Uzasadnienie
Skarżąca – S. sp. z o.o. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. Powołała się na takie okoliczności jak: brak majątku, zawieszenie działalności gospodarczej w 2014 r., brak przychodów, brak jakichkolwiek środków. Wskazała, że ostatni bilans sporządzono na dzień [...] listopada 2014 r. Wniosek o ogłoszenie upadłości został oddalony. Podkreśliła, że koszty na rzecz pełnomocnika ponoszą wspólnicy ze środków prywatnych. Z uwagi na ich sytuację finansową nie są oni w stanie regularnie opłacać tych kosztów, czy też dokapitalizować spółki. Skarżąca podała stan swoich środków w kasie i na rachunku bankowym, który jest zablokowany od listopada 2014 r. Dodała, że nie posiada żadnego tytułu prawnego do lokalu, nie zatrudnia pracowników, nie spłaca swoich zobowiązań.
W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżąca oświadczyła, że nie posiada żadnych nieruchomości. Wyjaśniła, że z uwagi na brak operacji na rachunkach bankowych nie ma możliwości wygenerowania wyciągów za ostatnie cztery miesiące. Wskazała, że od czasu zawieszenia działalności gospodarczej nie doszło do żadnego zakupu ani sprzedaży towarów, nie poniesiono żadnych kosztów. Skarżąca przedstawiła zestawienie zaległych należności wobec pełnomocnika. Przedłożyła m. in. rachunek zysków i strat, bilans, zestawienie przychodów i kosztów, sprawozdanie, wyciąg bankowy, postanowienie w przedmiocie prawa pomocy.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Celem instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do Sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). W przypadku osoby prawnej, a także innej jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, przesłankami tymi są: brak środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub brak dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Stanowi o tym art. 246 § 2 pkt 1 i 2 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie Skarżąca wniosła o zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej (w piśmie z 18 czerwca 2018 r. wyraziła wolę uiszczenia kwoty 200 zł).
Oceniając ten wniosek referendarz sądowy miał na uwadze fakt wydania w sprawie III SA/Wa 2357/16 w stosunku do S. sp. z o.o. sp.k. (podmiotu powiązanego ze Skarżącą, w którym ta ostatnia jest komplementariuszem) postanowienia z 5 kwietnia 2018 r. Na mocy tego postanowienia przyznano mianowicie S. sp. z o.o. sp.k. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej ponad kwotę 1.000 zł. Dano wówczas wiarę jej twierdzeniom, iż spółka nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej ani nie dokonuje jakichkolwiek inwestycji, nie posiada żadnych znaczących aktywów, ani żadnych środków na rachunkach bankowych. Nie osiągnęła żadnych dochodów ze sprzedaży usług, posiada szereg przeterminowanych zobowiązań wobec kontrahentów krajowych, jak i wobec Skarbu Państwa. Z uwagi na zabezpieczenie rachunków bankowych nie ma możliwości przeprowadzenia procesu upadłości. Od ponad 3 lat nie generuje żadnego przychodu, nie ponosi też wydatków. Wspólnik, jak i pozostali członkowie zarządu nie posiadają żadnego majątku, który mogliby spieniężyć.
Mając na względzie powyższe oraz to, iż Skarżąca znajduje się w analogicznej – jak opisana wyżej – sytuacji (w 2014 r. zawiesiła działalność gospodarczą, nie osiąga żadnych przychodów, nie dokonuje inwestycji, nie posiada środków na rachunkach bankowych, brak jest możliwości dokapitalizowania spółki przez wspólników) referendarz sądowy uznał, że zwolnienie Skarżącej od wpisu od skargi kasacyjnej ponad deklarowaną przez nią kwotę 200 zł zabezpieczy jej dostęp do Sądu i umożliwi kontrolę instancyjną wydanego wobec niej wyroku oddalającego skargę.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.