Uzasadnienie
Postanowieniem z 16 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. III SA/Wa 998/10 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w pkt 3 wyroku z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt. III SA/Wa 998/10. W punkcie 2 sentencji tego postanowienia Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 757 zł. Opisując tę kwotę słownie Sąd użył wyrazów "pięćset siedemdziesiąt siedem złotych".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako P.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (por. art. 156 § 2 zdanie pierwsze cyt. ustawy).
Sąd uznał, iż w punkcie 2 sentencji postanowienia z 16 lutego 2011 r. błędnie określono w sposób słowny kwotę zasądzoną od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jest oczywistym, iż słowne określenie kwoty zasądzonej od Organu w niniejszej sprawie powinno odpowiadać jej określeniu wyrażonym cyframi. W tej sytuacji słowne określenie powyższej kwoty winno brzmieć: "siedemset pięćdziesiąt siedem złotych".
Tym samym należy stwierdzić, że w sentencji postanowienia wystąpiła oczywista omyłka pisarska, w związku z czym zasadne było jej sprostowanie.
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268).
W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając powyższe na względzie i działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji