarach, w ramach ekoschematu Retencjonowanie wody na działkach rolnych z uprawą TUZ. W dniu 2 grudnia 2024 r. strona skarżąca złożyła kopię pisemnego potwierdzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, że odpowiedni wariant interwencji 1. PS WPR 2023-2027 może być realizowany na jej działkach.

W dniu 16 grudnia 2024 r. Kierownik przekazał stronie wnioskowane załączniki do działek ewidencyjnych. Wyjaśniono także, że warstwa TUZ nakładana jest na powierzchnię działki rolnej, na której przez 5 kolejnych lat deklarowana była uprawa traw lub innych zielonych roślin pastewnych. Ponadto w piśmie udzielono informacji dotyczących wskazania warstw zalań/podtopień. Stwierdzono, że w 2024 r. nie wyznaczono powierzchni retencjonowania wody na żadnej z deklarowanych działek.

Decyzją z dnia 6 marca 2025 r. (nr 0007-2025-001417) organ I instancji, na podstawie art. 20 pkt 3, art. 42, art. 65 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U z 2024 r. poz. 1741 ze zm.; dalej: ustawa o Planie Strategicznym), § 2, § 19 ust. 2, § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2023 r. poz. 734 ze zm., dalej: rozporządzenie rolno-środowiskowo-klimatyczne), art. 2 ust. 7 lit. a rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2022/1172 z dnia 4 maja 2022 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli we wspólnej polityce rolnej oraz stosowania i obliczania wysokości kar administracyjnych w związku z warunkowością (Dz.U.UE.L.2022.183.12, dalej jako rozporządzenie nr 2022/1172), § 45 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich w związku z § 37 ust. 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego oraz art. 104 i art. 105 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) Kierownik: 1) umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 w części dotyczącej powierzchni wycofanej;

1. 2) przyznał stronie na rok 2024 r. płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne w łącznej wysokości 7.301,25 zł w tym płatność w ramach wariantu 1.3 Murawy – 2.227,98 zł oraz 2.5 Półnaturalne łąki świeże – 5.023,27 zł;
2. 3) odmówił przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych w ramach wariantu 1.5 Półnaturalne łąki świeże;
3. 4) przyznał kwotę przeznaczoną na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej przy udziale eksperta przyrodniczego w części szczegółowej planu działalności rolnośrodowiskowej w łącznej wysokości 1.310 zł. Przedmiotowym rozstrzygnięciem ustalono również obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym, podjętych w dniu 15 marca 2024 r. stanowiącym powierzchnię w ramach wariantu: 1) 1.3. Murawy – [...] ha, 2) 2.5 Półnaturalne łąki świeże - [...] ha, 3) 1.5 Półnaturalne łąki świeże - [...] ha.

W odwołaniu strona skarżąca zakwestionowała decyzję organu I instancji z dnia 6 marca 2025 r. (nr 0007-2025-001417) w części, w jakiej "odmówiono przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach wariantu 1.5 Półnaturalne łąki świeże, położone na działkach referencyjnych w granicach powierzchni MKO zatwierdzonych przez ARiMR".

W argumentacji odwołania strona skarżąca podniosła, że zgodnie z definicją trwałego użytku zielonego, organ nie może odmówić wniesienia warstw trwałych użytków zielonych w bazie referencyjnej systemu GIS bez dowodu potwierdzającego m. in. zmianowania upraw (np. orka) w okresie krótszym niż 5 lat. Dalej strona skarżąca wywiodła, że sprawa dotyczy działek referencyjnych, tj. obszarów odniesienia działek rolnych z 2019 r., a wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych dotyczy zobowiązania w latach 2024-2028, w związku z powyższym jej zdaniem nie wiadomo, dlaczego to właśnie beneficjent ma udowadniać organom, że działki odniesienia w 2019 r., na których nie było prowadzone zmianowanie upraw, stanowią grunty z definicji zawartej w art. 2 pkt 29 ustawa o Planie Strategicznym. Skarżąca podnosiła, że skoro zmianowanie upraw to ingerencja w struktury gleby, to powierzchnie powinny zostać zakwalifikowane jako naturalny (samosiewny) trwały użytek zielony, który utrzymywany jest w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska.

Dalej strona wskazała, że raport w zakresie wzajemnej zgodności, sporządzony przez Biuro Kontroli na Miejscu (czynności kontrolne w dniach 11-27 grudnia 2018 r.) nie zawierał niezgodności w zakresie przestrzegania norm i wymogów wzajemnej zgodności, co oznacza, że wszystkie deklarowane powierzchnie działek referencyjnych były wykorzystywane jako TUZ w dobrej kulturze rolnej. Następnie wskazała, że rekontrola na miejscu metodą inspekcji terenowej, przeprowadzonej w dniach 8-12 marca 2021 r., 16-18 marca 2021 r., 7-9 kwietnia 2021 r., 26-27 kwietnia 2021 r. oraz 29 kwietnia 2021 r. przez Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR we Wrocławiu, była oparta na cyfrowej ortofotomapie z wiosny 2019 r. W ocenie strony skarżącej wyniki tej rekontroli w zakresie weryfikacji powierzchni MKO potwierdziły zarzuty przez nią stawiane, a zakres powierzchni MKO jako TUZ na działkach referencyjnych został przywrócony i rozszerzony.

W dalszej części odwołania strona skarżąca wskazała, iż to na organie, który twierdzi, że na działkach referencyjnych w 2019 r. nie ma warstwy trwałych użytków zielonych (co skutkuje odmową przyznania płatności w ramach wariantu 1.5 Półnaturalne łąki świeże), ciąży obowiązek udowodnienia faktów, na których opiera swoje decyzje. Ponadto strona skarżąca podkreśliła, że w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z k.p.a., opinia obca, czyli opinia osoby niebędącej stroną w sprawie (chodziło o odpowiedź Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 28 listopada 2024 r. na pismo skarżącej z dnia 29 października 2024 r.), może być wykorzystywana jako jeden z elementów argumentacji uzasadniającej decyzję administracyjną,, a nie jako decydujący dowód, przy czym organ musi dokonać krytycznej oceny opinii i uwzględnić ją w kontekście całego materiału dowodowego. – Tymczasem - jej zdaniem - Kierownik wyeksponował tę opinię jako jedyny argument uzasadnienia decyzji, co narusza zasadę dwuinstancyjności.

W wyniku rozpoznania odwołania, Dyrektor ARiMR decyzją z dnia 16 października 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, powołując się na treść art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 10 ust. 1 i 2 ustawy ARiMR oraz art. 20 pkt 3 ustawy o Planie Strategicznym.

We wstępnej części uzasadnienia organ szeroko opisał przepisy prawa krajowego oraz wspólnotowego, które stanowią podstawę prawną oraz odniósł je do ustalonego stanu faktycznego. Organ odwoławczy podkreślił, że z uwagi na okoliczność, iż płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna w ramach wariantów 1.3 i 2.5 została przyznana do powierzchni odpowiadającej deklaracji strony skarżącej oraz ze względu na niedostrzeżenie w tym zakresie nieprawidłowości, odstąpił on od odniesienia się do tej części rozstrzygnięcia, koncentrując się na kwestii odmowy przyznania płatności do wariantu 1.5.

Organ odwoławczy wskazał, że istotą sporu w sprawie jest kwestia spełnienia warunków w zakresie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach wariantu 1.5 Półnaturalne łąki świeże. Dyrektor ARiMR uznał, że powierzchnia uprawniona do płatności dla wariantu 1.5 wynosi [...] ha, bowiem tyle wynosi powierzchnia MKO wyznaczonego dla trwałego użytku zielonego w granicach działek referencyjnych, na których zlokalizowane są działki rolne [...] oraz [...]. Organ odwoławczy odmówił również przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej dla siedlisk przyrodniczych lub siedlisk lęgowych ptaków położonych na trwałych użytkach zielonych lub obszarach przyrodniczych, zadeklarowanych w ramach interwencji 1 lub interwencji 2, a także za sporządzenie przy udziale eksperta przyrodniczego części szczegółowej planu działalności rolnośrodowiskowej.

