Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 czerwca 2026 r. K. S., działając przez pełnomocnika (dalej: skarżący), wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: organ) z dnia 29 kwietnia 2026 r., nr 0201-IEE2.7192.48.2026.4, w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie umorzenia kosztów egzekucyjnych.
Przekazując skargę wraz z aktami sprawy do Sądu, organ na podstawie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) złożył odpowiedź na skargę oraz wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, informując jednocześnie, że przekazywana skarga została uwzględniona w całości.
Do akt administracyjnych sprawy organ dołączył też postanowienie z dnia 9 lipca 2026 r. o uwzględnieniu skargi i uchyleniu postanowienia z dnia 29 kwietnia 2026 r., nr 0201-IEE2.7192.48.2026.4 (k. 7 akt administracyjnych).
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z dnia 14 lipca 2026 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez: złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym, oznaczenie miejsca zamieszkania skarżącego oraz podania numeru PESEL skarżącego. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 3 sierpnia 2026 r. Skarżący uzupełnił braki formalne skargi w zakreślonym terminie.
Zarządzeniem sędziego z dnia 10 września 2026 r. wezwano organ do nadesłania w terminie 7 dni dowodu doręczenia skarżącemu postanowienia organu z dnia 9 lipca 2026 r. i złożenia oświadczenia, czy to postanowienie organu jest prawomocne tj. czy zaskarżono je skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 16 września 2026 r., w którym oświadczył, że skarżący nie wniósł skargi do WSA we Wrocławiu na to postanowienie, a termin do jej wniesienia upłynął 24 sierpnia 2026 r. (k. 23 akt sądowych). Do pisma organ dołączył dowód doręczenia skarżącemu postanowienia organu z dnia 9 lipca 2026 r., z którego wynika, że datą doręczenia pełnomocnikowi skarżącego przedmiotowego postanowienia organu jest 24 lipca 2026 r. (k. 25 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.
Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy m.in. sytuacja, gdy wskutek autokontroli organu doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego, a to oznacza, że postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe.
W okolicznościach niniejszej sprawy organ skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 54 § 3 p.p.s.a. wydając postanowienie z dnia 9 lipca 2026 r. o uwzględnieniu skargi i uchyleniu postanowienia z dnia 29 kwietnia 2026 r., nr 0201-IEE2.7192.48.2026.4
Przed umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego z wyżej wskazanych względów, należało wziąć też pod uwagę możliwość zaskarżenia przez skarżącego postanowienia organu z 9 lipca 2026 r., co mogłoby czynić przedwczesnym ewentualne postanowienie wydane w przedmiocie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego.
Zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 3 – dalej: u.d.e.), w przypadku niepodjęcia przez adresata pisma doręczanego przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, korespondencję uznaje się za doręczoną w dniu następującym po upływie 14 dni od wskazanego w dowodzie otrzymania dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego.
Stosownie zaś do treści art. 53 ust. 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a i 4b.
W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że postanowienie organu z dnia 9 lipca 2026 r. wydane w trybie autokontroli jest prawomocne, gdyż termin do wniesienia skargi na to postanowienie organu upłynął 24 sierpnia 2026 r. (poniedziałek).
Oznacza to, że sądowa kontrola legalności została pozbawiona przedmiotu w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W takiej zaś sytuacji ustawodawca zobowiązał sąd do umorzenia postępowania sądowego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne.
W punkcie II sentencji orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.