Uzasadnienie
H. N. (dalej skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, w której wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r. (sygn. akt [...]), w którym Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania w sprawie (sygn. akt [...]), zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia [...] r. W powyższym wyroku Sąd oddalił skargę na decyzję Wojewody W. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu na stałe zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego i zarobkowego przewozu osób.
W skardze i w innych pismach uzupełniających skarżący jako uzasadnienie wniosku wskazał następujące okoliczności: 1). Ujawnienia w "A" z siedzibą w S. Z. akt, które nie były znane organowi w trakcie postępowania administracyjnego. Ponadto, mimo, że treść tych akt została przekazana organowi, to jednak zostały one przemilczane w postępowaniu.
2) Prowadzenia przez Prokuraturę Rejonową w W. postępowania w sprawie ukrycia istotnych dokumentów dotyczących jego działalności zawodowej, przed Kolegium ds. Wykroczeń w S. w [...] r., przed Sądem Okręgowym w S. w [...] r. Wskazać należy, że postanowieniem z dnia [...] r. Prokuratura odmówiła wszczęcia dochodzenia w tej sprawie, a Sąd Rejonowy w W. [...] Wydział Karny (sygn. akt [...]) w dniu [...] r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie.
3) Postanowienie Sądu Okręgowego w S. w [...] Wydziale Karnym z dnia [...] r., (sygn. akt [...]), uznające za nieważne jedno z dwóch orzeczeń Kolegium do Spraw Wykroczeń, wskazane w decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień zawodowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W myśl art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.
W razie braku jednej z tych przesłanek Sąd ma obowiązek wniosek odrzucić. Natomiast zgodnie z art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany.
Uruchomienie więc trybu wznowienia postępowania uzależnione jest od pozytywnego ustalenia istnienia formalnych przesłanek wszczęcia postępowania, jakimi są: zakończenie postępowania prawomocnym orzeczeniem, złożenie wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego w art. 277 p.p.s.a oraz powołanie we wniosku przyczyny mieszczącej się w kategorii podstaw wznowienia. Odnośnie tej ostatniej kwestii wskazać należy, że zgodnie z art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;
2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku; gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 p.p.s.a.). Można także żądać wznowienia postępowania na tej podstawie, że: orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. W razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (art. 273 p.p.s.a.).
Skarga o wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową w tym znaczeniu, że może być oparta tylko na określonych podstawach prawnych, co uzasadnione jest koniecznością zapewnienia trwałości i stabilności prawomocnych orzeczeń sądowych.
W rozpatrywanej sprawie skarżący domaga się wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r. (sygn. akt [...]), którym odrzucono jego skargę na wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia [...] r. (sygn. akt [...]). Skarga dotyczy więc wznowienia postępowania wznowieniowego, a nie postępowania zakończonego Wyrokiem NSA z dnia [...] r. Powstaje więc kwestia, czy w odniesieniu do postępowania wznowieniowego wystąpiły podstawy ustawowe wznowienia.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] kończącego to postępowanie, Sąd – stwierdzając, że wznowienie postępowania jest niedopuszczalne - wskazał, że w okolicznościach sprawy, nie ulega wątpliwości, że skarżący nie może się domagać wznowienia postępowania sądowego zakończonego w [...] roku, albowiem od uprawomocnienia się wyroku, do dnia złożenia niniejszej skargi, upłynęło już [...] lat. Tymczasem niezaprzeczalnie doszło do przekroczenia pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 278 p.p.s.a. Natomiast podstawą restytucyjną skargi nie są wskazane wcześniej okoliczności szczególne, wyłączające rygor zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, gdyż skarżący nie powołał się na brak możliwości działania w tamtym postępowaniu lub swojej nienależytej reprezentacji, a tylko w tych dwóch wypadkach termin pięcioletni nie obowiązuje.
Wskazane przez skarżącego w skardze jak i w pismach uzupełniających okoliczności wznowienia postępowania wznowieniowego nie podważają przyczyn odrzucenia skargi postanowieniem z dnia [...] r. Nie podważają tego, że od uprawomocnienia się wyroku z dnia [...] r. do dnia złożenia poprzedniej skargi wznowieniowej z dnia [...] r., upłynęło ponad pięć lata, a także okoliczności wyłączające rygor zachowania pięcioletniego terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Sformułowane przez skarżącego w żądaniu przyczyny wznowienia postępowania wznowieniowego zakończonego postanowieniem WSA z dnia [...] r. nie mogą więc stanowić podstawy wznowienia tego postępowania. Przedmiotowa skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 281 oraz art. 276 w związku z art., 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.