Dyrektor ARiMR podniósł, że ustalenia powierzchni kwalifikowanych dokonano w oparciu o System Identyfikacji Działek Rolnych (dalej: LPIS), który stanowi centralną bazę danych oraz bazę do wyliczenia różnych schematów pomocowych, bowiem pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności, tzn. powierzchni uprawnionej do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocy oraz kontroli w zakresie nakładania się deklaracji dla poszczególnych działek rolnych, zadeklarowanych przez jednego beneficjenta. Podstawą działania systemu LPIS jest baza danych działek referencyjnych (działek odniesienia), umożliwiających lokalizację działek rolnych zgłaszanych przez rolników do systemu płatności. Organ odwoławczy podkreślił, że LPIS jest, zgodnie z art. 66 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz.U.UE.L.2021.435.187, dalej jako: rozporządzenie nr 2021/2116), komponentem zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, natomiast konieczność jego budowy z wykorzystaniem technologii geograficznych systemów informacyjnych, wynika z art. 68 wyżej wymienionego rozporządzenia.

Wywiedziono, że w przypadku stwierdzenia, iż powierzchnia zgłaszana do płatności przez wnioskodawcę jest większa, niż wynika to z danych w LPIS, redukuje się ją o rozpoznane powierzchnie nieuprawnione, a dopłaty są naliczane do właściwej powierzchni. Zdaniem organu odwoławczego efekt takiego wnioskowania znajduje potwierdzenie bezpośrednio w treści § 19 ust. 2 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego.

Następnie Dyrektor ARiMR stwierdził, że aby uznać grunt za trwały użytek zielony, musi on być co najmniej na 5 lat wstecz (pięć pełnych okresów wegetacyjnych licząc wstecz od roku poprzedzającego złożenie wniosku), przeznaczony pod uprawę traw lub innych upraw zielonych, przy czym uprawa ta powinna być prowadzona bez wprowadzania płodozmianu.

Organ odwoławczy wskazał, że ustalenia nieprawidłowości dokonano w oparciu o pomiary powierzchni działek rolnych w granicach MKO wyznaczonego dla trwałych użytków zielonych w granicach działek referencyjnych ujętych we wniosku na 2024 r. Stwierdzone przez organy nieprawidłowości dotyczyły działek rolnych oznaczonych jako [...].

Stwierdzono, że na działkach referencyjnych nr [...] oraz [...] strona skarżąca zadeklarowała dwie działki rolne [...] (wariant 1.5) i [...] (wariant 1.3). w przypadku działki rolnej [...] o zadeklarowanej powierzchni [...] ha, na którą składają się działki referencyjne: nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha. Organ nie dopatrzył się nieprawidłowości i w ramach wariantu 1.3 przyznał wsparcie w pełnej wysokości. Dalej Dyrektor ARiMR podniósł, że łączna deklaracja w granicach powyższych działek referencyjnych przekraczała wyznaczoną wartość MKO TUZ dla poszczególnych działek, zatem zasadne było zastosowanie redukcji, w tym przypadku w odniesieniu do działki rolnej [...] w granicach działki referencyjnej nr [...] o [...] ha oraz działki nr [...] o [...] ha.

Natomiast w przypadku działek referencyjnych nr [...] powierzchnia MKO TUZ wyznaczona została na [...] ha, czyli o [...] ha więcej niż deklaracja, nr [...] powierzchnia MKO TUZ wyznaczona została na [...] ha, czyli o [...] ha więcej niż deklaracja, wobec czego organ w tych przypadkach nie mógł uwzględnić większej powierzchni wynikającej z MKO TUZ do płatności z uwagi na deklarację strony z wniosku.

Następnie organ odwoławczy zauważył, że powierzchnia MKO dla działek referencyjnych jest różna od wyznaczonej powierzchni MKO TUZ. W większości działek powierzchnia MKO pokrywa się z deklaracją strony we wniosku lub jest nawet większa od deklaracji. Spowodowane jest to faktem, iż nie na całych powierzchniach potwierdzona została 5-letnia historia wykorzystywania gruntu jako trwały użytek zielony. Organ odwoławczy przypomniał, że w przypadku wariantu 1.5 bierze się pod uwagę wartość MKO TUZ.

W wyniku przeprowadzonej ponownie analizy sprawy Dyrektor ARiMR uznał, że działki rolne [...] w 2024 r. nie kwalifikowały się do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 na obszarze zadeklarowanym przez skarżącą we wniosku o płatności na 2024 rok, bowiem działki referencyjne nr [...], nie posiadały wyznaczonej powierzchni MKO TUZ umożliwiającej przyznanie płatności zgodnie z deklaracją strony. Podkreślił, że na wyznaczoną powierzchnię MKO TUZ na 2019 r. miały wpływ wyniki kontroli terenowej z kwietnia 2019 r., która została przeprowadzona w gospodarstwie strony w wyniku złożonego zażalenia na wyniki inspekcji w terenie z 2018 r. Na podstawie tych wyników oraz obrazu ortofotomapy z dnia 12 czerwca 2019 r., która nie odbiegała od wyników z kontroli terenowej z kwietnia 2019 r, w dniu 24 lipca 2020 r. wyspecjalizowany pracownik ARiMR zajmujący się analizą i ustaleniami powierzchni MKO uprawnionych do wsparcia stwierdził, że powierzchnie maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO) dla spornych działek ewidencyjnych wynosiły: [...] ha (dz. nr [...]),[...] ha (dz. nr [...]),[...] ha (dz. nr [...]),[...] ha (dz. nr [...]),[...] ha (dz. nr [...]).

Organ odwoławczy podkreślił, że powierzchnie te stanowiły obszar zatwierdzony do płatności bezpośrednich na 2019 r., które zostały przyznane decyzją Kierownika z dnia 22 września 2020 r. (nr 0007-2020-001958) w pomniejszonych wysokościach, bowiem w tym postępowaniu również ustalono, że zadeklarowana do płatności powierzchnia działek jest mniejsza niż powierzchnia ustalona przez organ. Organ odwoławczy powołał się także na fakt, iż prowadzone było postępowanie w przedmiocie wniosku strony o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2019 r. i w jego wyniku ustalono, że do płatności kwalifikuje się tylko powierzchnia [...] ha, natomiast pozostałe grunty, stanowiące różnice pomiędzy powierzchnią deklarowaną ([...] ha) a stwierdzoną ([...] ha), nie kwalifikują się do płatności obszarowych.

Organ odwoławczy wyszczególnił, że weryfikacja 5-letniej historii użytkowania działek jako trawy lub inne pastewne rośliny zielone przeprowadzona została począwszy od roku 2019. Wnioskował, że skoro powierzchnie MKO TUZ na 2019 r. zostały wyznaczone w oparciu o wyniki z kontroli przeprowadzonej w kwietniu 2019 r. oraz w oparciu o obraz ortofotmapy z 2019 r., to stanowią one odniesienie co do wyznaczenia prawidłowej powierzchni MKO TUZ na 2024 r. Wskazano, że każdorazowe powiększenie obszaru użytkowania gruntu jako traw lub innych pastewnych roślin zielonych na przestrzeni kolejnych lat, nie uprawnia organu do zmiany in plus wyznaczonego MKO TUZ, bowiem obszar przywrócony do użytkowania rolniczego (np. po wycince drzew, zakrzaczeń), powodujący powiększenie uprawy nie spełnia definicji trwałego użytku zielonego, do którego przysługują płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne w ramach wariantu 1.5.

