Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r., przyznano skarżącemu, A. Ł., prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we Wr., na jego pełnomocnika została wyznaczona adw. E. S., która reprezentowała skarżącego przed tutejszym Sądem, a koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w tym zakresie zostały zasądzone w wyroku z dnia 3 lutego 2011 r.
Pismem z 11 marca 2011 r. pełnomocnik przedłożyła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz dowód nadania przesyłki z opinią na adres skarżącego. Jednocześnie wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 120 zł + 23% VAT.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), wniosek przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Zauważyć należy, że pominięcie takiego oświadczenia nie stanowi braku formalnego, który jest usuwalny w oparciu o art. 49 p.p.s.a. Jego skutek bowiem ma charakter materialnoprawny – jest nią utrata prawa o wynagrodzenia (zob. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, LEX 242945).
Adw. E. S., wnosząc o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, nie złożyła oświadczenia wymaganego przepisem § 20 powołanego rozporządzenia. Tym samym jej wniosek należało uznać za nieuzasadniony.
Wobec powyższego, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.