Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 26 sierpnia 2026 r., sygn. akt III SA/Wr 104/26

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 7 stycznia 2026 r. nr BP.500.35.2025.1181.DL1 Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, GITD) uchylił decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia 15 stycznia 2025 r. nr WI.8140.10974.2024.I001.73 o nałożeniu na P. sp. z o.o. we W. (dalej: Spółka, strona, skarżąca) oraz nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 18.250 zł. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy: art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1490 ze zm., dalej: u.t.d.), lp. 5.2.1, lp. 5.4.1, lp. 5.5.1, lp. 5.5.2, lp. 5.7.1., lp. 5.7.2, lp. 5.7.3, lp. 5.9.3, lp. 5.11.1, lp. 6.2.1, lp. 6.3.17, lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6, art. 8, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, dalej:,,rozporządzenie 561/2006" (Dz. Urz.

UE L 102 z 11.04.2006), art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, dalej:,,rozporządzenie 165/2014" (Dz. UE L6O z 28 lutego 2014 r.), art. 1, art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.Urz. UE L NR 249, str. 1), art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia l lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, dalej:,,rozporządzenie 581/2010" (Dz. U.UE.L.2010.168.16).

Z akt sprawy wynika, że w dniu 14 listopada 2024 r. przeprowadzono kontrolę przedsiębiorstwa skarżącej. Ustalono, że spółka wykonywała przewozy na podstawie: licencji wspólnotowej na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy oraz licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Przedmiotem kontroli były regulacje w zakresie przestrzegania przepisów dot. okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy oraz regulacji związanych z dostępem do rynku. Kontrolą objęty został okres od 14 listopada 2023 r. do 14 listopada 2024 r. Z okazanych dokumentów za 6 miesięcy poprzedzających kontrolę, wynika, że przedsiębiorca zatrudniał w tym okresie średnio [...] kierowców. W protokole stwierdzono naruszenia: 1. lp. 5.2 przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodnia było dozwolone: a) o czas do mniej niż 1 godziny, b) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin, c) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin;

1. 2. lp. 5.4 przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu: a) o czas do mniej niż 10 godzin, b) o czas od 10 godzin do mniej niż 15 godzin, c) o czas od 15 godzin do mniej niż 22 godzin i 30 minut, d) za każdą rozpoczętą godzinę od 22 godzin i 30 minut;
2. 3. lp. 5.5 skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: a) o czas do 1 godziny, b) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut, c) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin 30 minut;
3. 4. lp. 5.7 skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: a) o czas do 1 godziny, b) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, c) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin;
4. 5. lp. 5.9 skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego a) o czas do 2 godzin, b) o czas powyżej 2 godzin do 4 godzin, c) o czas powyżej 4 godzin;
5. 6. lp. 5.11 przez przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: a) o czas do mniej niż 30 minut; b) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut; c) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut; d) w międzynarodowym okazjonalnym przewozie osób, w godzinach od 22:00 do 06:00, gdy pojazd obsługuje jeden kierowca;
6. 7. lp. 6.2.1 niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi;
7. 8. lp. 6.3.17 naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę;
8. 9. lp. 6.3.18 naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu za każdy pojazd.

W dniu 21 listopada 2024 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania. Strona w piśmie z 9 grudnia 2024 r. oświadczyła, że pojazd [...] w terminie "18.24.06.2024 r. w godzinach 11:48-12:08 poruszał się na trasie serwisu [...] w P.1 do bazy P. Sp. z o.o. przy ulicy [...], we W.", pojazd [...] w terminie 15 lipca 2024 r. w godzinach 22:12-23:08 poruszał się na trasie serwisu [...] w S., oraz że pojazd [...] w terminie 30 maja 2024 r. w godzinach 10:01-10:59 poruszał się na trasie do serwisu w S., gdzie został sholowany uszkodzony po kolizji pojazd [...] do bazy P. we W. Spółka oświadczyła także, że pozostałe przejazdy ze stwierdzonym brakiem zapisu danych na karcie kierowcy zostały wykonane przez kierowców tzw. "skoczków", jeżdżących dla niej sporadycznie, a często jednorazowo. Sama Spółka natomiast miała nie mieć świadomości, że kierowcy dopuścili się takiego naruszenia podczas wykonywania pracy.