Zmiana wyznaczonego MKO TUZ może jednak ulec zmniejszeniu z uwagi na pojawienie się nowych obszarów powodujących pomniejszenie obszaru użytkowanego rolniczo, np. naturalna sukcesja obszarów zadrzewionych/zakrzaczonych, niedokładne wykonanie zabiegów agrotechnicznych powodujących rozrost niepożądanej roślinności itp.

Organ odwoławczy poddał weryfikacji ortofotomapy z dnia 12 czerwca 2019 r. oraz z dnia 3 maja 2025 r., na których zaznaczono wyznaczony obszar MKO TUZ na 2019 r. oraz 2024 r. i przedstawił szczegółowe wyniki tej analizy, stwierdzając, że w odniesieniu do poszczególnych działek.

Organ odwoławczy skonkludował, że kwestia niezakwalifikowania większej powierzchni do MKO TUZ wynika z faktu, że na części gruntów w 2019 roku (w pierwszym roku weryfikacji 5-letniej historii TUZ) poszycie wykluczonych obszarów stanowiło: zadrzewienie, zakrzaczenie, obszary w trakcie rekultywacji (wycinka drzew), powalone drzewa i karcze. Obszary te były terenami nieużytkowanymi rolniczo, zatem nie mogły zostać uwzględnione przy wyznaczaniu powierzchni MKO na 2019 r. oraz powierzchni MKO TUZ. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że powołana przez stronę skarżącą okoliczność, iż po rekontroli przeprowadzonej w dniach 8 grudnia 2021 r., 16-18 marca 2021 r., 7 września 2021 r., 26-27 kwietnia 2021 r. oraz 29 kwietnia 2021 r. powierzchnia MKO została przywrócona i rozszerzona, nie ma wpływu na wyznaczoną wartość MKO TUZ.

Wobec powyższych ustaleń, Dyrektor ARiMR stwierdził, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2024 w ramach wariantu 1.5 wyniosła [...] ha. Z uwagi na wyliczoną wartość przedeklarowania, wynoszącą 27,25%, nastąpiła odmowa przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach wariantu 1.5, bowiem zgodnie z § 45 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, w przypadku gdy różnica pomiędzy powierzchnią gruntów, co do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności obszarowej, a obszarem zatwierdzonym do tej płatności wynosi więcej niż 20% i nie więcej niż 50% powierzchni obszaru zatwierdzonego do tej płatności, odmawia się przyznania płatności. Z tego względu organ odwoławczy odmówił również przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych dla tego wariantu.

W skardze na powyższą decyzję, strona skarżąca zażądała jej uchylenia w części odmawiającej płatności w ramach wariantu 1.5 Półnaturalne łąki świeże o powierzchni [...] ha, wskazując, że decyzje organów obu instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów procesowych mających wpływ na wynik sprawy, w tym przepisów prawa materialnego, które przełożyły się na treść wadliwej decyzji organu. Strona podniosła, że niezgodność ta w sposób oczywisty jest nie do pogodzenia z przepisami prawa oraz założeniami działania organu praworządnego państwa.

Strona skarżąca wskazała, iż zaskarżony akt obciążony jest wadami najpoważniejszymi, dlatego konieczne jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez pryzmat aktualnego obowiązującego stanu prawnego, z uwzględnieniem zasady tempus reqit actum, nakazującej oceniać skutki zdarzeń prawnych w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w czasie, kiedy przedmiotowe zdarzenia miały miejsce - rozpoczęte zobowiązania 5- letnie w pierwszym roku realizacji wnioskowane były w 2024 r. Zdaniem strony skarżącej, rozstrzygnięcie przez pryzmat uchylonych przepisów oznacza, że organ stosuje regulacje, które nie są obowiązujące, co prowadzi do błędnego orzeczenia.

Skarżąca podała następnie, że zarówno organ I instancji, jak i Dyrektor ARiMR nie wyjaśnili, dlaczego w procedurze zasięgu warstwy TUZ za rok 2019 utajniono wyniki z raportu z kontroli wzajemnej zgodności, w którym nie stwierdzono niezgodności w zakresie przestrzegania norm i wymogów wzajemnej zgodności, a działki referencyjne były wykorzystywane jako TUZ w dobrej kulturze rolnej. Przedmiotowy raport, zdaniem strony skarżącej, obnaża również "kłamstwo raportu z czynności kontrolnych z kwietnia 2019 r.". Podano, że stan faktyczny trwałych użytków zielonych na ortofotomapach odzwierciedla stan z chwili wykonania zdjęć i może różnić się od rzeczywistego. Strona skarżąca zażądała, aby odstąpiono od działania organów bez podstawy prawnej i poza granicami prawa albo z naruszeniem tych granic, gdyż stan faktyczno-prawny zobowiązań rolno-środowiskowo-klimatycznych w ramach Planu Strategicznego dla WPR na lata 2023-2027 to zestawienie okoliczności faktycznych oraz obowiązujących norm prawnych, które określają, jakie prawa i obowiązki maja strony stosunku zobowiązaniowego w danym czasie obowiązującego prawa.

Ponadto w skardze podano, że sporne działki spełniają definicję TUZ wyrażoną w nowych przepisach, tj. w art. 2 ust. 7 lit. a rozporządzenia nr 2022/1172 oraz w nowych przepisach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, które pozwalają na zadrzewienie gruntów rolnych w ramach MKO w ilości do 250 sztuk pojedynczych drzew na 1 ha oraz do 2500 sztuk zadrzewień śródpolnych na 1 ha, przedstawiając kopię (wydruk) informacji Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi "Interwencje leśno – zadrzewieniowe PS WPR 2023 – 2027". Oznacza to zdaniem strony, że na gruntach rolnych może znajdować się łącznie do 2750 sztuk drzew i krzewów na 1 ha, czego organ nie uwzględnił.

W piśmie z dnia 28 października 2025 r., zatytułowanym "Rozszerzenie zarzutów skargi", strona skarżąca podniosła, że argumentacja organów na bazie kontroli z kwietnia 2019 r. dotyczy roku 2018, czyli pierwszego roku zobowiązania 5-letniego, co do którego składano wnioski o przyznanie płatności. Wskazano, że organ uwzględnił w końcu żądanie strony o przeprowadzenie rekontroli w 2021 r. i powierzchnie TUZ jako MKO zostały nie tylko przywrócone ale wręcz zwiększone i liczne zadrzewienia oraz zakrzaczenia zostały włączone do powierzchni MKO. Zdaniem strony powielenie wyników kontroli za rok 2018 na odwzorowaniu cyfrowym ortofotomapy z 2016 r. na rok 2019 jest całkowicie nietrafne.

W piśmie z dnia 25 marca 2026 r. strona zatytułowanym "Rozszerzenie skargi II" strona skarżąca wskazała, że organy I i II instancji odmówiły przeprowadzenia nowych dowodów, tj. ortofotomapy z dnia 1 maja 2019 r. a żądanie skarżącej aby decyzje zostały wydane w oparciu o aktualną ortofotomapę zostały odrzucone. Ponadto żądanie skarżącej aby organ wydał jej płytę CD przedstawiającą ortofotomapy zostało uwzględnione dopiero w marcu 2020 r. a więc po uprawomocnieniu się decyzji z dnia 13 stycznia 2020 r., dotyczących roku 2018. Strona podała, że w wyrokach tutejszego Sądu z dnia 25 marca w sprawach o sygn.. akt III SA/Wr 130/20 i III SA/Wr 129/20 skargi zostały oddalone, powołała się również na wyroki tutejszego Sądu z dnia 16 lutego 2023 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 630/21 oraz z dnia 13 kwietnia 2023 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 429/22, podając jednocześnie, że postanowienia administracyjne zakończone decyzjami z dnia 20 stycznia 2020 r. zostały wznowione, gdyż zostały wydane w oparciu o nieaktualną ortofotomapę z dnia 22 maja 2016 r. Strona skarżąca wskazała również na obowiązek wiążącej interpretacji pojęć stanowiących definicje legalne, takich jak: działalność rolnicza (art. 4 pkt 2 rozporządzenia nr 2021/2115), użytku rolnego oraz trwałych użytków pasterskich (art. 4 pkt 3 rozporządzenia nr 2021/2115).

