Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez K. W. (dalej: skarżący, strona skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ odwoławczy) z 27 stycznia 2026 r. nr 0201-IEE1.7192.139.2025 utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ egzekucyjny, ZUS, Zakład) z 19 września 2025 r. nr 470000/71/2025/RED-EG-ORZ-33-5, którym ZUS jako organ egzekucyjny oddalił skargę na czynność egzekucyjną na podstawie art. 54 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2025 r. poz.132) – dalej: u.p.e.a.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Dyrektor Oddziału ZUS we Wrocławiu na podstawie trzydziestu czterech tytułów wykonawczych (nr od [...] do [...]) wystawionych przez Zakład jako wierzyciela, od 25 sierpnia 2017 r. oraz na podstawie ośmiu tytułów wykonawczych (nr od [...] do [...]) od 7 maja 2019 r. prowadzi postępowanie egzekucyjne przeciwko skarżącemu. Tytuły obejmują należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, wynikające z decyzji ZUS z 27 marca 2017 r. nr 470371DZPDZ17/000093. Przy czym pierwsze trzydzieści cztery tytuły wykonawcze oraz zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wysłano do skarżącego na adres podany przez niego ("ul.[...]", [...]-[...] O.) i po zwrocie przesyłki jako nieodebranej w terminie, pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w dniu 12 września 2017 r., następnych osiem tytułów wykonawczych wysłano na ten sam adres, a po zwrocie przesyłki jako nieodebranej, również pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w dniu 23 maja 2019 r. Następnie organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę strony skarżącej, na podstawie zawiadomień z 26 maja 2025 r., o czym zawiadomił skarżącego w piśmie doręczonym mu 3 czerwca 2025 r.
Pismem z 8 czerwca 2025 r. skarżący wniósł skargę na czynności egzekucyjne na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. Ze względu na fakt, że skarga nie wskazywała zaskarżonej czynności ani uzasadnienia, ZUS wezwał skarżącego do sprecyzowania, czy pismo stanowi skargę na czynność egzekucyjną, czy jest wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi z 28 lipca 2025 r. skarżący poinformował, ze jest to skarga na czynności egzekucyjne oraz zarzut niedoręczenia tytułów wykonawczych, bowiem nie otrzymał wcześniej żadnych informacji dotyczących zobowiązania wynikającego z tych tytułów. Podniósł, że pisma były kierowane do niego na adres, pod którym nie mieszka od trzydziestu lat, nie miał więc możliwości zapoznania się z ich treścią, tym samym został pozbawiony prawa do obrony i załatwienia sprawy zanim wszczęto egzekucję. Zrzucił organowi, że posługiwał się jego nieaktualnym adresem i nie podjął próby ustalenia prawidłowego. Poinformował również, że wykonywał pracę w firmie K. W. K. z siedzibą w J. w ramach umowy nakładczej i spółka była płatnikiem, zatem obowiązek uiszczania składek spoczywał na spółce.
Pismem z 5 sierpnia 2025 r. organ ponownie wezwał skarżącego do jednoznacznego wskazania, czy pismo z 8 czerwca 2025 r. stanowi wniosek o umorzenie postępowania, czy skargę na czynności egzekucyjne. Poinformował skarżącego, że z uwagi na upływ terminu, nie przysługuje mu już prawo do wniesienia zarzutów na tytuły wykonawcze, bowiem z uwagi na datę wystawienia tytułów wykonawczych oraz wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w sprawie mają zastosowanie przepisy wówczas obowiązujące. Jednocześnie obszernie wyjaśnił charakter skargi na czynność egzekucyjną na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. oraz zasady i podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
W odpowiedzi z 29 sierpnia 2025 r. skarżący wskazał, że pismo z 5 sierpnia 2025 r. należy zakwalifikować jako skargę na czynność egzekucyjną.
Postanowieniem z 19 września 2025 r. organ egzekucyjny oddalił skargę na czynność egzekucyjną. Poinformował, że w postępowaniu skargowym nie rozpatruje się zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, doręczenia upomnienia, nie bada się też prawidłowości jego prowadzenia, wymagalności należności czy istnienia przesłanek do jego umorzenia. Zgodnie bowiem z art. 54 § 1 u.p.e.a. podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy lub zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Na podstawie tego przepisu przyjął, że przedmiotem postępowania jest czynność egzekucyjna polegająca na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę dokonana na podstawie zawiadomień z 26 maja 2025 r. otrzymanych przez skarżącego 3 czerwca 2025 r. Wyjaśnił, że postępowania egzekucyjne prowadzone są od 25 sierpnia 2017 r. oraz od 7 maja 2019 r. i trwają nadal. Wskazał, że nie znalazł podstaw do stwierdzenia, iż podjęta czynność egzekucyjna była dokonana z naruszeniem ustawy. Zajęcie wynagrodzenia za pracę odbyło się bowiem zgodnie z art. 72 § 1 u.p.e.a.
