Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 czerwca 2025 r. D. F. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 maja 2026 r. nr BKOE.702.10498.2026.1301.2 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas wykonywanego przejazdu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Po wpłynięciu skargi, sąd bada swoją właściwość miejscową ustalając, czy jest właściwy do jej rozpoznania. Właściwość miejscową i rzeczową wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje art. 13 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) –dalej: p.p.s.a., który stanowi, że wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Zgodnie zaś z art. 59 § 1 i 2 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazaniu sprawy. Nie dotyczy to przekazania sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Decyzja ta wydana została na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2025 r. poz. 1490 ze zm.) – dalej: u.t.d.
Zgodnie z art. 50 pkt 1 lit. j tej ustawy, do zadań Inspekcji należy kontrola prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w tym w ramach kontroli związanej z transgraniczną wymianą informacji, o której mowa w art. 13mg tej ustawy.
Z kolei art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b u.t.d. przewiduje, że w sprawach związanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych, na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w tym w ramach kontroli związanej z transgraniczną wymianą informacji, o której mowa w art. 13mg tej ustawy, właściwy jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej rozporządzeniem z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydanym na podstawie art. 13 § 3 p.p.s.a. przekazał wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a u.t.d., jednakże artykuł ten nie obejmuje kar pieniężnych za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.
Główny Inspektor Transportu Drogowego ma swoją siedzibę w Warszawie, przy Alejach Jerozolimskich 94. Zgodnie zaś z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. 2024 r. poz. 785), dla obszaru województwa mazowieckiego właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.