W załączeniu do kolejnego pisma z dnia 27 maja 2026 r., zatytułowanego "Uzupełnienie materiału dowodowego z dokumentu" strona skarżąca złożyła dokumenty w postaci: wniosku z dnia 18 maja 2026 r. o korektę działek referencyjnych w systemie LPIS do Departamentu Kontroli na Miejscu ARiMR wraz z opisem analizy przestrzennej oraz sześcioma ortofotomapami oraz powołała się na mapy pokazujące jej zdaniem "rażące systemowe rozbieżności" (strona podała link do tych map), wskazując, że dowody z dokumentu są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i podnosząc, że na stawiane od ponad dekady zarzuty rażących systemowych rozbieżności organ nie odpowiada i nie reaguje.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wnosząc o jej oddalenie, w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2026 r., Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił wnioski dowodowe strony skarżącej. W piśmie z dnia 6 sierpnia 2026 r., zatytułowanym "Pisemne oświadczenie skarżącej do protokołu rozprawy", złożonym na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2026 r., skarżąca zawarła swoje ogólne zarzuty i wywody co do treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji - w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczył powierzchni uprawnionej do płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych w ramach wariantu 1.5 Półnaturalne łąki świeże. Skarżąca we wniosku zadeklarowała działki o łącznej powierzchni [...] ha, natomiast zdaniem organów powierzchnia działek rolnych uprawniona do płatności wynosiła [...] ha. Skarżąca w odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji argumentowała, że działki są faktycznie użytkowane przez nią jako trwały użytek zielony utrzymywany w dobrej kulturze rolnej na zgłoszonej do płatności powierzchni. [...] ha.

Na gruncie prawa krajowego warunki przyznawania płatności do gruntów rolnych na rok 2024 r. reguluje ustawa o Planie Strategicznym. Zgodnie z art. 42 ustawy, płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne są przyznawane za realizację zobowiązań rolno-środowiskowo--klimatycznych, o których mowa w art. 70 ust. 1 rozporządzenia 2021/2115, w ramach interwencji: 1) Ochrona cennych siedlisk i zagrożonych gatunków na obszarach Natura 2000;

1. 2) Ochrona cennych siedlisk i zagrożonych gatunków poza obszarami Natura 2000;
2. 3) Ekstensywne użytkowanie łąk i pastwisk na obszarach Natura 2000;
3. 4) Zachowanie sadów tradycyjnych odmian drzew owocowych;
4. 5) Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie;
5. 6) Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie;
6. 7) Bioróżnorodność na gruntach ornych.

Jak stanowi ust. 2 pkt 1 tego artykułu, płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne są przyznawane, jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie tych płatności posiada nie mniej niż 1 ha obszaru przyrodniczego stanowiącego grunt niebędący użytkiem rolnym, na którym występuje co najmniej jedno siedlisko przyrodnicze lub siedlisko lęgowe ptaków z typów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 70 ust. 1, lub użytków rolnych – w przypadku interwencji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2. Zgodnie z brzmieniem ust. 3, w przypadku interwencji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne do trwałych użytków zielonych są przyznawane rolnikowi.

Z kolei w myśl ust. 5 tego samego artykułu, w przypadku interwencji, o których mowa w ust. 1 pkt 1–5 i 7, płatności rolno-środowiskowo-klimatyczne przyznaje się do gruntów będących w posiadaniu podmiotu ubiegającego się o przyznanie tych płatności, na których jest realizowane zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne. W przypadku tych interwencji do przyznawania płatności rolno--środowiskowo-klimatycznych przepisy art. 26 ust. 1 pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Stosownie do treści art. 26 ust. 1 pkt 2 i 3 tejże ustawy, płatności są przyznawane do powierzchni działki rolnej lub jednostki gruntu nierolniczego o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, nie większej niż maksymalny kwalifikujący się obszar, o którym mowa w art. 2 ust. 7 lit. a rozporządzenia 2022/1172, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Zgodnie z regulacją art. 2 ust. 7 lit. a rozporządzenia nr 2022/1172, w systemie identyfikacji, w odniesieniu do każdej działki referencyjnej, państwa członkowskie co najmniej określają maksymalny kwalifikujący się obszar do celów interwencji obszarowych w ramach systemu zintegrowanego. W celu określenia maksymalnego kwalifikującego się obszaru państwa członkowskie odliczają, w miarę możliwości, niekwalifikujące się elementy z działki poprzez ich wyodrębnienie. Państwa członkowskie określają z wyprzedzeniem kryteria i procedury stosowane do oceny, kwantyfikacji i, w stosownych przypadkach, wyodrębnienia kwalifikujących się i niekwalifikowalnych części działki. Przy określaniu maksymalnego kwalifikującego się obszaru państwa członkowskie mogą ustalić rozsądny margines dla prawidłowej kwantyfikacji w celu uwzględnienia obwodu i stanu działki.

W myśl § 37 ust. 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, w przypadku, gdy rolnik lub zarządca ubiegają się o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danego zobowiązania do powierzchni gruntów, która przekracza obszar zatwierdzony do tej płatności, powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności służącą do ustalenia wysokości tej płatności ustala się w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 70 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym dotyczących przyznawania pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1 lit. a–d ustawy o Planie Strategicznym, a wysokość kary oblicza się w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 70 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym dotyczących przyznawania pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1 lit. a–d ustawy o Planie Strategicznym.

Z kolei jak stanowi przepis § 45 ust. 1 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich (wydanego na powyższej podstawie), w przypadku gdy różnica między powierzchnią gruntów, do których rolnik ubiega się o przyznanie danej płatności obszarowej, a obszarem zatwierdzonym do tej płatności wynosi:

1. 1) nie mniej niż 3% i nie więcej niż 20% powierzchni obszaru zatwierdzonego do tej płatności i jest większa niż 0,1 ha, za powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności służącą do ustalenia wysokości tej płatności uznaje się powierzchnię obszaru zatwierdzonego do tej płatności pomniejszoną o dwukrotność tej różnicy;
2. 2) więcej niż 20% i nie więcej niż 50% powierzchni obszaru zatwierdzonego do tej płatności, odmawia się przyznania płatności;
3. 3) więcej niż 50% powierzchni obszaru zatwierdzonego do tej płatności, odmawia się przyznania płatności.

Dalej wskazać należy, że stosownie do art. 100 ustawy o Planie Strategicznym, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu są przeprowadzane w zakresie przestrzegania przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w tym przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych, spełniania warunków przyznania i wypłaty pomocy i pomocy technicznej oraz zobowiązań związanych z przyznaną pomocą i pomocą techniczną określonych w postanowieniach Planu, wytycznych instytucji zarządzającej, regulaminie naboru wniosków o przyznanie pomocy oraz umowie o przyznaniu pomocy i pomocy technicznej albo decyzji o przyznaniu pomocy (ust. 1). Kontrole administracyjne są przeprowadzane w odniesieniu do wszystkich wniosków o przyznanie pomocy i pomocy technicznej oraz wniosków o płatność (ust. 2). Kontrole administracyjne wniosków o przyznanie pomocy i pomocy technicznej oraz wniosków o płatność obejmują elementy, których sprawdzenie jest niezbędne w celu przyznania i wypłaty pomocy i pomocy technicznej, a których kontrola jest uzasadniona i możliwa w ramach kontroli administracyjnych, i mogą obejmować w szczególności weryfikację: 1) poprawności i kompletności informacji podanych w tych wnioskach;

1. 2) terminowości złożenia tych wniosków;
2. 3) zgodności z warunkami przyznania i wypłaty pomocy i pomocy technicznej;
3. 4) kwalifikowalności kosztów;
4. 5) racjonalności kosztów;
5. 6) prawidłowości poniesionych kosztów i dokonanych płatności;
6. 7) zrealizowania zobowiązań związanych z przyznaną pomocą i pomocą techniczną (ust. 4). Kontrola na miejscu ma na celu sprawdzenie, czy realizacja operacji jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego lub czy zostały spełnione warunki przyznania lub wypłaty pomocy lub pomocy technicznej, lub czy są realizowane lub zostały zrealizowane zobowiązania związane z przyznaną pomocą lub pomocą techniczną, które mogą być sprawdzone podczas kontroli na miejscu i nie były przedmiotem kontroli administracyjnej (ust. 5).

Zgodnie z treścią art. 59 ust. 2 zdanie pierwsze i drugie rozporządzenia nr 2021/2116, państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem Unii regulującym interwencje unijne oraz podejmują działania niezbędne do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania swoich systemów zarządzania i kontroli oraz legalności i prawidłowości wydatków zadeklarowanych Komisji. Stosownie natomiast do art. 60 zdanie pierwsze tego rozporządzenia, systemy zarządzania i kontroli ustanowione przez państwa członkowskie zgodnie z art. 59 ust. 2 obejmują systematyczne kontrole, ukierunkowane między innymi na obszary, w których ryzyko wystąpienia błędu jest największe. W myśl art. 65 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2021/2116, każde z państw członkowskich ustanawia i prowadzi zintegrowany system zarządzania i kontroli ("system zintegrowany"). System zintegrowany stosuje się do interwencji w formie płatności obszarowych i interwencji z tytułu zwierząt, wymienionych w tytule III rozdział II i IV rozporządzenia (UE) 2021/2115, oraz do środków, o których mowa w rozdziale IV rozporządzenia (UE) nr 228/2013 i rozdziale IV rozporządzenia (UE) nr 229/2013.

Natomiast w myśl art. 65 ust. 4 lit. b) powyższego rozporządzenia, system monitorowania obszarów oznacza procedurę regularnych i systematycznych obserwacji, śledzenia i oceny działalności i praktyk rolniczych na użytkach rolnych na podstawie danych satelitarnych zebranych przez satelity Sentinel systemu Copernicus lub innych danych o co najmniej równoważnej wartości. Zgodnie z art. 66 ust. 1 rozporządzenia 2021/2116 system zintegrowany obejmuje następujące elementy: a) system identyfikacji działek rolnych; b) system wniosków geoprzestrzennych oraz - w stosownych przypadkach - wniosków o przyznanie pomocy z tytułu zwierząt; c) system monitorowania obszarów; d) system identyfikacji beneficjentów interwencji i środków, o których mowa w art. 65 ust. 2; e) system kontroli i kar; f) w stosownych przypadkach, system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności; g) w stosownych przypadkach, system identyfikacji i rejestracji zwierząt.

Jak stanowi art. 68 ust. 1 rozporządzenia nr 2021/2116 system identyfikacji działek rolnych stanowi system informacji geograficznej ustanowiony i regularnie aktualizowany przez państwa członkowskie na podstawie ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:5 000.

W myśl art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 2021/2116, państwa członkowskie ustanawiają i stosują system monitorowania obszarów, który ma zacząć funkcjonować od dnia 1 stycznia 2023 r. Jeżeli pełne uruchomienie systemu od tego dnia nie jest możliwe w związku z ograniczeniami technicznymi, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o ustanowieniu i stopniowym rozpoczęciu działania takiego systemu, przekazując informacje jedynie na potrzeby ograniczonej liczby interwencji. Niemniej jednak od dnia 1 stycznia 2024 r. system monitorowania obszarów we wszystkich państwach członkowskich musi w pełni funkcjonować.

Zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 2022/1172, system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 68 rozporządzenia nr 2021/2116, funkcjonuje na poziomie działek referencyjnych i zawiera informacje umożliwiające wymianę danych z geoprzestrzennym wnioskiem o przyznanie pomocy, o którym mowa w art. 69 tego rozporządzenia, oraz z systemem monitorowania obszarów, o którym mowa w art. 70 tego rozporządzenia (ust. 1). Do celów niniejszego rozporządzenia "działka referencyjna" oznacza wyznaczony obszar geograficzny z niepowtarzalnym numerem identyfikacyjnym, zarejestrowany w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 68 rozporządzenia nr 2021/2116. Działka referencyjna zawiera jednostkę gruntu reprezentującą powierzchnię użytków rolnych, o których mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2021/2115. W stosownych przypadkach działka referencyjna zawiera również grunty nierolnicze uznane przez państwa członkowskie za kwalifikujące się do otrzymania wsparcia w ramach interwencji obszarowych, o których mowa w art. 65 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2021/2116 (ust. 2).

Działki referencyjne służą jako podstawa do wspierania beneficjentów w składaniu wniosków geoprzestrzennych w ramach interwencji obszarowych, o których mowa w art. 65 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2021/2116 (ust. 3). Państwa członkowskie wyznaczają działki referencyjne w sposób zapewniający, aby każda działka była stabilna w czasie, mierzalna, umożliwiała niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej działki rolnej i jednostki gruntów nierolniczych uznanych przez państwa członkowskie za kwalifikujące się do otrzymania wsparcia w ramach interwencji obszarowych, o których mowa w art. 65 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 2021/2116, zadeklarowanych corocznie (ust. 4). Państwa członkowskie zapewniają aktualizację informacji dotyczących wszystkich działek referencyjnych w systemie identyfikacji co najmniej raz na trzy lata.

Ponadto państwa członkowskie co roku uwzględniają wszystkie dostępne informacje z wniosku geoprzestrzennego, systemu monitorowania obszarów lub innego wiarygodnego źródła (ust. 5). Państwa członkowskie zapewniają, aby system identyfikacji działek rolnych zawierał informacje niezbędne do pozyskiwania danych istotnych dla prawidłowej sprawozdawczości na temat wskaźników, o których mowa w art. 66 ust. 2 rozporządzenia nr 2021/2116 (ust. 6).

Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności należało odnieść się do stanowiska strony, że to na organie, który twierdzi, że na działkach referencyjnych w 2019 r. nie ma warstwy trwałych użytków zielonych (co skutkuje odmową przyznania płatności w ramach wariantu 1.5 Półnaturalne łąki świeże), miałby ciążyć obowiązek udowodnienia faktów, na których opiera swoje decyzje. Sąd wskazuje, że powyższe założenie poczynione przez stronę jest z gruntu błędne, co wprost przekłada się na ocenę działań organu. Trzeba podkreślić, że wprawdzie do postępowań w sprawach indywidualnych dotyczących płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., to jednak zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym, postępowanie przed organami Agencji zostało w dosyć istotny sposób zmodyfikowane, gdyż ustawodawca między innymi wyłączył stosowanie zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a. Na organach Agencji nie spoczywa obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a jedynie jego wyczerpujące rozpatrzenie (pkt 2).

Z dalszych regulacji (pkt 3 i 4) wynika, że obowiązki organu ograniczono do udzielenia stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto art. 66 ust. 3 Ustawy o Planie Strategicznym stanowi, że to strona i inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że ustawodawca ograniczył w tych postępowaniach obowiązki organu w zakresie postępowania dowodowego, wynikające z art. 7 i art. 77 k.p.a., i w omawianym zakresie powołane przepisy nie mają w tych postępowaniach zastosowania.

Tak więc postawione w skardze zarzuty - w zakresie, w jakim odnoszą się do naruszenia obowiązków organu w zakresie ustaleń faktycznych, muszą być oceniane przy uwzględnieniu, że na organach Agencji nie spoczywał obowiązek zebrania całego materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 12 sierpnia 2020 r. sygn. akt I GSK 417/18 Lex nr 3061920). Biorąc to pod uwagę, zarzut strony odnośnie niesprostania przez organ obowiązkowi udowodnienia okoliczności, na których oparł swoją decyzję, Sąd uznał za nieuzasadniony. W myśl przywołanych przepisów ustawy o Planie Strategicznym, to bowiem na stronie spoczywał ciężar wykazania, że cała zadeklarowana powierzchnia zgłoszonych we wniosku działek referencyjnych odpowiadała definicji trwałych użytków zielonych, w szczególności przeprowadzenia dowodu przeciwnego w stosunku do danych będących w posiadaniu organu, opartych na informacjach zawartych w systemie identyfikacji działek rolnych.

Mając powyższe założenie na względzie i w oparciu o dalsze przedstawione tu argumenty, zdaniem Sądu organ słusznie i bez naruszenia prawa stwierdził, że strona powyższych okoliczności nie wykazała.

W sprawie sporna była kwestia zasadności odmowy przyznania stronie płatności rolno-środowisko-klimatycznej zgodnie z wariantem 1.5 Półnaturalne łąki świeże (według regulacji § 3 pkt 1 e rozporządzenia rolno – środowiskowo-klimatycznego, przyznaje się ją w ramach Interwencji 1. Ochrona cennych siedlisk i zagrożonych gatunków na obszarach Natura 2000).

Celowe jest zatem przytoczenie przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, dotyczących szczegółowych warunków przyznawania tej płatności.

Zgodnie z brzmieniem § 2 rozporządzenia rolno – środowiskowo-klimatycznego, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną przyznaje się rolnikowi albo innemu podmiotowi, zwanemu dalej "zarządcą", jeżeli: 1) realizuje zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 2021/2115, zwane dalej "zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym", przez 5 lat;

1. 2) spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych interwencji lub ich wariantów.

Jak stanowi § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia, zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne obejmuje: 1) użytki rolne lub obszary przyrodnicze, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 1 ustawy o Planie Strategicznym, na których występują typy siedlisk przyrodniczych wymienione w ust. 1 pkt 1 lit. b, c lub f załącznika nr 4 do rozporządzenia lub siedliska lęgowe ptaków z gatunków wymienionych w ust. 1 pkt 2 załącznika nr 4 do rozporządzenia, zwane dalej obszarami przyrodniczymi": a) zadeklarowane we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danego wariantu interwencji wymienionych w § 3 pkt 1, 2, 5 i 7 lub danej interwencji wymienionej w § 3 pkt 3 i 4, b) objęte obszarem zatwierdzonym.

Po myśli § 7 ust.. 1 tego rozporządzenia, wielkość obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym oraz miejsce realizacji tego zobowiązania nie podlegają zmianie w trakcie jego realizacji, z wyłączeniem zmiany dotyczącej: 1) wielkości obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo –klimatycznym w ramach wariantów interwencji wymienionej w § 3 pkt 5 lub zmiany miejsca realizacji tego zobowiązania;

2) miejsca realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego w ramach wariantu wymienionego w § 3 pkt 7 lit. b. Brzmienie § 11 ust. 1 rozporządzenia nakazuje przyjąć, że płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana do: 1) powierzchni działki rolnej – w przypadku wariantów interwencji wymienionych w § 3 pkt 1, 2, 5 lub 7 lub w ramach interwencji wymienionych w § 3 pkt 3 i 4 – o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

Według regulacji § 12 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku wariantów interwencji wymienionej w § 3 pkt 1 płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana do: 1) trwałych użytków zielonych, na których występują: a) siedliska przyrodnicze, których typy są wymienione w ust. 1 pkt 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia – w przypadku wariantów wymienionych w § 3 pkt 1 lit. a–g lub b) siedliska lęgowe ptaków z gatunków wymienionych w ust. 1 pkt 2 załącznika nr 4 do rozporządzenia – w przypadku wariantów wymienionych w § 3 pkt 1 lit. h–k – jeżeli są położone na specjalnym obszarze ochrony siedlisk w rozumieniu art. 5 pkt 19 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, zwanym dalej "specjalnym obszarem ochrony siedlisk", lub na obszarze specjalnej ochrony ptaków w rozumieniu art. 5 pkt 3 tej ustawy, zwanym dalej "obszarem specjalnej ochrony ptaków", lub na obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty w rozumieniu art. 5 pkt 2c tej ustawy, zwanym dalej "obszarem mającym znaczenie dla Wspólnoty";

2) obszarów przyrodniczych – w przypadku wariantów wymienionych w § 3 pkt 1 lit. b, c, f, g lub h–k, jeżeli są położone na specjalnym obszarze ochrony siedlisk lub na obszarze specjalnej ochrony ptaków, lub na obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty.

Wskazać też należy, że w myśl § 19 ust. 2 rozporządzenia, przy ustalaniu wysokości płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej przysługującej do gruntów uwzględnia się powierzchnię działek rolnych lub działek przyrodniczych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikujący się obszar, o którym mowa w art. 2 ust. 7 lit. a rozporządzenia nr 2022/1172, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Przepis art. 4 ust. 3 lit. c rozporządzenia nr 2021/2115 stanowi m.in., że państwa członkowskie doprecyzowują termin "trwałe użytki zielone" z zachowaniem następujących elementów: "trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe" (zwane łącznie "trwałymi użytkami zielonymi") oznaczają grunty, które są wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych) i które nie były objęte zmianowaniem upraw danego gospodarstwa przez co najmniej pięć lat lub, w przypadku gdy państwa członkowskie tak postanowią, przez co najmniej siedem lat, oraz, w przypadku gdy państwa członkowskie tak postanowią - nie były zaorane, uprawiane, ani ponownie obsiane innymi rodzajami traw lub innymi zielnymi roślinami pastewnymi przez co najmniej pięć lub co najmniej siedem lat; mogą one obejmować inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które nadają się do wypasu, a także - w przypadku gdy państwa członkowskie tak postanowią - inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które służą do wytwarzania paszy dla zwierząt, pod warunkiem że zachowano przewagę traw i innych zielnych roślin pastewnych.