Pismem z 20 października 2025 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Podniósł, że nie miał możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, tym samym nie mógł się odnieść do zgromadzonego w sprawie materiału. Ponadto organ egzekucyjny nie odniósł się do zarzutów przedstawionych w piśmie z 8 czerwca 2025 r. tj. do braku doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, braku doręczenia upomnień oraz tytułów wykonawczych. Wniósł o uwzględnienie skargi na czynności egzekucyjne i zmianę postanowienia z 19 września 2025 r.
Podał, że z informacji przekazanych przez ZUS dowiedział się, że jego były pracodawca nie opłacał składek wobec tego, obowiązek ten ciąży na skarżącym. On nie otrzymał jednak żadnych upomnień ani tytułów wykonawczych. Wniósł o wydanie mu kserokopii tych tytułów, ale otrzymał informację, że organ nie może ich odnaleźć. Złożył również wniosek o zapoznanie się z aktami sprawy, jednakże akta nie zostały mu wydane do dnia sporządzenia zażalenia.
Zaskarżonym postanowieniem z 27 stycznia 2026 r. DIAS utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Jako podstawę wprawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2025 r. poz. 1691) – dalej: k.p.a. oraz art. 18 i art. 54 u.p.e.a. w brzmieniu stosowanym do spraw wszczętych przed 30 lipca 2020 r. (Dz.U. 2020 r. poz. 1427).
Wskazał, że czynność egzekucyjna w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę spełnia wymogi formalne przewidziane ustawą, a organ egzekucyjny był uprawniony do jej zastosowania. Trzydzieści cztery tytuły wykonawcze z 24 sierpnia 2017 r. zostały doręczone skarżącemu wraz z zawiadomieniami o zajęciu rachunku bankowego w dniu 12 września 2017 r. w trybie art. 44 k.p.a., z kolei osiem tytułów sporządzonych 7 maja 2019 r. również z zawiadomieniami o zajęciu rachunku bankowego, doręczono 23 maja 2019 r. także w trybie art. 44 k.p.a.
Podkreślił, że jak wynika z treści art. 54 § 1 u.p.e.a., DIAS w postępowaniu wywołanym wniesionym zażaleniem, jest uprawniony jedynie do ponownej oceny czynności egzekucyjnej, jednakże strona skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów w odniesieniu do czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunku, które mogłyby podważyć jej legalność. Dalej podał, że organ egzekucyjny kierował korespondencję na adres podany przez stronę skarżącą w dokumentacji ZUS – na "ul. [...]" w O. [...]-[...], zatem zarówno tytuły wykonawcze jak i zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego zostały doręczone prawidłowo, na zasadzie art. 44 k.p.a. Organ odwoławczy wspomniał również, że na ten sam adres ZUS wysłał korespondencję w maju 2025 r. (zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę). W tym przypadku skarżący odebrał przesyłkę osobiście.
W odniesieniu do zaskarżonej czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wynagrodzenia DIAS wskazał, że dokonano jej zgodnie z art. 72 u.p.e.a. Odpis zawiadomienia o zajęciu został doręczony skarżącemu oraz jego pracodawcy, zawiadomienie zawierało wszystkie elementy przewidziane w art. 67 § 2 u.p.e.a. oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów z 18 marca 2024 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych.
Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutu skarżącego, że nie miał możliwości do zapoznania się z materiałem dowodowym oraz do wypowiedzenia się co do dowodów. Wskazał, że w piśmie z 17 września 2025 r. ZUS poinformował go o przysługujących mu prawach w tym zakresie.
W skardze na postanowienie DIAS skarżący zażądał uchylenia postanowień obu organów. Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wadliwym przyjęciu przez organy, że doręczono mu wszystkie tytuły wykonawcze objęte sprawą, bowiem w rzeczywistości otrzymał jedynie dwadzieścia tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], przy czym – jak podał – należności wynikające z pięciu ostatnich tytułów wykonawczych zostały uiszczone. Wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż niniejszą sprawę rozpoznano w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Kryteria sądowej kontroli zaskarżonych aktów organów administracji publicznej zostały wyznaczone przepisem art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym decyzja (również postanowienie) podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Równocześnie w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd posiada zatem uprawnienie do kontroli tego rodzaju aktu w ramach postępowania zainicjowanego skargą na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w oparciu o powyższe zasady, Sąd uznał, że nie narusza ono prawa w sposób powodujący konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że postępowania egzekucyjne zostały wszczęte 25 sierpnia 2017 r. i 7 maja 2019 r. Zgodnie więc z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019 r. poz. 2070) – dalej: ustawa zmieniająca, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. stosuje się przepisy dotychczasowe.