Następnie w piśmie z 23 grudnia 2024 r. strona podniosła, że wiele naruszeń dotyczących przekroczenia czasu pracy lub skrócenia odpoczynków zaistniało w trakcie powrotu do kraju, siedziby firmy lub miejsca zamieszkania w celu odebrania odpoczynku tygodniowego, a w takich przypadkach – zdaniem Spółki – kierowca miał prawo przedłużyć jazdę o 1 godzinę, bez żadnych warunków lub 2 godziny, gdy był regularny odpoczynek 45 godzinny. Strona wskazała, że wstąpił problem po wymianie tachografów na nowe G2V2, z którymi nie potrafiono sobie poradzić. Ponadto podkreślono, że okresowa ilość zleceń zmusza taką organizację zadań transportowych, które angażują nie tylko kierowców stale te zadania wykonujących, ale również inne osoby (tzw. skoczek), posiadające uprawnienia kierowcy zawodowego, których aktywność można odczytać i analizować tylko za okres pracy w Spółce. Te okoliczności powodować miały generowanie przez programy analityczne incydentów odczytywanych jako naruszenia norm czasu pracy kierowców.

Decyzją z dnia 15 stycznia 2025 r. na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. organ I instancji nałożył na stronę kary pieniężną w wysokości 20.000 zł, ograniczając przy tym wysokość wymierzonej kary administracyjnej zgodnie z art. 92a ust. 5 u.t.d. z sumy 22.500 zł do sumy 20.000 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji zaskarżoną decyzją uchylił decyzję organu I instancji i nałożył karę pieniężną w wysokości 18.250 zł. W uzasadnieniu decyzji organ szeroko opisał przepisy prawa krajowego i wspólnotowego mające zastosowanie w sprawie. Wskazał, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Wyjaśnił, że art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. Dalej organ odwoławczy rozstrzygnął o nałożeniu na Spółkę kary 18.250 zł, na którą składały się naruszenia opisane w treści decyzji.

Odnośnie naruszenia z lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na skróceniu wymaganego okresu odpoczynku dziennego w przypadku załogi jedno lub kilkuosobowej o czas do godziny (kara wg taryfikatora – 150 zł), powyżej godziny do 2 godzin (kara wg taryfikatora 350 zł) oraz za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin (kara wg. taryfikatora 550 zł) organ odwoławczy powołując się na przepisy art. 4 lit. f i art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 wskazał, że na podstawie przekazanych danych cyfrowych stwierdził, trzech kierowców dopuściło się 8 naruszeń (A. B. – 5, K. Z. – 2, R. W. – 1) sankcjonowanych przez lp. 5.7 załącznika nr 3 u.t.d., co skutkowało wymierzeniem przez GITD łącznej kary pieniężnej w wysokości 3.300 zł.

Odnośnie naruszenia z lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny (kara wg. taryfikatora – 100 zł), od godziny do 2 godzin (kara w. taryfikatora – 200 zł) oraz za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin (kara wg. taryfikatora – 250 zł). Organ odwoławczy powołał przepisy art. 4 lit. k oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem nr 561/2006 i na podstawie danych cyfrowych z kart trzech kierowców (E. M. – 4 min, M. T. – 24 minuty, A. B. – 30 min) dopuściło się naruszenia, o którym mowa w lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. o czas do mniej niż 1 godziny. Z tego względu zdaniem organu odwoławczego zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 zł.

Dalej GITD odniósł się do ustaleń dot. naruszenia z lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas: do godziny (kara wg. taryfikatora - 100 zł), powyżej godziny do 2 godzin i 30 minut (kara wg. taryfikatora – 200 zł) oraz za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut (kara wg. taryfikatora – 350 zł). Powołując się na przepisy art. 8 ust. 1-5 i art. 4 lit. g) rozporządzenia nr 561/2006 oraz ustalenia poczynione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że trzech kierowców dopuściło się 7 naruszeń (A. B. – 5, R. W. – 1, V. L. – 1), o których mowa w lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. i nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 1.200 zł.

Następnie odnośnie naruszenia z lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d., w postaci przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas: do mniej niż 30 minut (kara wg. taryfikatora – 100 zł), o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny i 30 minut (kara wg taryfikatora – 250 zł) oraz za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny 30 minut (kara wg. taryfikatora – 350 zł), organ odwoławczy wskazał na dyspozycję przepisów art. 4 lit. d oraz art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 r. stwierdził, że przekazane dane cyfrowe dają podstawę do stwierdzenia, że czterech kierowców dopuściło się sześciu naruszeń (K. Z. – 2, M. D. – 1, M. T. – 1, R. B. – 1), o których mowa w lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.. W tym zakresie organ odwoławczy utrzymał nałożoną na Spółkę karę pieniężną w wysokości 500 zł.

Odnosząc się do naruszenia lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na przekroczeniu maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas: do mniej niż 10 godzin (kara wg. taryfikatora – 250 zł), od 10 godzin do mniej niż 15 godzin (kara wg. taryfikatora – 350 zł), od 15 godzin do mniej niż 22 godzin i 30 minut (kara wg. taryfikatora – 550 zł) oraz za każdą rozpoczętą godzinę od 22 godzin i 30 minut (kara wg. taryfikatora – 700 zł), organ odwoławczy powołując się na ustalenia wynikające z zebranego materiału dowodowego w tym danych cyfrowych z kart kierowców – A. K. i R. W., stwierdził że obaj kierowcy w kontrolowanym okresie jednokrotnie przekroczyli czas o mniej niż 10 godzin. Wobec tego GITD utrzymał nałożoną na stronę skarżącą łączną karę pieniężną w wysokości 500 zł.

W dalszej kolejności organ odwoławczy, powołując treść art. 4 lit. f) i lit. h) oraz art. 8 ust. 6 i ust. 9 rozporządzenia nr 561/2006, stwierdził naruszenie z lp. 5.9 załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na skróceniu wymaganego skróconego odpoczynku tygodniowego o czas powyżej 4 godzin (kara wg. taryfikatora – 450 zł). Wskazał GITD, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym okazanych przez Spółkę danych cyfrowych ustalono, iż kierowca R. W. odebrał 18 godzin i 12 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 3:36 do godziny 21:48 w dniu 14 lipca 2024 r., w przypadku kiedy wymagane było odebranie odpoczynku w wymiarze minimum 24 godziny. Mając to na uwadze, wymierzył za naruszenie lp. 5.9 załącznika nr 3 do u.t.d., karę pieniężną w wysokości 450 zł.

Rozpatrując zebrany materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził naruszenia lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę. GITD, przytaczając jako podstawę prawną art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006, rozdział I lit. s) załączika IB do rozporządzenia nr 3821/85 oraz art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 581/2010 stwierdził 9 naruszeń, dokonanych przez 8 kierowców (A. B. – 1, R. W. – 1, V. L. – 1, A. K. – 2, E. M. – 2, M. T. – 1, K. Z. – 1), co skutkowało decyzją o nałożeniu na stronę skarżącą łącznej kary pieniężnej 4.000 zł.

Następnie GITD odniósł się do nieprawidłowości w zakresie obowiązku lp. 6.3.18 dot. terminowego pobierania danych z tachografu pojazdu, w tym zakresie również powołując podstawę prawną, jak do naruszenia lp. 6.3.17. Organ odwoławczy stwierdził, że popełnionych zostało w zakresie tego przepisu 6 naruszeń przez wskazane jednostki pojazdowe o nr rej. [...], [...],[...], [...],[...] oraz [...], co skutkowało nałożeniem łącznej kary pieniężnej 3.000 zł. GITD jednocześnie odstąpił od wymierzenia kary pieniężnej w przypadku 8 innych pojazdów z floty strony skarżącej (nr rej. [...],[...], [...], [...],[...], [...], [...], [...]) wskazując, że sczytanie danych nastąpiło w ustawowym terminie nieprzekraczającym 90 dni. Organ odwoławczy podkreślił, że termin na sczytanie danych, określony w przepisach zacytowanych do ww. naruszenia powinien uwzględniać jedynie dni zarejestrowanej działalności kierowcy, którego dane mają zostać sczytane, nie zaś każdy dzień kalendarzowy, wobec czego – zdaniem GITD – organ I instancji niezasadnie dokonał analizy materiału dowodowego po dniach kalendarzowych, zamiast po dniach zarejestrowanej działalności przedsiębiorcy.

Organ odwoławczy w zakresie naruszeń lp. 6.3.17 oraz lp. 6.3.18 argumentował, że przedsiębiorca w przypadku stwierdzenia nieprawidłowego działania tachografu jest zobowiązany do jego naprawy w przeznaczonym do tego warsztacie. Organ podkreślił, że wprowadzenie obowiązku wymiany tachografów na inteligentne tachografy i określenie terminu realizacji obowiązku nie wpływa na obowiązek terminowego sczytywania danych cyfrowych z kart kierowców oraz tachografów. Strona nie przedstawiła dowodów na sczytywanie w terminie danych cyfrowych, ewentualnie dowodów potwierdzających deklarowane problemy z inteligentnymi tachografami podczas sczytywania oraz dowody z naprawy ww. usterek.

Zatem argumentacja strony wskazująca na rzekome problemy z oprogramowaniem tachografów, uniemożliwiające terminowe sczytywanie danych cyfrowych zarówno z tachografów, jak i kart kierowców w ocenie organu odwoławczego nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że dokonał koniecznych korekt decyzji administracyjnej, które miały wpływ na wymiar i zakres nałożonej kary pieniężnej.

W zakresie naruszenia lp. 6.2.1, polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, organ odwoławczy wskazując na art. 32 ust. 3 oraz art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustalił, że w kontrolowanym przypadku doszło do wykonania przewozów drogowych bez zalogowanej do tachografu karty kierowcy: 1) w pojeździe o nr rej. [...] w okresie od godz. 8:19 w dniu 13 lipca 2024 r. do godz. 8:54 (35 minut);

1. 2) w pojeździe o nr rej. [...] w okresie od godz. 1:33 do godz 3:30 w dniu 16 czerwca 2024 r. (1 godz. 57 min); od godz. 6:47 do godz. 7:40 w dniu 9 lipca 2024 r. (53 min) oraz 21:44 w dniu 26 lipca 2024 r. do godz. 00:31 w dniu 27 lipca 2024 r. (2 godz. 47 min);
2. 3) w pojeździe o nr rej. [...] w okresie od godz. 20:53 do godz. 21:33 w dniu 25 maja 2024 r. (40 minut) oraz od godz. 3:48 do godz. 4:26 w dniu 28 maja 2024 r. (38 min);
3. 4) w pojeździe o nr rej. [...] w okresie od godz. 09:54 do godz. 10:42 dnia 18 kwietnia 2024 r. (48 minut) oraz od godz. 10:58 do godz. 11:36 dnia 18 kwietnia 2024 r. (38 minut);
4. 5) w pojeździe o nr ręj. [...] w okresie od godz. 18:52 do godz. 19:20 dnia 27 lipca 2024r. (28 minut);
5. 6) w pojeździe o nr rej. [...] w okresie od godz. 18:31 do godz. 20:09 dnia 06 kwietnia 2024 r. (1 godzina i 38 minut) oraz od godz. 20:13 do godz. 21:45 dnia 06. kwietnia 2024 r. (1 godzina i 32 minuty);
6. 7) w pojeździe o nr rej. [...] w okresie od godz. 14:36 do godz. 14:54 dnia 26 kwietnia 2024 r. (1 godzina i 32 minuty). Za ww. naruszenia lp. 6.2.1. organ odwoławczy utrzymał wymierzoną Spółce karę pieniężną 5.000 zł, zgodnie z taryfikatorem. Argumentował GITD, że obowiązkiem kierowcy jest rejestrowanie na tachografie wymaganych przepisami wskazań w zakresie prędkości pojazdu, przebytej drogi oraz aktywności kierowcy. odstępstwa od prawidłowego rejestrowania podanych wskazań powinny być opisane na wykresówce/wydruku z urządzenia rejestrującego. Zatem stwierdzenie prowadzenia pojazdu ciężarowego bez zalogowanej do tachografu karty kierowcy stanowi oczywiste naruszenie przepisów dotyczących stosowania i użytkowania tachografów, które przedsiębiorca ma obowiązek wyjaśnić i przedstawić wszelkie dowody potwierdzające okoliczności na które powołuje się strona, czego w niniejszym postępowaniu nie uczyniła. Podkreślił GITD, że strona nie może przerzucać prowadzący postępowanie ciężaru dowodu w zakresie ustalenia personaliów osoby prowadzącej pojazd bez zalogowanej karty kierowcy, czy charakteru wykonywanego przejazdu. Natomiast z charakteru naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., wynika, że brak zalogowanej karty kierowcy uniemożliwia jednoznaczne ustalenie osoby prowadzącej pojazd oraz okoliczności posiadanych przez nią uprawnień do prowadzenia pojazdów ciężarowych.

Organ odwoławczy odnośnie możliwości utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorcę wskazał, że z uwagi na fakt, że kontrola odbywała się w siedzibie przedsiębiorcy, powinien on w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnić wszystkie okoliczności każdego z tych przejazdów, zwłaszcza gdy strona posiada wiedzę w zakresie stopnia naruszenia tego konkretnego przepisu prawnego w kontekście ewentualnego postępowania w zakresie badania dobrej reputacji przedsiębiorcy.

Odnosząc się do zarzutu dot. przepisów czasu pracy organ odwoławczy wskazuje, że nie we wszystkich przypadkach naruszeń przepisów czasu pracy strona okazała wydruki spełniające wymagania z art. 12 rozporządzenia nr 561/2006.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się także naruszenia w zakresie zarzucanej obrazy przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 7a § 1, art. 9, art. 11, art. 77, art. 80 k.p.a. oraz art. 81a k.p.a. oraz innych przepisów postępowania. W ocenie organu strona miała możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, postępowanie było prowadzone w sposób prawidłowy, w postępowaniu nie występowały wątpliwości dot. stosowanych norm prawnych, a strona była właściwie informowana o wszystkich okolicznościach stanu faktycznego.

Końcowo organ odwoławczy nie stwierdził podstaw do zastosowania przepisów egzoneracyjnych art. 92b oraz art. 92c u.t.d., wskazał, że ewentualne okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c u.t.d. powinien wykazać sam przedsiębiorca. Odnośnie przesłanki z art. 92b u.t.d. GITD stwierdził, że to podmiot wykonujący transport ma zapewnić właściwą organizacje i dyscyplinę pracy oraz egzekwować przestrzeganie ustalonych zasad.

W skardze do Sądu skarżąca na podstawie art. 50 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. - zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a tj. zasady praworządności i działania na podstawie przepisów prawa, zasady dążenia do prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej,
2. - art. 15 k.p.a. oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią wyjaśnienia wątpliwości faktycznych i prawnych w ponownym rozstrzygnięciu sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu l instancji,
3. - lp. 6.2.1 załącznika numer 3 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące usankcjonowaniem przejazdów, wyłączonych spod regulacji przepisów rozporządzenia nr 561/2006 z jednoczesnym deficytem ustalenia przez organ charakteru przewozu i celu przejazdu oraz tego kto przedmiotowy przejazd wykonywał, w sytuacji kiedy określona w protokole kontroli aktywność nie pozostawała w bezpośrednim związku z wykonywaniem przewozu drogowego, o którym jest mowa w art. 4 rozporządzenia nr 561/2006
4. - przepisów postępowania art.
5. 7. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy, a także przez orzekanie bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz przepisami art. 7a § 1 i art. 81a k.p.a. które nakazują rozstrzygać wątpliwości, co do stanu faktycznego lub wątpliwości prawnych na korzyść strony postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że w piśmie z 23 grudnia 2024 r. wyjaśniła okoliczności w jakich doszło do nieprawidłowości oraz zgłosiła wnioski oraz nieprawidłowości co do ustaleń faktycznych i sposobu kwalifikacji naruszeń. Spółka podniosła, że w zaskarżonej decyzji nadal pozostały niezrozumiałe dla niej okoliczności prawne i faktyczne w zakresie naruszeń lp. 6.2.1. Nie ustalono bowiem w zakresie tego naruszenia długości trasy przejazdu, czy był wykonywany po drodze publicznej lub był wykonywany samym ciągnikiem czy z przyczepą. Nie ustalono także kto i w jakim celu jechał. Wyjaśniła strona, że przed każdym 6-8 dniowym zadaniem transportowym pojazdy poddawane są przeglądowi technicznemu, który wykonywany jest w T. w S.1, o czym informowano w toku kontroli. Zdaniem Spółki wszystkie ujawnione przypadki były takimi przejazdami, co potwierdza czas i droga każdego z nich, a przejazdy wykonywane przez kierowcę technicznego, dyspozytora niewykonującego przewozów drogowych, nieposiadający karty kierowcy nie mają obowiązku stosowania tachografu.

Nie ma zatem zastosowania lp. 6.2.1. do przejazdów, które transportem nie są, a stwierdzona nieprawidłowość nie dotyczy sytuacji, gdy kierujący pojazdem nie posiadając karty kierowcy nie może jej włożyć ani wyjąć z tachografu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja GITD z 7 stycznia 2026 r., którą uchylono decyzję organu I instancji i nałożono karę pieniężną w wysokości 18.250 zł, za naruszenie przepisów transportu drogowego, o których mowa odpowiednio w załączniku nr 3 do u.t.d., tj.: Ip. 5.2, Ip. 5.4, Ip. 5.5, Ip. 5.7, lp. 5.9, Ip. 5.11, Ip. 6.2.1, Ip. 6.3.17 i Ip. 6.3.18.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji - w granicach i według kryteriów określonych ww. przepisami - Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie (pkt 1); przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie (pkt 2). Istotą kary, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania wynikających z przepisów prawa nakazów i zakazów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewniania wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego.

Zgodnie z art. 92a ust. 5 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć:

1. 1) 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;
2. 2) 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;
3. 3) 25 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;
4. 4) 30 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;
5. 5) 40 000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym;
6. 6) 1 500 000 złotych - dla przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.).

Jak wynika z akt sprawy w przedsiębiorstwie strony w dniu 14 listopada 2024 r. została przeprowadzona kontrola, którą objęty został okres od dnia 14 listopada 2023 r. do 14 listopada 2024 r. Dotyczyła ona przestrzegania obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d., w tym w szczególności w zakresie przestrzegania przepisów dot. okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw, czasu odpoczynku kierowcy oraz regulacji związanych z dostępem do rynku. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji były przepisy powołanej już ustawy o transporcie drogowym; rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006; dalej: rozporządzenie 561/2006); rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014.60.1 ze zm.; dalej: rozporządzenie 165/2014).

Z akt sprawy, w szczególności z zapisów protokołu kontroli i zapisów wykresówek wynika, że w sprawie stwierdzono szereg naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym i warunków wykonywania tego transportu.

Przechodząc do analizy sprawy pod kątem stwierdzonych przez organy naruszeń, skutkujących wymierzeniem skarżącej kary pieniężnej, w pierwszej kolejności Sąd odniesie się do ustaleń organu odwoławczego w zakresie naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., stanowiącego przedmiot zarzutu skargi. Zdaniem skarżącej organ w zakresie powyższego naruszenia zastosował ten przepis, bez ustalenia przez organ odwoławczy charakteru przewozu i celu przejazdu oraz tego kto przedmiotowy przejazd wykonywał. Zdaniem strony skarżącej kontrola aktywności nie pozostawała w bezpośrednim związku z wykonywaniem przewozu drogowego, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia nr 561/2006.

W zakresie rodzaju naruszenia Sąd opowiada się za wykładnią, która uwzględnia zarówno argumenty językowe, jak i argumenty o charakterze systemowym i celowościowym, niezależnie od odmiennych poglądów wyrażanych niekiedy w orzecznictwie (zob. np. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2026 r., sygn. akt II GSK 1087/22; por. także: wyrok NSA z dnia 26 marca 2026 r., sygn. akt II GSK 38/23; wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2026 r., sygn. akt II GSK 490/23). Należy mieć na uwadze, że przepis lp. 6.2.1 został umiejscowiony w grupie naruszeń 6.2. zał. nr 3 do u.t.d. - Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf i ma treść: "Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi."

Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 14 kwietnia 2026 r., sygn. akt II GSK 436/23 oraz II GSK 307/23, przywołany przepis należy rozumieć w ten sposób, że sankcjonuje on sytuacje, gdy dochodzi do nierejestrowania na karcie kierowcy lub wykresówce aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, przy czym brak tej rejestracji na karcie kierowcy lub wykresówce jest powodowany odłączeniem tachografu bądź jego niewłaściwą obsługą. Należy zauważyć, że użyte przez polskiego ustawodawcę pojęcie "niewłaściwej obsługi" homologowanego i sprawnego technicznie tachografu (poz. 6.2.1.), pomimo jego ulokowania w zestawie naruszeń (6.2.) opisanych jako "Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf", nie może być rozumiane jako dotyczące jedynie "aktywnej" ingerencji w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf.

Termin "ingerencja" został w tym przypadku zastosowany jako zbiorcze pojęcie obejmujące wszelkiego rodzaju zachowania aktywne lub pasywne związane z działaniem tachografu, których skutkiem jest nierejestrowanie wymaganych danych dotyczących aktywności kierowcy, stanu pojazdu lub przebytej trasy (poz. 6.2.1.), lub ich zniekształcanie (zob. poz. 6.2.2: "Ukrywanie, likwidowanie, niszczenie, podrabianie lub przerabianie danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i pobranych z tachografu lub karty kierowcy"). W tym sensie zaniechanie włożenia do czytnika tachografu karty kierowcy oraz niezalogowanie się na tym urządzeniu, pomimo obowiązku rejestrowania czasu odpowiedniej aktywności powinno być kwalifikowane jako przejaw "biernej" ingerencji w prawidłowe działanie tachografu i – tym samym – jako jego niewłaściwa obsługa tego urządzenia, która skutkuje nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.

Podkreślenia wymaga, że właściwa obsługa tachografu polega na stosowaniu przez kierowcę karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzi pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu, a karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy. Co więcej, prawodawca uregulował listę aktywności kierowcy wyposażonego w tachograf cyfrowy, wskazując na: a) czas prowadzenia pojazdu, b) inną pracę, c) okres gotowości, d) przerw, odpoczynku, urlopu, zwolnienia lekarskiego i e) przebywania na promie lub w pociągu. Jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, do deliktu określonego w lp. 6.2.1 zał. nr do u.t.d. dochodzi już przez to, że pomimo takiego obowiązku, kierowca dopuścił aby jego karta nie znajdowała się w urządzeniu rejestrującym i odnosi się to do całego dnia, w którym rozpoczął prowadzić pojazd; do takich konkluzji prowadzi art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 (wyrok z dnia 28 lutego 2025 r., sygn. akt II GSK 1737/21, Lex nr 3850439).

Również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2024 r., sygn. akt II GSK 275/24 (Lex nr 3753734) podkreślono, że brak, czy to wywołany niewłożeniem czy też wyjęciem karty kierowcy z urządzenia rejestrującego jest nieuprawnioną ingerencją prowadzącą do zobrazowania przez tachograf stanu niezgodnego z rzeczywistym. Regulacja ta ma zapobiegać nieuwidacznianiu aktywności kierowcy w trakcie trasy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2019 r., sygn. akt II GSK 2982/17, CBOSA).

Sąd podkreśla, że przez art. 4 lit. c rozporządzenia nr 561/2006 rozumie osobę, która "prowadzi pojazd nawet przez krótki czas lub jest przewożona w pojeździe w celu podjęcia swoich obowiązków jego prowadzenia". Dodatkowo, art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 stanowi, że w każdym dniu pracy, od chwili przejęcia pojazdu kierowca obowiązany jest stosować wykreskówki lub kartę kierowcy, których "nie wyjmuje się przed zakończeniem dziennego okresu pracy". Zatem od chwili faktycznego znalezienia się w pojeździe każdy z kierowców miał obowiązek ewidencjonować taki przejazd poprzez włożenie do tachografu karty kierowcy.

Nie można się zgodzić ze stroną skarżącą, że to na organie – w wyniku wykrytego naruszenia – leżał obowiązek ustalenia personaliów osoby prowadzącej pojazd bez zalogowanej karty kierowcy oraz prowadzenia postępowania w celu ustalenia charakteru wykonywanego przewozu. Jak słusznie wskazał organ brak zalogowanej karty kierowcy nie pozwalał na stwierdzenie, kto i czy był uprawniony do prowadzenia pojazdu. Ponadto słusznie wskazał organ, że to obowiązkiem przedsiębiorcy jest sprawowanie stałego nadzoru nad sposobem wykonywania przewozów i dokumentowanie wszystkich okoliczności z tym związanych, czego strona zaniechała, powołując twierdzenia, które nie poddawały się weryfikacji. Brak właściwego dokumentowania przewozów i ogólnikowe informacje strony o praktyce wykorzystywania tzw. kierowców "skoczków" nie dają podstaw do stwierdzenia, że w sprawie nie zaistniały wskazane naruszenia.

Stąd też, w ocenie Sądu organ zasadnie przyjął, że w 7 wymienionych przypadkach, w których ustalono wykonywanie przewozów drogowych bez zalogowanej do tachografu karty kierowcy doszło do naruszenia przepisu lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. oraz wymierzenia na tej podstawie kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł.

Zaznaczyć przy tym należy, co podkreślił również GITD w zaskarżonym rozstrzygnięciu, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany, co oznacza iż w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ - co do zasady - zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do u.t.d.

Stosownie do treści art. 10 ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (DZ.U. L 102 z 11 kwietnia 2006 r.), przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1, w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisy rozdziału II niniejszego rozporządzenia.

Tym samym to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek właściwej organizacji pracy kierowców, jak również przeprowadzanie regularnych kontroli przestrzegania przepisów prawa. W sytuacji zaś naruszenia obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym lub przepisów umów międzynarodowych i wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych przepisy te nie stwarzają właściwym organom administracji publicznej żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone zarówno w ustawie o transporcie drogowym, innych przepisach krajowych oraz przepisach rozporządzeń unijnych, co do zasady, oderwana jest od kwestii winy, a także od zaistnienia szkody, bądź stanu zagrożenia nią. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło naruszenie przepisów, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. Istotne jest bowiem samo stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn, niezależnie od winy przedsiębiorcy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 278/10).

Odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy za czyny osób wykonujących transport drogowy w jego imieniu nie jest odpowiedzialnością absolutną za cudze czyny. Istnieje możliwość zwolnienia przedsiębiorstwa z odpowiedzialności za działania osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności, jeżeli zostaną spełnione szczegółowe warunki określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r. sygn. akt II GSK 716/10, Lex nr 920618).

Tak strona próbowała powołać się na wystąpienie w zakresie naruszenia przepisów lp. 6.3.17 i 6.3.18, tj. obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu oraz karty kierowcy, okoliczności z art. 92c u.t.d. zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Spółka powołała się w odwołaniu na "powszechną wiedzę" na temat problemów po wymianie tachografów na nowe G2V2, z którymi Spółka nie potrafiła sobie poradzić, Sąd stwierdza, że tego typu twierdzenia, nie mogą stanowić podstawy uznania takiej okoliczności za nawet za uprawdopodobnioną.

Możliwość zastosowania dyspozycji tego przepisu wymaga bowiem wykazania dla każdego z zaistniałych naruszeń, że w konkretnych, indywidualnych przypadkach zachodziły problemy z obsługą tachografu niezależne od kierowców. Zatem do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności nie starczy jedynie ogólne, generalne powołanie się na "powszechną wiedzę" dotyczącą problemów technicznych przy obsłudze tachografów nowej generacji.

Organ odwoławczy - w wyniku dostrzeżonych błędów w wykładni poczynionej przez organ I instancji – zmienił na korzyść Spółki decyzję o nałożeniu kary za naruszenie przepisu lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d. z 7.000 zł na 3.000 zł. Dostrzegł bowiem GITD, że organ I instancji zastosował nieprawidłową wykładnię, a co za tym idzie również metodykę jaką liczył sczytywane z tachografu dane i dokonywał ich analizy po dniach kalendarzowych, zamiast po dniach zarejestrowanej działalności. Rozważania organu odwoławczego w tym przedmiocie zyskały pełną aprobatę Sądu.

Z przytoczonych wyżej względów zarzuty skargi, w zakresie naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego, Sąd uznał za nieuzasadnione.

Sąd nie stwierdził przy tym innego naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i stwierdził, że decyzja w zakresie wymierzonych kar pieniężnych za naruszenia przepisów lp. 5.2, Ip. 5.4, Ip. 5.5, Ip. 5.7, lp. 5.9, Ip. 5.11. jest prawidłowa. Ustalenia stanu faktycznego szeroko opisane w decyzji i mające odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz ich ocena prawna nie budzą wątpliwości. Akta sprawy, w tym dane z kart kierowców potwierdziły, że: - doszło do przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu (lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.) o czas do mniej niż 1 godziny przez 3 kierwoców (E. M. – 4 min, M. T. – 24 minuty, A. B. – 30 min), co uzasadniało nanałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 zł; - doszło do przekroczeniu maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas do mniej niż 10 godzin (lp. 5.4 załącznika nr 3 do u.t.d.) przez 2 kierowców (A. K. i R. W.), co uzasadniało łączną karę pieniężną w wysokości 500 zł; - doszło do naruszenia polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku dziennego (lp.5.5. zał. nr 3 do u.t.d.) przez 3 kierowców (7 naruszeń) (A. B. – 5, R. W. – 1, V. L. – 1), co uzasadniało karę pieniężną w wysokości 1.200 zł; - doszło do naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego okresu odpoczynku dziennego (lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.) przez 3 kierowców (8 naruszeń) (A. B. – 5, K. Z. – 2, R. W. – 1), co uzasadniało łączną karę w wysokości 3.300 zł; - doszło do naruszenia polegające na skróceniu wymaganego skróconego odpoczynku tygodniowego o czas powyżej 4 godzin (lp. 5.9 załącznika nr 3 do u.t.d.), tj. kierowca R. W. odebrał 18 godzin i 12 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 3:36 do godziny 21:48 w dniu 14 lipca 2024 r., w przypadku kiedy wymagane było odebranie odpoczynku w wymiarze minimum 24 godziny, co uzasadniało karę pieniężną w wysokości 450 zł; - doszło do naruszenia w postaci przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.) przez 4 kierowców (6 naruszeń) (K. Z. – 2, M. D. – 1, M. T. – 1, R. B. – 1), co uzasadniało karę pieniężną w wysokości 500 zł.

Odnośnie zarzutów strony skarżącej w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art. 8 art. 9, art. 10, art. 15 oraz art. 7, art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Organ odwoławczy podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadził, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy potrzebny do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z regułami proceduralnymi przewidzianymi w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Organ zgromadził jednoznaczne i pewne dowody potwierdzające stwierdzone naruszenie, a strona miała możliwość zapoznania się z nimi w toku całego postępowania administracyjnego. Dokonana przez organy odmienna ocena dowodów znajdujących się w aktach sprawy nie stanowi naruszenia obowiązującego w tym zakresie prawa.

To, że treść rozstrzygnięcia organów nie odpowiada oczekiwaniom strony nie narusza ani zasady legalizmu, ani zasady pogłębiania zaufania do organów czy też zasady prawdy obiektywnej. Skarżąca ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa i ich wykładni. Natomiast sam fakt, że wnioski organu wynikające z zebranego materiału dowodowego są odmienne od oczekiwań strony, nie stanowi o naruszeniu przepisów wskazanych w skardze.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy należycie wyjaśnił podstawę prawną, z przytoczeniem właściwych przepisów prawa. Ponadto odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów i wyjaśnił, dlaczego nie uznał ich za trafne. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się naruszenia innych przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.