W świetle art. 2 ust. 29 ustawy o Planie Strategicznym, trwałe użytki zielone są to grunty, które są wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych) i które nie były objęte zmianowaniem upraw przez co najmniej pięć lat, przy czym zaoranie, uprawa lub wysiew innego gatunku należącego do traw lub innych zielnych roślin pastewnych po uprawie lub zaoraniu nie powoduje zmiany klasyfikacji danego obszaru jako trwałego użytku zielonego;

Na podstawie powyższych przepisów Sąd uznaje za prawidłowe stanowisko organu, że aby uznać grunt za trwały użytek zielony, musi on co najmniej 5 lat wstecz (pięć pełnych okresów wegetacyjnych licząc wstecz od roku poprzedzającego złożenie wniosku) być przeznaczony pod uprawę traw lub innych upraw zielonych, przy czym uprawa ta powinna być prowadzona bez wprowadzania płodozmianu. Jak wskazały w sprawie organy, z dokonanych ustaleń wynikało, że powierzchnia stwierdzona wszystkich działek zadeklarowanych w ramach wariantu 1.5 wynosiła [...] ha oraz, że ustalenia nieprawidłowości dokonano w oparciu o pomiary powierzchni działek rolnych w granicach maksymalnego kwalifikowanego obszaru (MKO) wyznaczonego dla trwałych użytków zielonych w granicach działek referencyjnych ujętych we wniosku za 2024 r. Powierzchnie wykluczone na działkach nr [...] zostały wyeliminowane z płatności, bowiem nie potwierdzona została historia pięcioletnia użytkowania ich jako trwałych użytków zielonych., co ustalono na podstawie kontroli administracyjnej..

Organy zasadnie wzięły również pod uwagę ortofotomapę datowaną na dzień 03.05.2025 r., ortofotomapę datowaną na dzień 25.04.2019 r. oraz dane dostępne w systemie informatycznym IACSplus, dotyczące zatwierdzonych do płatności powierzchni spornych działek w 2019 r. jako pierwszym roku wegetacyjnym, rozpoczynającym weryfikację TUZ, licząc wstecz od roku poprzedzającego złożenie wniosku o przedmiotową płatność. Słusznie w decyzji wskazano, że powierzchnie MKO dla trwałych użytków zielonych zostały wyznaczone w oparciu o 5-letnią historię użytkowania działek jako trawy lub inne rośliny pastewne zielone, począwszy od roku 2019, co jest całkowicie zgodne z przytoczoną wcześniej przez Sąd definicją TUZ. Zasadnie wskazano (a strona skutecznie tego nie zakwestionowała), że na wyznaczoną powierzchnię MKO TUZ na 2019 r. wpływ miały wyniki kontroli terenowej z kwietnia 2019 r., która została przeprowadzona w gospodarstwie strony w wyniku zażalenia na wyniki inspekcji w terenie z 2018 r. Na podstawie tych wyników oraz obrazu ortofotomapy z dnia 12 czerwca 2019 r.,, która – jak wskazano - nie odbiegała od wyników kontroli terenowej z kwietnia 2019 r., stwierdzono, że MKO dla spornych działek ewidencyjnych były zgodne z powierzchnią stanowiącą obszar zatwierdzony do płatności.

Podkreślić przy tym należy, że decyzja w sprawie przyznania stronie płatności bezpośrednich za 2019 r. z dnia 14 grudnia 2020 r. nr 9001-2020-004253 jest prawomocna (Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 1 lutego 2022 r. w sprawie III SA/Wr 96/21 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne na skutek cofnięcia skargi przez stronę). Oznacza to, że ustalenia dotyczące roku 2019 r. zyskały walor niepodważalny, czego nie chce dostrzec strona skarżąca. Wbrew zarzutom skarżącej, wyniki kontroli dokonanej w październiku – listopadzie 2018 r. zostały przez organ podane jedynie dla zobrazowania całości stanu faktycznego sprawy, a nie jako wiążące. Organ bowiem wyraźnie wskazał, że po zakwestionowaniu przez stronę ustaleń kontroli z 2018 r. została przeprowadzona kolejna kontrola działek w kwietniu 2019 r. i to wyniki tej właśnie kontroli (a nie kontroli wcześniejszej z 2018 r.) stały się podstawą ustalenia powierzchni zatwierdzonej do płatności za 2018 r. Ponadto decyzja z dnia 13 stycznia 2020 r., nr 9001-2020-000017 w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018, po jej zaskarżeniu przez stronę do tutejszego Sądu i oddaleniu skargi przez Sąd wyrokiem z dnia 25 marca 2021 r. w sprawie III SA/ Wr 129/20 również uzyskała walor prawomocności, a więc prawnej niepodważalności.

Nie sposób zakwestionować stanowiska organu, że podanie okoliczności dotyczących przyznania stronie płatności za 2018 r. ma znaczenie w sprawie albowiem służy wykazaniu sposobu użytkowania gruntów, co do których strona ubiegała się również o przyznanie płatności w 2019 r. (jako roku wyznaczającego okres 5-letni użytkowania działek jako TUZ), a to z uwagi na fakt, iż kontrola terenowa stanowiąca podstawę ustalenia powierzchni MKO za ów "początkowy" 2019 r. odbyła się właśnie w 2019 r. Organ wskazał również, że ortofotomapa z 12 czerwca 2019 r. potwierdza ustalenia kontroli terenowej z kwietnia 2019 r. Z pewnością zatem okoliczności te mają zasadnicze znaczenie w kwestii prawidłowego ustalenia wartości MKO TUZ dla działek zgłoszonych w ramach przedmiotowego wariantu i Sąd nie znalazł podstaw do zanegowania tego stanowiska organu.

Zasadnie zatem wskazano w decyzji, że obszary (części działek) zgłoszone przez stronę we wniosku za 2024 r. i jednocześnie wykluczone w 2019 r. z płatności, tj. obszary zadrzewione, zakrzaczone, pokryte samosiejkami, tereny ze składowanym wyciętym drzewostanem, nie mogły zostać uznane za trwałe użytki zielone i nie był podstaw do zakwalifikowania ich do płatności rolno – środowiskowo – klimatycznych za 2024 r., biorąc pod uwagę niezachowanie wymogu ciągłości użytkowania danego terenu jako TUZ przez okres 5 lat.

Należy przy tej okazji zaznaczyć, że nie jest trafne stanowisko strony, iż organ I instancji wydając decyzję miałby oprzeć się w całości na treści "opinii obcej", tj. na treści pisma - odpowiedzi Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 28 listopada 2024 r. na pismo skarżącej z dnia 29 października 2024 r. oraz, że pismo to miałoby stanowić dla tego organu kluczowy dowód w sprawie. Przeciwnie, organy dokonały wszechstronnej analizy okoliczności sprawy i wyciągnęły na jego podstawie prawidłowe i zgodne z prawem wnioski, a sam fakt, iż są to wnioski zbieżne z treścią tego pisma, nie oznacza popełnienia w tym zakresie uchybień formalnych dotyczących postępowania dowodowego, tak jak twierdzi strona skarżąca.

Słusznie wskazuje również organ w zaskarżonej decyzji, że strona złożyła wniosek o przyznanie płatności rolno – środowiskowo – klimatycznych za 2024 r. w ramach nowego zobowiązania (za lata 2024-2028), a zatem weryfikacja 5-letniej historii użytkowania jako TUZ powinna sięgać roku 2019 (a w konsekwencji obejmować lata 2019 – 2023) i dane z tego roku stanowią odniesienie co do wyznaczenia prawidłowej powierzchni MKO TUZ za rok 2024 r. Gdyby nawet doszło do powiększenia obszaru gruntu jako traw lub innych pastewnych roślin zielonych, nie uprawniałoby to organu do zmiany (powiększenia) wyznaczonego MKO TUZ.

Z kolei pojawienie się nowych obszarów powodujących zmniejszenie obszaru użytkowanego w powyższy sposób musi prowadzić do zmniejszenia MKO TUZ. Powyższa zasada wynika w sposób oczywisty z przytoczonej wcześniej definicji trwałych użytków zielonych zawartej w treści art. 2 ust. 29 ustawy o Planie Strategicznym oraz art. 4 ust. 3 lit. c rozporządzenia nr 2021/2115. Skoro bowiem, aby uznać dany grunt za trwałe użytki zielone, musi być on wykorzystywany do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych i nie może on być objęty zmianowaniem upraw przez co najmniej pięć lat, to oznacza to, że w ciągu tego okresu rolnik winien zachować powyższe warunki co do konkretnej, określonej powierzchni gruntu, którą z kolei wskazuje się w treści zobowiązania rolno – środowiskowo – klimatycznego. Na marginesie, w myśl cytowanego już § 7 ust. 1 rozporządzenia rolno - środowiskowo - klimatycznego, również wielkość obszaru objętego zobowiązaniem nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, z wyłączeniem precyzyjnie wskazanych w rozporządzeniu sytuacji.