Powyższe wymaga wyjaśnienia, gdyż skarżący wskazuje okoliczności, które stanowią zarzuty na tytuł wykonawczy (niedoręczenie upomnień ani tytułów wykonawczych czy błąd co do zobowiązanego). Zgodnie bowiem z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r., na zgłoszenie zarzutów do tytułu wykonawczego obowiązuje termin siedmiu dni od otrzymania tytułu wykonawczego. Słusznie zatem organ egzekucyjny wezwał stronę skarżącą do sprecyzowania żądania pisma z 8 czerwca 2025 r. i zgodnie z potwierdzoną wolą skarżącego, rozpoznał pismo jako skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę. Przy czym trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 13 ust. 5 ustawy zmieniającej, do skargi na czynność egzekucyjną dokonaną w egzekucji stosuje się przepisy ustawy po nowelizacji, zatem obowiązujące od 30 lipca 2020 r. Zatem należy przyjąć, że materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 54 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy (pkt 1) lub zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej (pkt 2).
W postępowaniu skargowym, prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.
W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2022 r., sygn. akt III FSK 583/21). Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Zatem skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że obydwa organy prawidłowo dokonały oceny czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wynagrodzenia za pracę dokonanego na podstawie zawiadomienia z 26 maja 2025 r.
Jak wynika z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego.
Zgonie z art. 72 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych (§ 1). Zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie to zachowuje moc również w przypadku zmiany stosunku pracy lub zlecenia, nawiązania nowego stosunku pracy lub zlecenia z tym samym pracodawcą, a także w przypadku przejęcia pracodawcy przez innego pracodawcę (§ 2).
W stosunku do egzekwowanej należności pieniężnej nieważne są rozporządzenia wynagrodzeniem przekraczające część wolną od zajęcia, dokonane po jego zajęciu, a także przed tym zajęciem, jeżeli są wymagalne po zajęciu (§ 3).
Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:
- 1) zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis wezwania przesłanego do pracodawcy, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nim w żaden inny sposób;
- 2) wzywa pracodawcę, aby:
- a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył za okres 3 miesięcy poprzedzających zajęcie, za każdy miesiąc oddzielnie, zestawienie otrzymanego w tym czasie wynagrodzenia zobowiązanego z wyszczególnieniem wszystkich jego składników,
- b) składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia wynagrodzenia za pracę, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętego wynagrodzenia, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o to wynagrodzenie oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tego wynagrodzenia egzekucja przez innych wierzycieli;
- 3) poucza pracodawcę o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niestosowania się do wezwań, o których mowa w pkt 1 i 2 (§ 4).
W myśl art. 67 u.p.e.a., podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo podmiotu prowadzącego rejestr akcjonariuszy, albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu (§ 1).
§ 2 tego artykułu stanowi, że zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera:
- 1) dane zobowiązanego będącego:
- a) osobą fizyczną: imię i nazwisko oraz adres jego miejsca zamieszkania, numer PESEL, NIP lub numer REGON, jeżeli zobowiązany taki numer posiada, a jeżeli numer PESEL, NIP i numer REGON nie są znane organowi egzekucyjnemu, to imię ojca i imię matki zobowiązanego oraz datę jego urodzenia albo inny numer identyfikacyjny ze wskazaniem jego rodzaju, o ile jest znany organowi egzekucyjnemu,
- b) osobą prawną lub jednostką organizacyjną niebędącą osobą prawną: nazwę i adres jego siedziby, NIP, numer REGON lub numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, jeżeli zobowiązany taki numer posiada, albo inny numer identyfikacyjny ze wskazaniem jego rodzaju, o ile jest znany organowi egzekucyjnemu;
1a) nazwę wierzyciela;
1b) nazwę i adres siedziby organu egzekucyjnego;
- 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności;
- 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego;
- 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia, a w przypadku jednolitego tytułu wykonawczego lub zagranicznego tytułu wykonawczego - również wskazanie jego rodzaju;
- 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia;
- 6) kwotę kosztów egzekucyjnych:
- a) opłaty manipulacyjnej,
- b) opłaty za czynności egzekucyjne,
- c) wydatków egzekucyjnych,
- d) opłaty egzekucyjnej,
- e) powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2;
- 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia;
- 8) pouczenie o skutkach zajęcia;
- 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.
W niniejszej sprawie zawiadomieniem z 26 maja 2025 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia części wynagrodzenia za pracę strony skarżącej.
W ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane powyżej cytowanymi przepisami u.p.e.a. Zawiadomienie spełnia warunki przewidziane w art. 67 u.p.e.a. i wydanym na podstawie tego artykułu rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 18 marca 2024 r. w sprawie wzoru dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. 2024 r. poz. 426) – zostało sporządzone na formularzu będącym załącznikiem do tego rozporządzenia.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zawiadomienie doręczono pracodawcy skarżącego w dniu 29 maja 2025 r. Z kolei odpis zawiadomienia skarżący odebrał osobiście 3 czerwca 2025 r.
Mają więc na względzie niezasadność zarzutów podniesionych przez skarżącego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.