W tym kontekście nie zasługuje na uwzględnienie zarzut strony, że skoro sprawa dotyczy obszarów odniesienia działek rolnych z 2019 r., a wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych dotyczy zobowiązania w latach 2024-2028, to nie wiadomo, dlaczego beneficjent ma udowadniać organom, że działki odniesienia w 2019 r., na których nie było prowadzone zmianowanie upraw, stanowią grunty z definicji zawartej w art. 2 pkt 29 ustawy o Planie Strategicznym. Po pierwsze, jak już wcześniej stwierdzono, ciężar udowodnienia okoliczności w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności spoczywa na beneficjencie, a po drugie, organy w sposób prawidłowy i oparty na przepisach prawa wywiodły, że co do części powierzchni, która została wykluczona z płatności, nie zostały spełnione wymogi użytkowania ich jako TUZ w 2019 r. a zatem nie mogą one zostać uznane za stanowiące podstawę przyznania płatności w ramach podjętego zobowiązania za lata 2024 – 2028, ponieważ nie spełniały one definicji trwałych użytków zielonych przez okres 5 lat licząc od roku 2019.

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę powyższe rozważania, nie mogą też odnieść zamierzonego skutku zarzuty odnoszące się do wyników rekontroli na miejscu metodą inspekcji terenowej, przeprowadzonej w marcu i kwietniu 2021 r., nawet jeśli – jak twierdzi strona - zakres powierzchni MKO jako TUZ na działkach referencyjnych został przywrócony i rozszerzony.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia prawa w zakresie zarzucanego przez skarżącą wydania rozstrzygnięcia na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa. Skarżąca w skardze twierdziła, że organy uchybiły zasadzie tempus reqit actum, ponieważ "rozpoczęte zobowiązania 5- letnie w pierwszym roku realizacji wnioskowane były w 2024 r." W kwestii mającej kluczowe znaczenie w sprawie, dotyczącej odmowy przyznania przedmiotowej płatności z uwagi na brak spełnienia przesłanek uznania spornych powierzchni za trwałe użytki zielone, zastosowanie miały przytoczone wcześniej przepisy rozporządzenia nr 2021/2115, ustawy o Planie Strategicznym oraz rozporządzenia rolno – środowiskowo – klimatycznego. Przepisy te obowiązywały w roku 2024, na który organ dokonywał weryfikacji statusu działek jako TUZ. W tym roku bowiem upłynęło wymagane 5 lat ciągłości uprawy i grunt formalnie mógł uzyskać status TUZ. To, że organy badały status gruntów (tj. charakter ich uprawy) w 2019 r. i w tym zakresie uwzględniły ustalenia wynikające z decyzji dotyczących przyznania płatności za ten rok, nie oznacza zdaniem Sądu, że w sprawie miałoby dojść do zastosowania przepisów prawa obowiązujących w tym czasie.

Dla oceny charakteru upraw na spornych powierzchniach w okresie 5-letnim (2019-2023) organy były zobowiązane wziąć pod uwagę dane dotyczące uprawy z roku 2019 jako dane "wyjściowe" i w oparciu o to badać, czy w wymaganym okresie została zachowana ciągłość uprawy traw i roślin zielonych, pozwalająca uznać je za trwałe użytki zielone. Nie mogły natomiast brać pod uwagę tych części powierzchni, na których już w roku 2019 brak było wymaganej uprawy dla TUZ. Kwestionowanie przez skarżącą ustaleń dotyczących roku 2019, w sytuacji, w której decyzja dotycząca przyznania płatności za ów rok jest ostateczna i prawomocna, nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Ponadto wbrew stanowisku skarżącego, brak było podstaw do zastosowania w jego przypadku – jak to ujmował - "nowych" przepisów Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, które pozwalają na większe zadrzewienie gruntów rolnych (tj. na zadrzewienie gruntów rolnych w ramach MKO w ilości do 250 sztuk pojedynczych drzew na 1 ha oraz do 2500 sztuk zadrzewień śródpolnych na 1 ha). Trzeba bowiem wskazać, że większe zadrzewienie gruntów rolnych jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku określonych interwencji. Mianowicie, podwyższone limity zostały stworzone w Planie Strategicznym WPR 2023–2027 dla ściśle określonych, celowych działań inwestycyjno-środowiskowych, tj. Interwencja: "Zakładanie systemów rolno-leśnych" (agroleśnictwo), Interwencja: "Tworzenie zadrzewień śródpolnych", Ekoschematy lub specyficzne warianty ochrony krajobrazu. Tymczasem sporna płatność, o którą wnioskowała skarżąca, dotyczyła wariantu 1.5 w ramach Interwencji 1. Ochrona cennych siedlisk i zagrożonych gatunków na obszarach Natura 2000 (art. 42 ust. 2 pkt 1 ustawy o Planie Strategicznym, § 3 ust. 1 pkt e rozporządzenia rolno – środowiskowo – klimatycznego). Stąd też limity te nie znajdą zastosowania w sprawie skarżącej.

Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił na rozprawie wnioski dowodowe złożone przez skarżącą, dotyczące dokumentów załączonych do skargi oraz pism procesowych, stwierdzając, że nie mają one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Informacje odnoszące się do zwiększonych limitów zadrzewień zawarte w dołączonym do skargi wydruku ze strony internetowej Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi pt. "Interwencje leśno – zadrzewieniowe PS WPR 2023 – 2027" pozostawały poza zakresem przedmiotowym sprawy, skoro – jak wcześniej wyjaśniono – w ramach realizowanego przez skarżącą wariantu 1.5 Interwencji 1. limity te nie obowiązywały. W załączeniu do pisma procesowego z dnia 27 maja 2026 r., strona skarżąca złożyła dokumenty w postaci: wniosku z dnia 18 maja 2026 r. o korektę działek referencyjnych w systemie LPIS do Departamentu Kontroli na Miejscu ARiMR wraz z opisem analizy przestrzennej oraz sześcioma ortofotomapami oraz powołała się na mapy znajdujące się pod podanym linkiem pokazujące jej zdaniem "rażące systemowe rozbieżności".

W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom skarżącej, dowody z powyższych dokumentów nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, ponieważ oceny sprawy nie mógł zmienić wniosek strony o korektę danych złożony w 2026 r. ani załączone ortofotomapy, czy też mapy powoływane w formie linku do strony internetowej (pomijając już wymaganą przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a. formę przedkładanego dowodu jako dokumentu, której powołany link nie spełnia). Jak już wskazano, organ zasadnie i prawidłowo dokonał analizy ciągłości upraw na spornych powierzchniach w okresie 5 lat (2019-2023), przyjmując jako punkt wyjścia zakres upraw w 2019 r. na podstawie ustaleń zawartych w ostatecznych i prawomocnych decyzjach dotyczących płatności na ten rok.

Zatem działania strony podjęte 7 lat później nie mogą odnieść zamierzonego skutku, co czyni przedłożone dowody nieistotnymi dla sprawy, a wnioski o ich przeprowadzenie – nie zasługującymi na uwzględnienie.

Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, biorąc pod uwagę zarówno stawiane przez stronę zarzuty, jak i okoliczności brane pod uwagę z urzędu, Sąd skargę oddalił w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.